VIII Pa 1/20

<p>Sygn. akt VIII<strong> <!-- --> Pa 1/20</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 15 października 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="165"/> <col width="421"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->sędzia Grażyna Łazowska (spr.)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Patrycja Bogacińska-Piątek </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->del. Anna Capik-Pater</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Ewa Gambuś</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu </strong>15 października 2020r. w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa</strong> <span class="anon-block">B. P.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko</strong> <span class="anon-block"> (...) Publicznemu Szpitalowi (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> im. Prof. <span class="anon-block">S. Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o</strong> odszkodowanie</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji</strong> pozwanego</p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku</strong> Sądu Rejonowego w Zabrzu</p> <p> <strong> <!-- -->z dnia</strong> 18 listopada 2019 r. <strong> <!-- -->sygn. akt</strong> IV P 108/19</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>(-) sędzia del. Anna Capik-Pater (-) sędzia Grażyna Łazowska (spr.) (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek</p> <p>Sygn. akt VIII Pa 1/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">B. P.</span>, pozwem wniesionym przeciwko <span class="anon-block"> (...) Publicznemu Szpitalowi (...)</span> im. Prof. <span class="anon-block">S. Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, domagała się zasądzenia kwoty 18.000,00 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia oraz zasądzenia kosztów procesu.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Wyrokiem z 18 listopada 2019r. Sąd Rejonowy w Zabrzu uwzględnił powództwo i obciążył pozwaną kosztami procesu.</span> </p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była pracownikiem pozwanego od 15 października 2009r., zatrudnionym na stanowisku audytora wewnętrznego, w pełnym wymiarze etatu, z wynagrodzeniem w kwocie 3.000 zł brutto. Zgodnie z obowiązującym Regulaminem Pracy, pracownicy pozwanego mają obowiązek uzyskać zgodę bezpośredniego przełożonego na wyjście w godzinach pracy i wpisać się do tzw. „księgi wyjść, znajdującej się w dziale kadr.</p> <p>Dalej Sąd Rejonowy ustalił, że dnia 12 marca 2019r. powódka przyszła do działu spraw pracowniczych i wpisała do „księgi wyjść”, że o godzinie 11:15 wychodzi do lekarza. Pracownice działu kadr nie sprawdziły, czy powódka ma zgodę bezpośredniego przełożonego na wyjście. W tym samym dniu, około godziny 14:00 powódka odbyła rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko audytora wewnętrznego <span class="anon-block">D.</span> Kontroli i Audytu <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> z <span class="anon-block">E. P. (1)</span>. W odpowiedzi na pismo dyrektora pozwanego szpitala z 15 marca 2019r., powódka poinformowała, że w dniu 12 marca 2019r. wyszła z pracy do lekarza, ten jednak jej nie przyjął.</p> <p>Powódka leczyła się w poradni urazowo – ortopedycznej <span class="anon-block"> Wojewódzkiego Szpitala (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> z powodu zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej. W związku z tym schorzeniem korzystała z konsultacji lekarskiej 13 marca 2019r. i od tego dnia przebywała na dwutygodniowym zwolnieniu lekarskim.</p> <p>Według dalszych ustaleń Sądu pierwszej instancji, w dniu 4 kwietnia 2019r. w gabinecie dyrektora pozwanego szpitala odbyło się spotkanie, w którym udział wzięli: powódka, zastępca dyrektora ds. administracyjno <span class="anon-block"> – (...)</span> <span class="anon-block">R. G.</span> oraz kierownika działu spraw pracowniczych i socjalnych <span class="anon-block">D. S.</span>. W czasie spotkania powódce przedłożono do wyboru: pisemne oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z nią umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia oraz propozycję rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Powódka odmówiła potwierdzenia otrzymania pism. Ostatecznie pozwana pocztą wysłała powódce pisemnie oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych tj. samowolne bez powiadomienia bezpośredniego przełożonego opuszczenia miejsca pracy w dniu 12 marca 2019r. o godzi. 11.15.</p> <p>Przy ustaleniu stanu faktycznego, Sąd Rejonowy nie dał wiary przesłuchaniu powódki w zakresie w jaki utrzymywała ona, że rozmowę kwalifikacyjną z <span class="anon-block">E. P. (2)</span> odbyła niejako przy okazji powrotu z wizyty lekarskiej, bowiem wyjaśnienia te uznał za nielogiczne i niespójne. Za wiarygodną uznał Sąd zeznania, w których powódka wskazała, że z uwagi na ograniczenia w dostępie do dyrektora zdarzały się sytuacje, kiedy wyjście wpisywała w „księdze wyjść” i informowała o nim jedynie pracowników kadr. Sąd Rejonowy wziął przy tym pod uwagę, że powódka nie była szeregowym pracownikiem oraz że zajmowała samodzielne stanowisko pracy i przez znaczny okres czasu pracowała w zadaniowym systemie czasu pracy.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Rejonowy uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na początku rozważań, Sąd pierwszej instancji wskazał, że pracodawca może w drodze jednostronnego oświadczenia rozwiązać umowę o pracę w razie ciężkie naruszenia podstawowych pracowniczych obowiązków – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 kp</a>. Rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie jest nadzwyczajnym sposobem ustania stosunku pracy i powinno być stosowane przez pracodawcę z wyjątkową ostrożnością, tylko w przypadku gdy czyn pracownika był zawiniony i stanowił zarazem istotne zagrożenie interesów pracodawcy. Z tego powodu zarzut ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych jest zasadny tylko wtedy, gdy pracownikowi można postawić obok zarzutu naganności zachowania w płaszczyźnie przedmiotowej (bezprawności) także zarzut wadliwości subiektywnej (winy), i to w odpowiednio wysokim stopniu natężenia – „ciężkiej” winy rozumianej, jako wina umyślna lub rażące niedbalstwo – (zob. wyrok SN z 21.7.1999r., I PKN 169/99, OSNP Nr 20/2000, poz. 746). Przy ocenie naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych nie można pomijać okoliczności, w jakich dochodzi do naruszenia, bowiem rodzaj i sposób jego postępowania mogą wskazywać na stopień zawinienia (zob. wyrok SN z 8.6.2001r., I PKN 469/00, OSNP Nr 8/2003, poz. 198).</p> <p>Sąd Rejonowy podkreślił, że sąd prowadzi postępowanie w granicach przyczyn wskazanych przez pracodawcę w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia i przypomniał, że z powódką rozwiązano umowę o pracę z uwagi na samowolne, bez powiadomienia bezpośredniego przełożonego opuszczenie miejsca pracy w dniu 12 marca 2019r. o godzinie 11:15.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie pozwany ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych przez powódkę dopatrywał się w tym, że wbrew postanowieniom regulaminu pracy powódka wychodząc z pracy w celach prywatnych dokonała jedynie wpisu w księdze wyjść nie powiadomiła jednak o tym fakcie swojego bezpośredniego przełożonego – dyrektora szpitala i nie uzyskała jego zgody na wyjście. Dodatkowo o naganności zachowania powódki zdaniem pozwanego świadczył fakt, że prywatne wyjście powódka wykorzystała do odbycia rozmowy w sprawie nowej pracy.</p> <p>Sąd Rejonowy podniósł, że zgodnie z § 20 obowiązującego w pozwanym szpitalu Regulaminu Pracy pracownik mógł być zwolniony od pracy przez bezpośredniego przełożonego na czas niezbędny dla załatwienia ważnej sprawy osobistej, natomiast zgodnie z §63 Regulaminu za opuszczenie miejsca pracy bez poinformowania i uzyskania zgody bezpośredniego przełożonego przewidziano karę upomnienia i nagany.</p> <p>W ocenie Sądu pierwszej instancji, powódka nie dopuściła się naruszenia obowiązków pracowniczych w stopniu uzasadniającym rozwiązanie z nią umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Poza sporem pozostawało, że powódka 12 marca 2019r. o godzinie 11:15 opuściła zakład pracy i na tę okoliczność dokonała stosownego wpisu w „księdze wyjść”, jak również to, że o swoim wyjściu nie powiadomiła bezpośredniego przełożonego – dyrektora pozwanego szpitala. Sąd zaznaczył, że kontakt z dyrektorem szpitala nie zawsze był możliwy, a powódka o swoim wyjściu poinformowała pracownice działu kadr oraz podkreślił, że za sytuacje bardziej naganne to jest opuszczenie stanowiska bez powiadomienia przełożonego i bez wpisu do księgi wyjść pracodawca przewidział karę upomnienia bądź nagany. Wobec powyższego, w sytuacji powódki, która przynajmniej częściowo uczyniła zadość wymogom regulaminu za nieusprawiedliwione uznać należało zastosowanie najsurowszej sankcji – zwolnienia dyscyplinarnego.</p> <p>Sąd Rejonowy nie podzielił stanowiska strony pozwanej, że przewinienie powódki miało ciężki charakter z uwagi na to, że w czasie prywatnego wyjścia 12 marca 2019r. udała się na rozmowę w sprawie nowej pracy i zaznaczył, że nie można ocenić jako nagannego postępowania pracownika, który w czasie zatrudnienia u jednego pracodawcy poszukuje zatrudnienia w innym podmiocie. Sąd nie dał wiary twierdzeniom strony pozwanej, w których utrzymywała ona, że nieobecność powódki zagroziła jej interesom z uwagi na to, że zaistniała potrzeba pilnego skorzystania z pracy audytora, gdyż strona pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.</p> <p>W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji, w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56)">art. 56 kp</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 58)">art. 58 kp</a> zasądził od pozwanego na rzecz powódki odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> oraz art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych orzekł o kosztach procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Pozwany wniósł apelację</strong> od powyższego wyroku, zarzucając;</p> <p>1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem jego istotnej części tj. karty stanowiskowej powódki i wypowiedzenia zmieniającego jej warunki pracy i płacy,</p> <p>2) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na uznaniu;</p> <p>- że regulamin pracy pozwanego za opuszczenie stanowiska pracy bez powiadomienia przełożonego i bez wpisu do księgi wyjść przewidziano karę nagany lub upomnienia podczas gdy kary te mogą być stosowane za m.in. opuszczenie miejsca pracy bez poinformowania i uzyskania zgody bezpośredniego przełożonego,</p> <p>- fakt świadczenia pracy przez powódkę w zadaniowym czasie pracy przez znaczny okres zatrudnienia stanowi o konieczności odmiennej oceny przestrzegania przez powódkę postanowień regulaminu pracy, podczas gdy 27 lutego 2017r. pozwana wypowiedziała powódce warunki pracy w zakresie obowiązującego systemu pracy;</p> <p>3) naruszenie prawa materialnego tj:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 kp</a> poprzez jego niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, czyli zasądzenie odszkodowania pomimo, że działania powódki zostały podjęte świadomie oraz w celu wprowadzenia w błąd pracodawcy,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 kp</a> poprzez jego niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i uznanie, że powódka nie naruszyła ciężko podstawowych obowiązków pracowniczych.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, dopuszczenie zawnioskowanych dowodów oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje.</p> <p>Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pozwanego jest nieuzasadniona i podlegała oddaleniu.</p> <p>Sąd pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dokonał trafnej oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku wyjaśnił w oparciu o jakie dowody i dlaczego dokonał ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów Sąd Okręgowy przyjął ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy za własne co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, nie było podstaw do rozwiązania z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 kp</a>), jako że wskazana przez pozwanego przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie może być uznana za ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Sąd Rejonowy w rozważaniach prawnych szczegółowo umotywował swoje stanowisko i Sąd II instancji w całości je podziela. Zarzuty apelacji nie zdołały podważyć trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.</p> <p>Przed oceną zarzutów apelacji należy powtórzyć za Sądem Rejonowym, że postępowanie zainicjowane odwołaniem się pracownika od rozwiązania umowy o pracę jest prowadzone tylko w granicach przyczyn wskazanych przez pracodawcę w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powódka, jak wynika z treści oświadczenia pozwanego została zwolniona z pracy w trybie dyscyplinarnym „za samowolne, bez powiadomienia bezpośredniego przełożonego opuszczenie miejsca pracy w dniu 12 marca 2019r. o godzinie 11:15.opuszczenie miejsca pracy.”</p> <p>Jak wynika z § 63 Regulaminu Pracy pozwanego, pracodawca uważa za naruszenie obowiązków pracowniczych karanych upomnieniem i naganą m.in. „opuszczenie miejsca pracy bez poinformowania i uzyskania zgody bezpośredniego przełożonego”. Natomiast w § 62 wskazano, że pracodawca może zastosować te kary za m.in. „nieprzestrzeganie przez pracownika ustalonej organizacji i porządku pracy…”. Z kolei w § 38 pracownik pozwanego został zobowiązany do „zgłaszania każdorazowo wyjścia tak służbowego, jak i prywatnego poza zakład pracy bezpośredniemu przełożonemu oraz dokonania odpowiednich wpisów w książce wyjść”. A zatem Sąd Rejonowy miał podstawy do uznania, że powódka, która dokonała wpisu do „księgi wyjść” spełniła przynajmniej częściowo wymogi Regulaminu Pracy, a zatem zarzut pozwanego o błędnych ustaleniach faktycznych w tym zakresie jest bezpodstawny.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazuje, że „przedmiotem postępowania dowodowego są tylko fakty mające istotne znaczenie dla merytorycznej oceny dochodzonego roszczenia., a zatem domaganie się przez stronę przeprowadzenia dowodów na inne okoliczności, nie może być uwzględnione przez sąd orzekający, ponieważ prowadziłoby do przewlekłości postępowania sądowego. Fakty mające istotne znaczenie, to fakty opisane w hipotezach norm prawa cywilnego materialnego, rzadziej prawa procesowego. Właściwie rozumiane prawo materialne określa więc, które dowody są istotne w sprawie i jakie mają znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Przepisy te wyznaczają zakres koniecznych ustaleń faktycznych, które powinny być w sprawie dokonane.”- vide Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 27.09.2012r., III AUa 1414/11, LEX nr 1236165. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że jej przedmiotem nie była treść stosunku pracy powódki a zatem nie było potrzeby analizowania karty stanowiskowej powódki jak również wypowiedzenia jej warunków pracy w zakresie zadaniowego czasu pracy. Zakres obowiązków powódki i obowiązujący ją system pracy, w ocenie Sądu Okręgowego nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, co wynika z pisemnych motywów skarżonego wyroku. A zatem również w tym zakresie, zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie może się ostać. Z tej samej przyczyny, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§ 1 kpc</a>, nie dopuszczając dowodu z karty stanowiskowej powódki i wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy w zakresie czasu jej pracy.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52;art. 52 § 1;art. 52 § 1 pkt. 1)">art. 52 § 1 pkt.1 kp</a> nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro pozwany w Regulaminie uznaje, że „opuszczenie miejsce pracy bez poinformowania i uzyskania zgody bezpośredniego przełożonego” stanowi naruszenie obowiązków pracowniczych, karane upomnieniem lub naganą to zachowanie powódki w dniu 12 marca 2019r. nie uzasadnia zwolnienia jej w trybie dyscyplinarnym. Zwrócić należy uwagę, że pozwany w § 64 Regulaminu Pracy wymienia zachowania pracowników, które kwalifikuje jako „ciężkie naruszenie obowiązków, które będą uważane za przesłanki rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika” – ale zachowanie powódki w dniu 12 marca 2019r. nie jest wymienione w tym przepisie. Sąd Rejonowy obszernie przedstawił okoliczności i warunki uzasadniające zastosowanie rozwiązania umowy o pracy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 kp</a>, przywołał stosowne orzecznictwo, a zatem nie potrzeby ponownego przytaczania w tym miejscu tej podzielanej przez Sąd drugiej instancji argumentacji.</p> <p>Ponieważ pozwany jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę powódki wskazał samowolne opuszczenie miejsca pracy, Sąd Okręgowy nie miał podstaw do badania czy fakt, że w dniu 12 marca 2019r. powódka udała się do <span class="anon-block">K.</span> na rozmowę kwalifikacyjną do potencjalnego nowego pracodawcy stanowił ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska pozwanego, że zasądzenie odszkodowania na rzecz powódki winno być oceniane w kontekście przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 8)">art. 8 kp</a>. Zgodnie z tym przepisem <em> <!-- -->nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. </em>W kontekście rozpoznawanej sprawy to pozwany naruszył przepisy prawa pracy, rozwiązując umowę o pracę powódki na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 kp</a>, a zatem powódka była uprawniona do dochodzenia przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeksie pracy</a> roszczeń.</p> <p>W tym stanie rzeczy, w oparci o przywołane przepisy prawa oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> Sąd Okręgowy oddalił apelację.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> oraz § 9 ust.1 pkt 1, § 10 ust 1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800z późn.zm). Sąd Okręgowy miał na uwadze, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, LEX nr 707475), mającej moc zasady prawnej, stawka wynagrodzenia adwokackiego określona obecnie w § 9 ust. 1 pkt 1 ( 1 § 10 ust 1 pkt.1 ww. rozporządzenia) znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o odszkodowanie dochodzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1)">art. 56 § 1 k.p.</a> </p> <p>(-) sędzia del. Anna Capik-Pater (-) sędzia Grażyna Łazowska (spr.) (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek</p> <p>VIII Pa 1/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>punktu drugiego wyroku z 15 października 2020r.</p> <p>Powódka <span class="anon-block">B. P.</span>, pozwem wniesionym przeciwko <span class="anon-block"> (...) Publicznemu Szpitalowi (...)</span> im. Prof. <span class="anon-block">S. Ś.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, domagała się zasądzenia kwoty 18.000,00 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia oraz zasądzenia kosztów procesu.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Wyrokiem z 18 listopada 2019r. Sąd Rejonowy w Zabrzu uwzględnił powództwo i obciążył pozwaną kosztami procesu. Pozwany wniósł apelację od tego orzeczenia.</p> <p>Wyrokiem z 15 października 2020r. Sąd Okręgowy oddalił apelację i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 120zł tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego..</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> oraz § 9 ust.1 pkt 1, § 10 ust 1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800z późn.zm). Sąd Okręgowy miał na uwadze, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, LEX nr 707475), mającej moc zasady prawnej, stawka wynagrodzenia adwokackiego określona obecnie w § 9 ust. 1 pkt 1 ( 1 § 10 ust 1 pkt.1 ww. rozporządzenia) znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o odszkodowanie dochodzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56;art. 56 § 1)">art. 56 § 1 k.p.</a> </p> <p>(-) sędzia del. Anna Capik-Pater (-) sędzia Grażyna Łazowska (spr.) (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek</p> </div>