III SA/Łd 594/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 30.06/2022/01/AMK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego R. R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 30 czerwca 2022 r., nr 30.06/2022/01/AMK, wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pabianicach z 14 marca 2022 r., nr 0086-2021-010703 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że 16 grudnia 2021 r. organ pierwszej instancji zawiadomił R.R. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznanych na mocy decyzji nr 0086-2018-003564 z 14 czerwca 2018 r. 14 marca 2022 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pabianicach wydał decyzję nr 0086-2021-010703 o ustaleniu skarżącemu kwoty 46 506,01 zł nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. 4 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zawierające wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. Organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja z 14 marca 2022 r., nr 0086-2021-010703 o ustaleniu R.R. kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zawierała pouczenie o terminie zaskarżenia, który zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wobec ustalenia, że wskazana decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu 15 marca 2022 r., termin do wniesienia odwołania upłynął 29 marca 2022 r. Odwołanie zostało wniesione do Biura Powiatowego ARiMR 4 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego), więc po upływie terminu do złożenia odwołania. Warunkiem skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia, tj. czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Uchybienie powyższemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, w następstwie czego decyzja staje się ostateczna, co tym samym wyklucza merytoryczne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie od Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 39 § 1 w związku z art. 394 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia decyzji; 2. art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w wyniku przyjęcia przez organ, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji nr 0086-2021-010703 z 14 marca 2022 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pabianicach, w sytuacji gdy brak jest dowodów potwierdzających, że decyzja została doręczona skarżącemu, wobec czego nie otworzył się ustawowy termin do wniesienia odwołania; 3. brak przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji; 4. art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polecającego na bezzasadnym przyjęciu, że w jednej przesyłce pocztowej organ doręczył jednocześnie trzy decyzje w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających wskazaną okoliczność, a organ mając wątpliwości co do ustaleń faktycznych, mógł rozstrzygnąć je na korzyść strony, czego nie zrobił, a co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w terminie wynikającym z daty doręczenia zaskarżył dwie doręczone mu w jednej kopercie decyzje o numerach 0086-2021- 010704, 0086-2021-010705. Brak jest podstaw do uznania, że decyzja nr 0086-2021-010703, wbrew temu co uważa organ, została prawidłowo doręczona. Z potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej nadanej przez organ nie wynika, że przesyłka zawierała jakiekolwiek decyzje, a tym bardziej kilka decyzji. Z tego względu nie sposób uznać za udowodnione, że przesyłka zawierała kilka decyzji. W toku postępowania w przedmiocie ustalenia, czy doszło do uchybienia terminowi naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego, albowiem przed wydaniem orzeczenia organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, poza powołaniem się w treści orzeczenia, na nieznany stronie i nieudostępniony przed wydaniem orzeczenia (naruszenie zasady jawności oraz art. 10 k.p.c.) printscreen z systemu wewnętrznego urzędu, który nie był w żadnym zakresie przedmiotem oględzin ani innej procedury dowodowej. Co więcej system ten w żaden sposób nie potwierdza zawartości przesyłki pocztowej doręczonej przez organ. Organ nie przesłuchał pracownika, który zajmował się kopertowaniem przesyłek ani nie wystąpił o kopię koperty. Co więcej wydając orzeczenie nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego sprawy. Błędne w ocenie skarżącego są wywody, że widniejące na zwrotce oznaczenia "Dec win OB, PRS, RE" potwierdzają, że w przesyłce znajdowały się 3 odrębne decyzje. Skróty te można dowolnie interpretować, a na kopercie doręczanej stronie brak jest jakichkolwiek oznaczeń wskazujących, co jest przedmiotem doręczenia. Brak oznaczenia szt. 3, czy też innego nie pozwala na uznanie, że potwierdza doręczenie 3 decyzji. Zgodnie z zasadami doręczeń przesyłek, są one wydawane odbiorcy dopiero po podpisaniu pokwitowania, a zatem strona nie ma możliwości weryfikacji przed pokwitowaniem i oddaniem doręczycielowi zwrotki, czy zawartości przesyłki jest kompletna czy też nie, w szczególności gdy koperta nie zawiera żadnego listu przewodniego informującego o doręczeniu w kopercie kilku decyzji. Przesyłanie w jednej kopercie kilku decyzji z różnych postępowań stanowi błędne działanie organu realizowane na własne ryzyko uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia, a w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminowi wniesienia odwołania, albowiem brak jest dowodu doręczenia decyzji. To na organie spoczywa ciężar dowodu, ile decyzji zawierała przesyłka nadana przez organ, a na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób ustalić, czy stronie doręczono dwie czy trzy decyzje. Wszelkie wątpliwości niedające się usunąć winny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony i winno to skutkować uznaniem przez organ, że doszło do naruszenia interesu strony i w konsekwencji organ winien przywrócić stronie termin na dokonanie czynności, która na skutek błędu organu nie mogła zostać dokonana. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie kończące postępowanie (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że chodzi wyłącznie o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "dowody uzupełniające". Dodać należy, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008/2, poz. 31; uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1, poz. 1, s. 29 uzasadnienia). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Treść skargi dowodzi, że spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zatem zachowanie określonego w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia decyzji stronie. Z art. 134 k.p.a. natomiast wynika, że organ odwoławczy jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanej przez stronę decyzji zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, a w przypadku uchybienia terminu – do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia takiego wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji (por. wyroki NSA: z 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95; z 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96; z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94; z 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95; z 9 lutego 2009 r., II OSK 478/05; z 30 listopada 2007 r., I SA/Wa 1297/07; z 18 kwietnia 2018 r., II OSK 2673/17). W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania badana jest więc przede wszystkim skuteczność doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w ocenie organu drugiej instancji decyzja z 14 marca 2022 r., nr 0086-2021-010703 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została skarżącemu skutecznie doręczona 15 marca 2022 r., co ma wynikać ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 29 marca 2022 r. Organ administracji nie wyjaśnił jednak z jakich względów doręczenie to uznał za prawidłowe. Z uwagi na argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z 29 czerwca 2022 r., nr 29.06/2022/AMK o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pabianicach z 14 marca 2022 r., nr 0086-2021-010703 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stanowiące przedmiot kontroli sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 593/22, można jedynie przypuszczać, że według organu drugiej instancji wskazana decyzja z 14 marca 2022 r., nr 0086-2021-010703 została skarżącemu doręczona w jednej przesyłce wraz z dwoma innymi decyzjami wydanymi również 14 marca 2022 r., tj. decyzją nr 0086-2021-010705 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego oraz decyzją nr 0086-2021-010704 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020). W uzasadnieniu postanowienia z 29 czerwca 2022 r. organ administracji wskazał przy tym na zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym znajdują się adnotacje o rodzaju pisma "Dec win OB, PRS, RE" oraz "0086-64266/21 BP086.5260 12.2021", "0086-64265/21 BP086.5260 11.2021" i "0086-64264/21 BP0086.64070.08.2021". Powołał się nadto na "zrzut ekranowy z elektronicznego systemu kancelaryjnego", którego nie ma w przekazanych sądowi aktach sprawy, a z którego ma wynikać, że pracownik dostarczył odrębne 3 pisma do kancelarii Biura Powiatowego ARiMR w Pabianicach, a następnie te 3 decyzje zostały spakowane do 1 koperty i wysłane w tym samym dniu – 14 marca 2022 r. do pełnomocnika skarżącego. Wobec tego wskazać należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują wszystkich szczegółowych zagadnień związanych ze sposobem doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, w tym również tego, czy dopuszczalnym jest doręczenie kilku pism w jednej korespondencji. Przepisy Kodeksu postępowania nie zabraniają jednak doręczania jednej stronie w ramach jednej korespondencji (kopercie) kilku pism jej dotyczących. Fakt ten powinien jednak zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj pisma" (por. postanowienia SN: z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, LEX nr 548760; z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (por.: postanowienie SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15; postanowienia NSA: z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10; z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 707/11; z 5 grudnia 2012 r., II FSK 2871/12; z 18 stycznia 2012 r., I FSK 2088/11; z 31 lipca 2020 r., II FZ 272/20). Istotnym jest także, aby z doręczanej korespondencji wynikało, że zawiera ona klika odrębnych pism. Jeżeli zatem organ doręcza stronie kilka pism w jednej kopercie, to powinien dodatkowo fakt ten zaznaczyć poprzez załączenie do korespondencji przesyłanej w ten sposób pisma przewodniego i zamieszczenie odpowiedniej adnotacji na kopercie o zawartości przesyłki. W rozpoznawanej sprawie tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby do doręczonej pełnomocnikowi skarżącego 15 marca 2022 r. korespondencji było załączone pismo przewodnie (organ drugiej instancji nie twierdzi zresztą, aby w tym wypadku pismo takie zostało załączone). Co istotne organ drugiej instancji zaniechał przeprowadzenia dowodu z koperty, w której została ona przesłana. Zwrócić trzeba uwagę, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji doręczonej pełnomocnikowi skarżącego 15 marca 2022 r. nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, co stanowiło zawartość przesyłki. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru użyto skrótu "Dec win OB, PRS, RE" i nie wskazano numerów decyzji, które miała zawierać przesyłka. Zamiast tego wskazano jedynie znaki spraw oraz prawdopodobnie numery dokumentów. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w wypadku decyzji, której dotyczy wniosek skarżącego, tj. decyzji z 14 marca 2022 r. nr 0086-2021-010703 pełny numer dokumentu to 0086-00000064264/21, a nie "0086-64264/21", jak to zostało oznaczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, w której miała się znajdować. Co istotne ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru osoba odbierająca korespondencję w kancelarii pełnomocnika skarżącego miała możliwość zapoznania się jedynie przez chwilę. Jeżeli na kopercie nie było adnotacji o zawartości przesyłki i nie było pisma przewodniego, to nie można wykluczyć, że na skutek omyłki pracownika organu administracji nie było w niej decyzji organu pierwszej instancji z 14 marca 2022 r. nr 0086-2021-010703 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zaś pełnomocnik skarżącego nie miał podstaw, aby przypuszczać, że decyzja ta powinna się w niej znajdować. Zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik skarżącego z własnej inicjatywy zwrócił się do organu o udzielenie mu stosownych informacji i wniósł w terminie odwołania od pozostałych dwóch decyzji wydanych 14 marca 2022 r., które zostały mu doręczone w jednej przesyłce 15 marca 2022 r. W takich sytuacjach organ administracji winien rozstrzygać niedające się usunąć i istotne wątpliwości w omawianym zakresie, na korzyść stron (art. 81a § 1 k.p.a.). Reasumując, w ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organ administracji w stopniu niewystarczającym przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy 15 marca 2022 r. wraz z decyzjami nr 0086-2021-010705 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego oraz nr 0086-2021-010704 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności ekologicznych (PROW 2014-2020) w jednej kopercie została również doręczona decyzja nr 0086-2021-010703 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a tym samym przedwcześnie uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.) sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł i wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem w wysokości 480 zł. d.cz.