VI GC 1463/17

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI GC 1463/17</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> </div> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 października 2020 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku VI Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Witold Zawisza</p> <p>Protokolant: stażysta Aleksandra Chmielewska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 roku w Rybniku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2.267,00 zł (dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sędzia</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI GC 1463/17</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">(...)</span>sp. z o.o. w <span class="anon-block">G.</span> wniosła przeciwko pozwanej <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">J.</span> pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 5 lipca 2017 r. o zapłatę kwoty 8.439,16 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6 lipca 2017 r. i kosztów procesu. Podała, że prowadzi działalność w zakresie sprzedaży energii elektrycznej i dnia 25 lipca 2016 r. zawarła z pozwaną umowę nr <span class="anon-block">(...)</span>. Pozwana nie uregulowała swoich zobowiązań wynikających z dokumentu księgowego nr <span class="anon-block">(...)</span>. <em> <!-- --> (k. 3-5)</em> </p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Wskazała, że 2 marca 2016 r. zawarła umowę na dostawę energii z firmą <span class="anon-block">(...)</span> dla firm, która wchodziła w życie od dnia 1 stycznia 2017 r. Do dnia 31 grudnia 2016 r. dostawę energii na jej rzecz świadczył powód <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">G.</span>. Podniosła, że doradca firmy <span class="anon-block">(...)</span> dla firm poinformował, że konieczne jest zawarcie umowy o dystrybucję energii z firmą <span class="anon-block">(...)</span>, a powód przesłał do podpisu umowę na sprzedaż energii, a nie jak ustalono umowę na dystrybucję energii, w związku z czym nie zgadza się na zapłatę kary wskazaną przez powoda. (k. 85)</p> <p>W piśmie z 21 listopada 2018 r. powódka wskazała, że do naliczenia noty obciążeniowej doszło wskutek złożenia wypowiedzenia przez pozwaną w dniu 2 września 2016 r. (data wpływu: 2 września 2016 r.), co było naruszeniem warunków umowy nr <span class="anon-block">(...)</span> i § 2 cennika <span class="anon-block"> (...)</span> stanowiącego integralną część umowy. (k. 98)</p> <p>W piśmie z 8 lipca 2019 r. powódka wskazała, że stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 5;art. 5 ust. 2)">art. 5 ust. 2 p</a>. 1 i 2 ww. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 ()">ustawy prawo energetyczne</a> w umowie strony uzgodniły m.in. zasady naliczania opłat wynikających z faktur oraz naliczania należności związanych z naruszeniem kontraktu, w tym jego nieprawidłowym rozwiązaniem, sprzecznym z procedurą określoną w warunkach umowy. Wskazała, że domaga się zapłaty należności głównej w kwocie 8.246,00 zł oraz odsetek w kwocie 193,16 zł, stanowiących skapitalizowane odsetki naliczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.p.c.</a> wyliczone od dnia następnego po dniu wymagalności do dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. (k. 116-117)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Dnia 25 lipca 2016 r. powódka zawarła z pozwaną umowę kompleksową dostarczania energii elektrycznej o nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Umowę zawarto na czas określony od dnia 1 września 2016 r. do 30 września 2019 r. W § 10 umowy strony ustaliły, że jeżeli pozwana rozwiąże umowę przed upływem okresu jej obowiązywania, powódce przysługiwać będzie opłata jednorazowa w wysokości określonej w Cenniku. W załączniku nr 1 do umowy wskazano grupę taryfową zgodnie z Cennikiem Sprzedawcy: <span class="anon-block"> (...)</span>. W § 2 pkt 2 Cennika <span class="anon-block">(...)</span>– 3 lata – dla Firmy wskazano, że opłata jednorazowa za wcześniejsze wypowiedzenie umowy bądź cennika obliczana jest zgodnie z zasadami określonymi w § 6 cennika. W § 6 pkt 3 wskazano, że wysokość opłaty jednorazowej jest równa iloczynowi 15 % miesięcznej należności na rzecz powódki za sprzedaż energii, obliczonej jako średnia wartość tej należności ze wszystkich miesięcy od dnia wejścia w Zycie umowy do dnia jej rozwiązania oraz liczy miesięcy, o które zostanie skrócony okres obowiązywania umowy.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: potwierdzenie zawarcia umowy k. 26, umowa kompleksowa dostarczania energii elektrycznej k. 45-51,załącznik k. 53-55, cennik k. 56-57, wyciąg z taryfy k. 58-61</em> </p> <p>1 września 2016 r. <span class="anon-block"> (...)</span> dla firm S.A. działając w imieniu pozwanej, wypowiedziała umowę kompleksową/umowę sprzedaży energii elektrycznej łączącą ją z powódką z dniem 31 grudnia 2016 r. W wypowiedzeniu wskazano, że w wypadku posiadania przez pozwaną umowy terminowej, termin rozwiązania umowy ulega zmianie na dzień jej zakończenia.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: wypowiedzenie umowy wraz z pełnomocnictwami k. 15-16, 17 </em> </p> <p>6 kwietnia 2017 r. powódka wystawiła notę obciążeniową z tytułu niedotrzymania warunków Regulaminu Cennika <span class="anon-block">(...)</span>, wskazując, że doliczenia dokonano za okres od 1 lutego 2017 r. do 30 września 2019 r. tj. 32 miesiące. Wysokość opłaty ustalono na 8.246 zł</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: nota obciążeniowa k. 27-28</em> </p> <p>24 maja 2017 r. oraz 1 grudnia 2017 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty 8.246 zł tytułem kary umownej.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna, potwierdzona dokumentem: wezwania od zapłaty k. 69-70</em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci ww. dokumentów, które tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Mimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i obowiązku dowodzenia swoich twierdzeń zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, powódka nie wykazała zasadności i wysokości swojego roszczenia.</p> <p>W treści pozwu powódka wskazała, że „powód nawiązał stosunek prawny z pozwanym w oparciu o kontrakt oznaczony numerem <span class="anon-block"> (...)</span>”, „”w umowie strony uzgodniły m. in. Zasady naliczania opłat wynikających z faktur oraz naliczania należności związanych z naruszaniem kontraktu, w tym z jego nieprawidłowym rozwiązaniem, sprzecznym z procedurą określoną w warunkach umowy”, „na podstawie powołanej umowy powód wystawił następujące dowody księgowe: nr <span class="anon-block">(...)</span> z 23.03.2017r., data wymagalności: 06.04.2017 r. wartość dokumentu księgowego 8246”, „łączna wartość zadłużenia z tytułu ww. dokumentów księgowych wraz z odsetkami ustawowymi obliczonymi na dzień wniesienia powództwa wynosi 8439,16 zł …”, a w dalszych pismach procesowych, <span class="underline"> <!-- --> pomimo licznych wezwań sądu, jedynie, że</span>: „do naliczenia noty obciążeniowej doszło w związku ze złożeniem wypowiedzenia przez pozwaną w dn. 01.0.2016 r., co było naruszeniem umowy nr <span class="anon-block">(...)</span> i § 2 cennika <span class="anon-block"> (...)</span> stanowiącego integralną część umowy”, „domaga się zasądzenia na jego rzecz kwoty należności głównej w wysokości 8.246 zł oraz odsetki w kwocie 193,16 zł ,stanowiące skapitalizowane odsetki naliczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.p.c.</a> wyliczone od dnia następnego po dniu wymagalności do dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym”.</p> <p>Powódka dochodziła opłaty za <span class="underline"> <!-- -->przedwczesne rozwiązanie umowy</span>. Na podstawie twierdzeń powódki nie sposób jednak ustalić, na jakiej podstawie domaga się zapłaty od pozwanej za to przedwczesne rozwiązanie umowy. We wskazywanym przez powódkę § 2 cennika <span class="anon-block"> (...)</span> ustalono ceny energii elektrycznej oraz stawki opłat dla poszczególnych grup taryfowych, a w zakresie opłaty jednorazowej za wcześniejsze wypowiedzenie umowy bądź cennika, za wznowienie dostarczania energii elektrycznej, zasady kwalifikacji klientów do grup taryfowych odsyłają do dalszych części cennika i innych dokumentów. Nie jest natomiast zadaniem ani sądu ani strony pozwanej odnajdywanie kolejnych regulacji, które powódka „mogła mieć na myśli”.</p> <p>Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie na podstawie przedłożonych dokumentów poczynione zostały niejako z urzędu, przekraczając tezy dowodowe wskazane przez powódkę, która zmierzała do wykazania jedynie „istnienia stosunku prawnego”, i „prób polubownego zakończenia sprawy”, gdzie istnienie stosunku prawnego było bezsporne, zaś próby polubownego zakończenia sprawy były w sprawie nieistotne.</p> <p> <strong> <!-- -->Uzasadnienia wymagała podstawa roszczeń powódki - a to nigdy nie nastąpiło pomimo wielokrotnych wezwań Sądu, a nawet zawieszenia postępowania z tej przyczyny. </strong> </p> <p>Powódka nie wskazywała, ani tym bardziej nie uzasadniła , że dochodzona należność stanowi wynagrodzenie za jakąś usługę czy produkt. Ostatecznie powódka <span class="underline"> <!-- -->nie wykazała ani nawet nie uzasadniła podstawy prawnej „</span>miesięcznej należności za sprzedaż energii, obliczonej jako średnia wartość tej należności ze wszystkich miesięcy od dnia wejścia w życie umowy do dnia jej rozwiązania” bądź „średniej wartości zadeklarowanej przez pozwaną wysokości miesięcznego zużycia energii elektrycznej” .</p> <p>Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne, na podstawie przywołanych przepisów, Sąd oddalił powództwo.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> Powódka jest obowiązana do zwrotu na rzecz pozwanej kwoty 2.367,00 zł, na którą składają się: kwota 1.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwota 100,00 zł tytułem opłaty od zażalenia oraz kwota 450,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.</p> <p> <strong> <!-- -->Na marginesie</strong> należny wskazać, że z dużą doza prawdopodobieństwa powództwo nie zasługiwałoby na uwzględnienie nawet gdyby powódka należycie uzasadniła swoje roszczenie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 5;art. 5 pkt. 1;art. 5 pkt. 2;art. 5 pkt. 3)">art. 5 pkt 1, 2 i 3 ustawy prawo energetyczne</a> dostarczanie paliw gazowych lub energii odbywa się (…) na podstawie umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowy sprzedaży, umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji i umowy o świadczenie usług magazynowania paliw gazowych lub umowy o świadczenie usług skraplania gazu. Dostarczanie paliw gazowych lub energii może odbywać się również na podstawie umowy kompleksowej zawierającej postanowienia umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji tych paliw lub energii. Natomiast, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1 k.c.</a> <em> <!-- -->przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę, przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody</em> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 555)">art. 555 k.c.</a>). Zobowiązanie pozwanej miało więc <span class="underline"> <!-- -->charakter bezsprzecznie pieniężny, </span>jako że zobowiązała się ona do zapłaty umówionej ceny za dostarczoną energię elektryczną.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 ()">Prawo energetyczne</a> nie przewiduje możliwości naliczana kar umownych czy innych świadczeń o podobnym charakterze za <span class="underline"> <!-- -->przedwczesne rozwiązanie umowy.</span> Zatem gdyby zostało sprecyzowane roszczenia powódki należałoby badać w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 483;art. 483 § 1)">art. 483 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym <em> <!-- -->można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).</em> Za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne zastrzeżenie kary umownej na wypadek odstąpienia od umowy z powodu niewykonania zobowiązania o <span class="underline"> <!-- -->charakterze pieniężnym. Jak wskazał SN w uchwale </span>z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. III CZP 3/19 „<em> <!-- -->Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie kary umownej na wypadek odstąpienia od umowy z powodu niewykonania zobowiązania o charakterze pieniężnym</em>”. Powódka nie mogła zatem żądać kary umownej (a tak określono naliczoną opłatę w wezwaniu do zapłaty (k. 70), wskazuje na to również charakter należności), z powodu odstąpienia przez pozwaną od zawartej umowy.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span>, dnia 10 listopada 2020 r.</strong> </p> </div>