I SA/Wa 599/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K., Z. K. i J. K. o zwrot kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. K., Z. K. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę R. K., Z. K. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania i uchylił zaskarżoną decyzję. W powyższym wyroku Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 września 2009 r., złożonym osobiście w Biurze Podawczym tutejszego Sądu, skarżący R. K., Z. K. i J. K. zwrócili się o zwrot kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Wobec tego stosowny wniosek strona powinna zgłosić do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, pod rygorem utraty uprawnienia do złożenia żądania zwrotu kosztów postępowania. O przysługującym stronie uprawnieniu i warunkach jego realizacji sąd administracyjny ma obowiązek pouczyć stronę skarżącą, gdy ta nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Podobnie w art. 6 tej ustawy, ustawodawca ustanowił obowiązek udzielania, przez sąd administracyjny, stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych i pouczeń o skutkach tych czynności lub skutkach zaniedbań. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że skarżący zostali prawidłowo pouczeniu o treści art. 210 § 1 powołanej ustawy, bowiem takie pouczenie zawarte zostało w punkcie 5 pism Sądu z dnia 7 maja 2009 r., przy których doręczono skarżącym odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Jednakże skarżący dopiero w dniu 22 września 2009 r., tj. czterdzieści jeden dni po zamknięciu rozprawy, zgłosili wniosek o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia ich praw. W razie uwzględnienia skargi, w której nie zawarto żądania zwrotu kosztów sądowych i gdy takiego wniosku nie zgłoszono również w toku przewodu sądowego – a podnieść należy, iż skarżący osobiście uczestniczyli w rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, co wynika ze sporządzonego protokołu rozprawy – Sąd nie może orzec o zwrocie tych kosztów na rzecz skarżących. Możliwość dokonania czynności wynikającej z art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającej na zgłoszeniu wniosku o przyznanie należnych kosztów, ograniczona jest fazami postępowania i mogła być podjęta tylko do określonego momentu, który jest terminem prekluzyjnym, czyli nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym. Zatem czynność złożenia wniosku o zwrot kosztów mogła być przedsięwzięta najpóźniej do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Pogląd ten dodatkowo wzmacnia brzmienie powołanego przepisu, na mocy którego po upływie tego terminu strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że wniosek skarżących R. K., Z. K. i J. K. z dnia 22 września 2009 r. o zwrot kosztów sądowych złożony został do Sądu już po zamknięciu rozprawy przeprowadzonej w dniu 12 sierpnia 2009 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, co obliguje Sąd do jego oddalenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.