III SA/Gl 456/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na zarządzenie Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 24 lutego 2022 r. nr 19/22 w przedmiocie procedury przeprowadzania egzaminu kończącego kurs dla kierowców przewożących towary niebezpieczne postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie 300 zł (trzysta złotych). UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. J. B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę "na czynności naruszenia prawa-interesu prawnego", polegające na złej interpretacji przepisów obowiązujących w zakresie wykonywania zadań. Pismem z 8 czerwca 2022 r. skarżący sprecyzował, że przedmiotem skargi jest zarządzenie Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 24 lutego 2022 r. nr 19/22 w sprawie procedury przeprowadzania egzaminu kończącego kurs dla kierowców przewożących towary niebezpieczne, gdzie wskazał, że np. protokół z egzaminu jest niezgodny z art. 23 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.). W związku z powyższym skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie naruszenia interesu prawnego skarżącego w szczególności poprzez wskazanie przepisów zaskarżonego zarządzenia, które ten interes prawny naruszają i na czym to naruszenie konkretnie polega, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W zakreślonym terminie skarżący wskazał, że zaskarżone zarządzenie utraciło moc bowiem zostało zastąpione zarządzeniem z 13 czerwca 2022 r. [...], tym niemniej obydwa są niezgodne z art. 23 o przewozie towarów niebezpiecznych. Dodał, że prowadzi działalność gospodarczą i zgodnie z art. 21 ustawy jest członkiem komisji egzaminacyjnej, a to obliguje go do podpisania protokołów nr 5 i 6, których wzór określa zaskarżone zarządzenie. Protokoły te jednak, zdaniem skarżącego, naruszają obowiązek prawny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą lub aktem, a własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Związek ten powinien mieć charakter aktualny, realny i indywidualny (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 651/19, por. postanowienie NSA z 14 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 7560/21, dostępne w bazie CBOIS). Związek taki nie występuje zaś w przypadku gdy skarga wnoszona jest w interesie ogólnym lub w interesie innego podmiotu niż skarżący. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W ocenie Sądu nie sposób uznać, by zaskarżone zarządzenie naruszało jakikolwiek interes prawny lub uprawnienie skarżącego, tj. odbierało lub ograniczało jakiekolwiek jego prawo wynikające z przepisów prawa, bądź też nakładało nań nowy obowiązek lub zmieniało obowiązek dotychczasowy. Nie uzasadnia również stwierdzenia naruszenia chronionego prawnie interesu skarżącego argumentacja przedstawiona w skardze oraz w piśmie z 24 września 2022 r., która w istocie sprowadza się do powołania treści kwestionowanych przepisów zarządzenia oraz wskazania zbędnych (w opinii skarżącego) elementów protokołów 5 i 6, stanowiących załączniki do zaskarżonego zarządzenia. Podkreślić bowiem należy, że samo przeświadczenie skarżącego o niezgodności zaskarżonego zarządzenia z ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia istnienia interesu prawnego skarżącego, a tym bardziej naruszenia tego interesu. Reasumując stwierdzić należy, że sformułowana do Sądu skarga nie pozwala na uznanie, że zaskarżone zarządzenie narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia