V W 483/20

<p>Sygn. akt VW 483/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 października 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący Sędzia Klaudia Miłek</strong> </p> <p>Protokolant: Tomasz Janiak</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy, przeciwko <span class="anon-block">P. B. (1)</span> s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>obwinionego o to że:</p> <p>W dniu 17 stycznia 2020r. tj. po upływie 7 dni od daty otrzymania wezwania do wskazania użytkownika pojazdu wysłanego na adres firmy będąc prezesem zarządu <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, która była posiadaczem pojazdu marki <span class="anon-block">N.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 20 stycznia 2019r. ok. godz. 11:35</p> <p>tj. za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 96;art. 96 § 3)">art.96 § 3 Kodeksu Wykroczeń</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowym</a> Dz.U. z 2018r. poz. 1990 ze zm.</p> <p>orzeka</p> <p>I.  Obwinionego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>II.  Na podstawie art.119§2pkt1kpw zasądza od <span class="anon-block">(...) W.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( sto) złotych tytułem kosztów postępowania.</p> <p>Sygn. akt V W 483/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stał pod zarzutem tego, że w dniu 17 stycznia 2020 r., tj. siedem dni od daty otrzymania wezwania użytkownika pojazdu wysłanego na adres firmy, będąc Prezesem Zarządu <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, która była posiadaczem pojazdu marki <span class="anon-block">N.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 20 stycznia 2019 r., tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uniewinnił obwinionego od zarzucanego mu czynu.</p> <p>Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 20 stycznia 2019 r. ok. godz. 11.35 w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>/<span class="anon-block">S.</span> 50/54 funkcjonariusze Straży Miejskiej ujawnili wykroczenie drogowe polegające na zaparkowaniu pojazdu <span class="anon-block">N.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> na w strefie B-36, tj. objętej zakazem parkowania. Wykroczenie zarejestrowano przy pomocy aparatu cyfrowego. Powyższe stało się podstawą wszczęcia czynności wyjaśniających w sprawie popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 k.w. W ich toku ustalono, że pojazd należy do <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>W związku z ujawnionym wykroczeniem, Straż Miejska wysłała do <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wezwanie wraz z drukiem oświadczenia – do wskazania, komu powierzono pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Otrzymała odpowiedź, z której wynikało, iż użytkownikiem pojazdu w dniu zdarzenia było Stołeczne <span class="anon-block"> (...) Pogotowie (...)</span>, z siedzibą przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Wezwanie do wskazania użytkownika wysłano zatem na ten adres. Korespondencja została odebrana przez pełnomocnika pocztowego w dniu 27 marca 2019 r. Straż Miejska dokonała ponadto sprawdzenia, kto pełnił funkcję prezesa zarządu wskazanej organizacji – był to <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Wezwanie zostało zatem ponownie wysłane na adres <span class="anon-block">P.</span> 17 w <span class="anon-block">W.</span>, jednak jako adresata – poza Środowiskowym <span class="anon-block"> (...) Pogotowiem (...)</span> wskazano także prezesa <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Pismo odebrała <span class="anon-block">A. B.</span> w dniu 9 stycznia 2020 r., jednak do Straży Miejskiej nie nadeszła żadna odpowiedź. W związku z tym, wystosowano do <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na ten sam adres wezwanie do osobistego stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej (odebrane 28 stycznia 2020 r.). Brak reakcji ze strony adresata skutkował odstąpieniem od przesłuchania i skierowaniem wniosku o ukaranie za wykroczenie z art. 96 § 3 k.w. Korespondencja kierowana przez Straż Miejską po czasie (gdy minął już 7 -dniowy termin wyznaczony przez funkcjonariuszy) trafiła do <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który ustalił użytkownika pojazdu z dnia 20 stycznia 2019 r. Polecił kierowcy pracującemu w <span class="anon-block"> (...)</span>, aby dostarczył tę informację do Straży Miejskiej w dniu 13 lutego 2020 r., tj. 2 tygodnie po odebraniu wezwania do stawiennictwa. M. <span class="anon-block">T.</span> udał się do siedziby Straży Miejskiej, gdzie dowiedział się, że sprawa w dniu 9 lutego 2020 r. została skierowana do Sądu.</p> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie został przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, na rozprawie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że pismo, które przyszło od Straży Miejskiej zostało odebrane przez wolontariusza i przekazane koordynatorowi pracy wolontariuszy – <span class="anon-block">P. W.</span>. <span class="anon-block">P. W.</span> był odpowiedzialny za przekaz korespondencji w miejscu pracy. Z powodu problemów zdrowotnych był często nieobecny w pracy. Pismo „przeleżało u niego na biurku”, a sam <span class="anon-block">P. B. (1)</span> otrzymał je już po terminie wyznaczonym przez Straż Miejską. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ustalił osobę użytkownika pojazdu w dniu zdarzenia i przekazał dokumenty kierowcy (M.<span class="anon-block">T.</span>), aby ten zawiózł je do Straży Miejskiej. M. <span class="anon-block">T.</span> dowiedział się, że sprawa jest już w sądzie, informacja od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przyszła za późno, należy czekać na wezwanie. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w ostatnim słowie wniósł o uniewinnienie wskazując, że korespondencja dotarła do niego po czasie.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:</p> <p>1.  <em> <!-- -->Notatki urzędowej – k. 1 </em> </p> <p>2.  <em> <!-- -->Fotografii – k. 2 </em> </p> <p>3.  <em> <!-- -->Wezwań – k. 3,6, 10, 12 </em> </p> <p>4.  <em> <!-- --> <span class="anon-block"> (...)</span> – k. 4,7,11,13 </em> </p> <p>5.  <em> <!-- -->Odpowiedzi z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> – k. 5 </em> </p> <p>6.  <em> <!-- -->Wydruku dot. <span class="anon-block"> (...)</span> k. 8-9 </em> </p> <p>7.  <em> <!-- -->Wyjaśnień obwinionego – k. 51-51v </em> </p> <p>8.  <em> <!-- -->Kopii wezwania wraz z notatką M.<span class="anon-block">T.</span> – k. 44 </em> </p> <p>Wskazane wyżej dokumenty, wobec braku przeciwdowodów i braku kwestionowania ich przez strony, Sąd ocenił jako odpowiadające prawdzie. Ich wiarygodność wzmacnia fakt, że zostały sporządzone we właściwej formie i w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej czynności służbowych. Należy podkreślić, że bezsprzecznym jest fakt popełnienia wykroczenia drogowego polegającego na zaparkowaniu na obszarze objętym zakazem wynikającym ze znaku B-36. Wątpliwości nie budzi także wysłanie i odebranie wezwań, a także brak odpowiedzi ze strony zobowiązanego przez Straż Miejską podmiotu. Kluczowym w sprawie okazało się ustalenie, czy wezwania zostały dostarczone bezpośrednio do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz czy mógł on zapoznać się z ich treścią w taki sposób, by spełnić ciążący na <span class="anon-block"> (...)</span> obowiązek w czasie wyznaczonym przez Straż Miejską. Zignorowanie powyższych kwestii uniemożliwiałoby ustalenie sprawstwa i winy odnośnie do zarzucanego obwinionemu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Analiza zgromadzonego na etapie czynności wyjaśniających materiału dowodowego, istotnie uzupełnionego w postępowaniu sądowym, skutkowała koniecznością uniewinnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Dowody zebrane przez Straż Miejską wskazały na popełnienie wykroczenia przez kierowcę pojazdu oraz niewywiązanie się z obowiązku udzielenia informacji przez <span class="anon-block"> (...)</span>. Nie były jednak wystarczające do przypisania winy <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, którego jedynym związkiem ze sprawą było sprawowanie funkcji prezesa.</p> <p>W sprawie znajduje się ksero wezwania wraz z notatką sporządzoną przez <span class="anon-block">M. T.</span> – kierowcę pracującego w <span class="anon-block"> (...)</span>. To on w dniu 13 lutego 2020 r. otrzymał polecenie dostarczyć dokumentację do Straży Miejskiej, w której <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wskazał użytkownika pojazdu. Świadczy to o tym, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> dowiedział się o wezwaniu po czasie - wszak Straż Miejska wyznacza 7 dni na wskazanie użytkownika pojazdu, podjął odpowiednie działania. Ostatnie wezwanie do wskazania użytkownika zostało odebranie 9 stycznia 2020 r. przez upoważnionego pracownika, informacja od obwinionego została zaś dostarczona do Straży Miejskiej po miesiącu. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wykazał tym samym chęć współpracy z organami prowadzącymi czynności wyjaśniające, nie mogąc tego zrobić wcześniej z przyczyn od siebie niezależnych. Co do wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> należy wskazać, że zasługiwały na uwzględnienie. Obwiniony wyjaśniał w sposób logiczny, konsekwentny, nie udzielał wymijających odpowiedzi, mówił szczerze. Jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, a samo posiadanie statusu obwinionego nie jest w ocenie Sądu wystarczającym argumentem do podważania ich prawdziwości. Tym bardziej, że w sprawie nie znaleziono dowodów, które wykluczałyby wersję wydarzeń przedstawioną przed <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Osobą, która mogłaby posiadać wiedzę na temat przedmiotowego zdarzenia mógłby być <span class="anon-block">P. W.</span>, jednak, jak wynika z wyjaśnień obwinionego, miał problemy zdrowotne i zmarł. Mimo to, na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w ocenie Sądu możliwe jest zrekonstruowanie stanu faktycznego odpowiadającego prawdzie, co do którego Sąd nie miał żadnych wątpliwości.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">Art. 96 § 3</a> k.w. przewiduje, iż karze grzywny podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Obowiązek, o którym mowa w tym przepisie wynika z kolei z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym</a>, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> k.w. nie jest wykroczeniem powszechnym, a jego sprawcą może być tylko osoba, na której ciąży obowiązek wskazania, na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Jak już wskazano, obowiązek taki, zgodnie <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym</a>, ciążył na właścicielu pojazdu, którym był <span class="anon-block"> (...)</span>. W niniejszej sprawie brak wskazania użytkownika pojazdu wynikał z zagubienia korespondencji, która została przekazana <span class="anon-block">P. W.</span>, a ten nie przedłożył jej na czas <span class="anon-block">P. B. (2)</span>, wskazanemu jako adresat – Prezes <span class="anon-block"> (...)</span>. Tym samym oczywiste jest, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie miał możliwości się z nimi zapoznać na czas.</p> <p>Czyn stypizowany w z art. 96 § 3 k.w. jest wykroczeniem umyślnym, tj. sprawca musi mieć zamiar jego popełnienia (chce je popełnić) albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Może zatem chodzić o sytuacje, w których adresat wezwania odbierze je i po zapoznaniu się z jego treścią celowo, złośliwie nie odpowie Straży Miejskiej albo po prostu zignoruje pismo, mając świadomość wynikających z tego konsekwencji prawnych. Warunkiem jest jednak świadomość istnienia nałożonego przez Straż Miejską obowiązku. Skoro <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie wiedział, że oskarżyciel publiczny wezwał do wskazania użytkownika pojazdu, nie mógł też podjąć decyzji o tym, by na wezwanie nie odpowiedzieć, a tym bardziej świadomie je zignorować. Należy wskazać, że w zakresie obowiązków prezesa nie leżała kontrola korespondencji, a przeoczenie pracownika odpowiedzialnego za przekaz listów doprowadziło do spóźnienia się obwinionego z odpowiedzią.</p> <p>Wobec powyższego należało uznać, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie popełnił zarzucanego mu wykroczenia, co skutkowało uniewinnieniem. Konsekwencją tego, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a> było obciążenie oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania sądowego w kwocie 100 zł. W niniejszej sprawie wniosek o ukaranie wniosła i popierała przed Sądem Straż Miejska III Oddział <span class="anon-block"> (...)</span>, która podlega samorządowi lokalnemu, tj. <span class="anon-block">(...) W.</span> i to ona, w razie umorzenia lub uniewinnienia powinna ponosić koszty zainicjowanego przez siebie postępowania. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do obciążenia obwinionego kosztami postępowania – w sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność wskazana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632 a;art. 632 a § 2)">art. 632a § 2 k.p.k.</a> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie mógł skierować przeciwko sobie oskarżenia poprzez wprowadzenie Straży Miejskiej w błąd, ponieważ nie wiedział, że jakiekolwiek czynności są w stosunku do niego podejmowane. Gdy zaś dowiedział się o nich – wysłał do Straży Miejskiej informację, która nie została przyjęta wobec skierowania do sądu wniosku o ukaranie. Wskazać należy, że w takiej sytuacji Straż Miejska miała prawo odstąpić od popierania wniosku, jednak tego nie uczyniła. W konsekwencji, w sprawie prowadzone było postępowanie zwyczajne.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w wyroku.</p> </div>