I OZ 801/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 330/12 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. J. na przewlekłość Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie przewlekłości postępowania dotyczącego wniosku z dnia 13 kwietnia 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie . UZASADNIENIE K. J. pismem z 4 lipca 2012 r. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem z 13 kwietnia 2012 r. W treści skargi skarżący podniósł, że pomimo wniosku o unieważnienie lub wyeliminowanie z obiegu prawnego polecenia służbowego Biura Logistyki Policji KGP, organ w sprawie tej udzielał wyłącznie pism informujących, natomiast nie wydał żadnego aktu załatwiającego zawisłą przed nim sprawę administracyjną. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący podał, że wraz z małżonką dysponuje bardzo skromnym dochodem, który w całości jest przeznaczany na bieżące wydatki na czynsz, energię, gaz, telefon, zakup żywności i leków, jak również spłaty kredytów i pożyczek. W skardze K. J. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 września 2012 r., na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z akt spawy wynika, że przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania zainicjowane pismem skarżącego z 13 kwietnia 2012 r., które wszczęło postępowanie skargowe, uregulowane w dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski". Postępowanie skargowe nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., lecz kończy się czynnością materialno – techniczną, w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy. Zawiadomienie to zaś nie daje podstaw do uruchomienia trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na wynik postępowania skargowego ani na bezczynność lub przewlekłość postępowania w tym przedmiocie, gdyż postępowanie to nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Skarga na przewlekłość postępowania zainicjowana pismem skarżącego z 13 kwietnia 2012 r. została przez Ministra Spraw Wewnętrznych załatwiona pismami z 10 i 31 maja 2012 r. oraz 28 czerwca 2012 r., wydanymi w trybie postępowania skargowego. Skarga ta nie dotyczy zatem spraw należących do właściwości sądu administracyjnego i z tego względu jest oczywiście bezzasadna. K. J. w piśmie z dnia 3 października 2012 r. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli ustawodawca skatalogował w art. 3 § 2 tej ustawy, zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach, o czym stanowi art. 3 § 3 ustawy. W orzecznictwie sądowadministracyjnym utrwalił się pogląd, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII k.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., zatem nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji czego nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem uznał, że skarga na przewlekłe postępowanie organu dotyczące rozpatrzenia skargi na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Logistyki Policji KGP z dnia 30 maja 2005 r. nr Cnz-2331/05, nie wyczerpuje przesłanek określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi ma miejsce wówczas, gdy z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy bezsprzeczne jest, że skarga nie może być uwzględniona, w szczególności, gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 wskazanej wyżej ustawy, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Trafnym było zatem stanowisko Sądu I instancji, który uznał skargę K. J. za oczywiście bezzasadną, co stanowiło przesłankę do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.