II SA/Łd 651/20

SENTENCJA Dnia 16 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta Ł. – Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych postanawia: odrzucić skargę. B.A. UZASADNIENIE Miasto Ł. - Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie punktu 1 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] w przedmiocie przyznania H. C. usług opiekuńczych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na brak legitymacji skargowej Miasta Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późń.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, bowiem jego rola w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 460/05 - dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez Gminę/Miasto stanowiłoby de facto umożliwienie kwestionowania przez jednostkę samorządu terytorialnego rozstrzygnięć organów odwoławczych od decyzji I-instancyjnych wydawanych przez jej organy (w rozpoznawanej sprawie Prezydenta Miasta Ł.). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (postanowienia), niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy czy porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Dopuszczenie do udziału jednostki samorządu terytorialnego jako strony w postępowaniu, w którym organem właściwym do wydania tej decyzji jest na podstawie ustawy organ tej jednostki, budziłoby wątpliwości co do bezstronności postępowania, a ponadto naruszałoby zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W konsekwencji podzielić należy pogląd, w świetle którego powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego. Powyższy pogląd przyjęty w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 (ONSA 2003 r. Nr 4, poz. 115, por. też: uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17), jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA z: 5 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1897/13, 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1134/17, 24 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1693/13, 30 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2588/14, 22 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 157/09, 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2585/11, 28 maja 2008 r. I OSK 551/08, 22 października 2009 r. I OSK 1406/09, 27 czerwca 2012 r. I OSK 964/11 oraz wyroki NSA z: 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 888/12, 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, 18 czerwca 2019 r. II OSK 1125/19, 9 października 2013 r. II OSK 1082/12 i 16 stycznia 2014 r. I OSK 1387/12, - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem w tej samej sprawie organ nie może występować w dwóch niejako rolach – jako organ prowadzący postępowanie (administrujący) i jako strona, czy też organ strony (administrowany). Ról tych co do zasady nie można łączyć. Nie jest również dopuszczalne aby ten sam podmiot zajmował raz pozycję organu, innym razem strony, w zależności od etapu sprawy z zakresu administracji publicznej. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. Brak po stronie wnoszącego skargę, w tym wypadku Miasta Ł.– Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi "inną przyczynę" niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skoro zatem skarga została wywiedziona przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. B.A.