II OSK 637/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.Z. I T.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 395/20 w sprawie ze skargi D.Z. I T.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r. II SA/Gd 395/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D.Z. I T.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Starosta [...] udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w miejscowości K.. Po złożeniu odwołania od ww. decyzji przez D. i T. Z., Wojewoda [...] postanowieniami z dnia [...] czerwca 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda [...] uznał odwołanie D. i T. Z. jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty [...] i przekazał go według właściwości organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z [...] września 2019 r. Starosta [...] wznowił na wniosek D. i T. Z. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r., udzielającą Gminie [...] pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach o nr [...] obręb ewidencyjny nr [...], w miejscowości K., gmina K.. Następnie decyzją z [...] listopada 2019 r. Starosta [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2019 r., udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w miejscowości K.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania D.Z. i T.Z. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2019 r. Wojewoda uznał, że działki stanowiące współwłasność skarżących nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji objętej decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego skarżoną decyzją, narożnik działki nr [...] znajduje się w odległości ok. 16 m od terenu inwestycji. Z kolei działki nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w [...] są jeszcze bardziej oddalone od przedmiotowego zamierzenia. Natomiast przywołana w odwołaniu działka nr [...] nie stanowi własności skarżących. W ocenie Wojewody [...] nie istnieją jakiekolwiek podstawy do tego, aby przyjmować, że omawiana inwestycja, polegająca na budowie ciągu pieszo-rowerowego o szerokości 4 m, spowodować może jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu ww. działek. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r. II SA/Gd 395/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D.Z. I T.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu w granicach sprawy mieści się ocena mająca na celu ustalenie, czy podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania był uprawniony do uczestniczenia w zakończonymi postępowaniu w charakterze strony i w sposób niezgodny z prawem został gwarantowanego ustawowo udziału w tym postępowaniu pozbawiony. W sprawie zastosowanie znajdował art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.). Sąd podzielił przyjętą przez organy tezę, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu obiektu, lecz o możliwość spowodowania ograniczeń w zabudowie na terenie otaczającym działkę inwestora w związku z realizacją projektowanej inwestycji. Właściwy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę organ powinien każdorazowo na potrzeby konkretnej inwestycji ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania, a ponadto należy pamiętać, że przy ocenie, czy dany podmiot jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy taki interes temu podmiotowi przysługuje. Kwestionowaną w postępowaniu wznowieniowym decyzją udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego, a skarżący domagają się ochrony swojego interesu twierdząc, że wobec zaprojektowania spadków terenu na budowanym ciągu pieszo-rowerowym spływ wód odbywał się będzie w kierunku ich nieruchomości. Działki należące do skarżących nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji zatem w istocie skarżący istnienia własnego interesu prawnego upatrują w potencjalnej możliwości przedostania się wód z projektowanego ciągu pieszego przez inną działkę na teren należących do nich nieruchomości. Sąd nie dostrzegł w takiej sytuacji istnienia nawet potencjalnego interesu prawnego po stronie skarżących, któremu ochronę należałoby zapewnić. Z racji usytuowania spornego ciągu pieszo-jezdnego zgodnie z projektem budowlanym w sposób wykazujący brak oddziaływania tego obiektu na działki sąsiednie i dalsze, w tym skarżących, w zakresie przesłaniania, nasłonecznienia, bezpieczeństwa pożarowego, poziomu emisji hałasu, czy też jakiegokolwiek innego szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie nie może być mowy o takim oddziaływaniu na działki należące do skarżących. Zatem prawidłowo skarżący nie zostali uznani za stronę postępowania w toku czynności zakończonych przez Starostę [...] wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2019 r. udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w miejscowości [...]. W skardze kasacyjnej T.Z. i D. Z. zaskarżyli ww. w całości zarzucając mu naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 p.b. polegające na dokonaniu zawężającej wykładni kategorii "obszar ograniczonego oddziaływania obiektu" i w konsekwencji uznanie, iż rzeczone pojęcie obejmuje jedynie nieruchomości bezpośrednio przyległe, bądź bezpośrednio graniczące z daną inwestycją, a finalnie uznanie, że skarżącym nie przysługuje interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach [...], a także statusu strony w ww. postępowaniu tj. podmiotami objętymi hipotezą art. 28 ust. 2 p.b.; 2. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na uchybieniu obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia sprawy ograniczając się do ogólnej analizy akt sprawy i finalnie uznanie, że argumenty skarżących dotyczące m.in. ryzyka zalewania ich posesji wodami opadowymi pochodzącymi z działki ([...]) na której ulokowano inwestycje, nie mogą świadczyć o posiadaniu przez nich interesu prawnego, który umożliwiałby skarżącym czynny udział w wyżej wskazanym postępowaniu, podczas gdy organ obowiązany jest do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy czego w niniejszej sprawie zaniechał. 3. art. 145 i nast. k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach nr [...] podczas gdy istnieją do tego przesłanki. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stanowisko Sądu I instancji jest niespójne. Pierwotnie WSA zgadza się z argumentacją skarżących, co do tego, że Prawo budowlane nie daje podstaw do zawężającego rozumienia pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu". Pomimo, powyższych deklaracji Sąd I instancji zawęża rozumienie definicji obszar oddziaływania obiektu. Sąd I instancji nie zbadał, jaka jest odległość między granicą działki [...], a granicą działki [...], Sąd nie wskazał jakiej szerokości jest działka [...], które oddzielają działkę inwestycyjną od posesji skarżących. Co świadczy o powierzchownej analizie akt sprawy. Działki [...] są działkami oddalonymi od posesji skarżących natomiast działka [...] (o znacznej powierzchni, na które usytuowany jest ciąg pieszo- rowerowy, parking) położona jest powyżej posesji skarżących i oddalona jest o około 5-10 metrów. Czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzega i nie upatruje się w ochronie interesu prawnego skarżących. Ponadto Sąd ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skarżących dotyczących przesłaniania, nasłonecznienia, bezpieczeństwa pożarowego, poziomu emisji hałasu - ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia, że projekt budowlany jasno wskazuje, że brak jest szkodliwego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie i dalsze. Skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu bycia właścicielem działek nr ewidencyjny [...] w tym które są położone w odległości ok. 5-10 metrów od najbliżej położonej działki inwestycyjnej o nr ew. [...] obręb [...] w [...]. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny "obszar oddziaływania obiektu" ma przede wszystkim charakter prawny. Z przepisów prawa obowiązującego musi wynikać, że określone okoliczności faktyczne danej sprawy odpowiadają prawnym przesłankom zaliczenia nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu. Definicja legalna omawianego wyrażenia zawarta w art. 3 pkt 20 p.b. przesądza bowiem, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Należy zatem wnioskować, że skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy prawo budowlane, jeżeli ustalone zostaną przepisy prawne wprowadzające ograniczenia w tym zakresie. Zdaniem skarżących planowana inwestycja w odróżnieniu od twierdzeń Wojewody [...] spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr[...]. Ograniczenia takie wynikają z niewłaściwie przyjętej metody odprowadzeniu dróg opadowych. Ryzyko zalewania jest tym większe gdyż działka [...] - która oddziela działkę [...] od działek skarżących - została zabudowana kostką betonową. Zgodnie z przeprowadzoną ekspertyzą na zlecenie Gminy [...] odwodnienie wód opadowych m.in. pochodzących z działki [...] będzie działało prawidłowo jeżeli nie dojdzie do zabudowania działki [...] - do czego ostatecznie doszło. Tym samym wody spływające z wyżej urządzonej działki [...] spływające po skarpie na działkę [...] będą się przedostawać na działki skarżących, ponieważ działki [...] nie posiadają właściwości chłonnych, biologicznie czynnych - a tylko takie rozwiązanie zapewniałoby sąsiednim nieruchomością właściwe odprowadzanie wód opadowych. Ponadto postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ciągu pieszo-rowerowego na działkach [...] w [...] jest częścią inwestycji pod nazwą "[...]". W ramach "budowy" prócz wybudowania ciągu pieszo-rowerowego na wyżej wskazanych działkach doszło do wybudowania drogi z kostki betonowej - na działkach [...] (bezpośrednio sąsiadujące z działką [...] - skarżących), która obecnie służy jako ścieżka pieszo rowerowa. Ciąg pieszo-rowerowy wybudowany na działkach [...] finalnie ma zostać połączony z promenadą usytuowaną na działkach [...]. Tym samym zdaniem skarżących ochrona ich interesu prawnego w spornej sprawie wynika z faktu, że ciąg pieszo rowerowy na działkach [...] będący częścią inwestycji pod nazwą "[...]" - oddziałuje na posesję skarżących jako cała inwestycja o powierzchni około 2000 m². Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej, po pierwsze wskazać trzeba, że nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżących kasacyjnie skutku zarzut naruszenia "art. 145 i nast. k.p.a.". Zarzut ten został wadliwie skonstruowany z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które - zdaniem autora skargi kasacyjnej - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jaki konkretnie przepis został naruszony, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r. I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r. II OSK 2520/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie spełnia wymogu wskazania podstawy kasacyjnej użycie przez autora skargi sformułowania "art. 145 i nast. k.p.a.", gdzie również sam art. 145 k.p.a. dzieli się na kolejne jednostki redakcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu dokonywać modyfikacji stawianych zarzutów. Jedynym wyjątkiem jest ten, który wiąże się z wadliwością zarzutu, o ile w jego uzasadnieniu zostanie jednoznacznie wykazane jaka jest jego istota. Możliwość takiego działania wynika z treści uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010/poz. 1). Z uzasadnienia omawianego zarzutu wynika, że skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, bowiem organ nie wznowił postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r. pomimo iż istniały ku temu podstawy. Tak postawiony zarzut ocenić należy jako bezzasadny, bowiem postanowieniem z [...] września 2019 r. Starosta [...] wznowił na wniosek D. i T. Z. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2019 r., a następnie w toku wznowionego postępowania ocenił, iż nie wystąpiła wskazana przez nich przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, w sprawie doszło do wznowienia postępowania. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., a także art. 28 ust. 2 p.b. W istocie oba zarzuty zmierzają do podważenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny dotyczącej interesu prawnego skarżących w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 28 ust. 2 p.b., znajdującego zastosowanie do ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wynika z niego, że stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 p.b. wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę: – po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości; – po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. i jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Art. 3 pkt 20 p.b. definiując pojęcie obszaru oddziaływania odsyła do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, iż jako właściciele działek o nr [...] powinni zostać uznani za stronę postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. W toku postępowania wznowieniowego Wojewoda ustalił, że działki te nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że narożnik działki nr [...] znajduje się w odległości ok. 16 m od terenu inwestycji. Z kolei działki nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w [...] są jeszcze bardziej oddalone od przedmiotowego zamierzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że brak jest jakichkolwiek podstaw aby przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie ciągu pieszo-rowerowego o szerokości 4 m, spowodowała jakiekolwiek ograniczenia wynikające z przepisów prawa w zagospodarowaniu działek skarżących kasacyjnie. Prawidłowo została oceniona przez Sąd I instancji podnoszona przez skarżących kasacyjnie kwestia ryzyka zalewania ich posesji wodami opadowymi pochodzącymi z działki ([...]) na której ulokowano inwestycje. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Wojewody, z uwagi na zaprojektowaną niweletę ciągu pieszo-rowerowego przedstawioną na rysunku nr 4.1 TOMU II Projektu budowlanego, znikome spadki - rzędu 0,3% i przełamania trasy, jak również szerokość ciągu 4,0 m i jego pochylenie poprzeczne daszkowe wynoszące 2%, nie stwarzają zagrożenia zalewania wodami opadowymi pochodzącymi z terenu inwestycji działek należących do skarżących. Tym bardziej, że działki nr [...] obręb ewidencyjny nr [...] w [...] stanowiące współwłasność skarżących nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji objętej wznowionym postępowaniem. Zatem z uwagi na znaczną odległość nieruchomości skarżących od projektowanego ciągu pieszo-rowerowego oraz fakt, iż nie będzie on graniczył bezpośrednio z nieruchomością skarżących, wykluczył Wojewoda jakiekolwiek oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego, choćby potencjalne, na nieruchomość skarżących poprzez jej zalewanie wodami opadowymi. W konsekwencji nie sposób uznać, aby podnoszona przez skarżących kasacyjnie okoliczność ryzyka zalewania należących do nich nieruchomości mogła przemawiać za uznaniem ich za stronę postępowania zakończonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę. W konsekwencji Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., a także art. 28 ust. 2 p.b. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.