II W 663/20

<p>Sygn. akt II W 663/20</p> <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> <p> <strong> <!-- -->z dnia 21 października 2020 r.</strong> </p> <p>Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy, ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">M. D.</span> w dniu 26 maja 2020 r. jechał jako pasażer samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wraz z <span class="anon-block">W. R.</span>, który nie mieszkał z nim wspólnie. Obwiniony nie zakrywał nosa i ust podczas jazdy. O godzinie 16.20 pojazd ten został zatrzymany do kontroli drogowej. Obwiniony również przy policjantach nie używał osłony nosa i ust. Postawa obwinionego wynika z kwestionowania trybu i sposobu wprowadzenia obowiązku zakrywania nosa i ust.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- -->- wyjaśnienia obwinionego (k.40v),</em> </p> <p> <em> <!-- -->- notatka urzędowa (k.1-2).</em> </p> <p>Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia (k.40v). Podał, że wprowadzenie nakazu zakrywania nosa i ust zostało dokonane niezgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a>, jest zatem nielegalne i nie stosuje się do niego. W dniu zdarzenia jechał samochodem jako pasażer, nie zakrywał nosa i ust, bo kwestionuje taki obowiązek.</p> <p>Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w treści notatki urzędowej (k.1-2). Należy zwrócić uwagę, że wyjaśnienia obwinionego nie budziły wątpliwości, na ich podstawie ustalono stan faktyczny, a przekonanie obwinionego o braku winy może być przedmiotem rozważań prawnych, a nie faktycznych.</p> <p>Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci dokumentów wskazanych na k. 41 zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.</p> <p>Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie mogą budzić wątpliwości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 31;art. 31 ust. 3)">art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. do ochrony zdrowia. Aczkolwiek kwestie ochrony konstytucyjnych wolności i praw wykraczają poza ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podnieść należy, że ustanowienie nakazu zakrywania nosa i ust nie narusza prawa konstytucyjnego do swobody poruszania się, wyrażania poglądów i innych praw wskazanych w Ustawie zasadniczej. Obwiniony miał zachowane prawo do swobodnego poruszania się, wyrażania poglądów i innych gwarancji praw osobistych. Nałożony na niego obowiązek zakrywania nosa i ust wynikał z treści § 17 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 878). Po licznych zmianach nakaz ten obowiązuje również obecnie, zgodnie z § 27 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758). Obwiniony zasadnie podnosi, że obowiązek zakrywania nosa i ust nie został wprowadzony ustawą, ale w ocenie Sądu nie musiał być wprowadzony w ten sposób, gdyż taki obowiązek nie ogranicza podstawowych praw konstytucyjnych. Podnieść należy, że obowiązek ten został wprowadzony tylko w sytuacji zagrożenia rozpowszechniania się choroby Covid-19, przy czym stosowanie maseczek lub innych osłon nosa i ust powszechnie uznane jest za jeden z najskuteczniejszych sposobów zmniejszenia rozpowszechniania się tej choroby.</p> <p>Niniejsze rozważania prowadzą do uznania, że obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczenia wskazanego w art. 54 k.w.</p> <p>Obwiniony ma 58 lata, jest żonaty, ma na utrzymaniu dwoje dzieci i wnuczkę, zdobył wykształcenie wyższe, zarabia około 4.000 złotych miesięcznie (oświadczenie z k. 40), był trzykrotnie karany sądownie (k.38).</p> <p>Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu był znaczny, gdyż świadomie naruszył nakaz wprowadzony w celu zapobiegania rozpowszechniania się choroby Covid-19. Stopień winy obwinionego był znaczny, ze względu na umyślne działanie i celowe lekceważenie prawnie wprowadzonego nakazu.</p> <p>Celem postępowania w sprawach o wykroczenia jest zapobieganie popełniania wykroczeń i kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych i słusznych interesów innych osób oraz wskazywanie, że wydane przepisy porządkowe powinny być stosowane.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyżej omówione okoliczności wymiaru kary Sąd uznał, że łącznie karą adekwatną, sprawiedliwą oraz zdolną przekonać obwinionego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości powinna być kara 500 złotych grzywny.</p> <p>Obwiniony ma stałe dochody, wobec czego Sąd zasądził od niego zwrot poniesionych na rozpoznanie sprawy kosztów sądowych.</p> </div>