II FSK 1994/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. S.A. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1951/08 w sprawie ze skargi K. S. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie zmiany z urzędu postanowienia w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1951/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S. S.A. w W. (zwanej dalej "spółką") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 maja 2008 r. w przedmiocie zmiany z urzędu pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że pismem z dnia 27 czerwca 2008 r. spółka reprezentowana przez adwokata złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową decyzję organu podatkowego. W terminie do wniesienia środka zaskarżenia (30 czerwca 2008 r.), pełnomocnik strony nie uiścił wpisu stałego od skargi. Mając powyższe na względzie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę w oparciu o art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej K. S. S.A. w W. wniosło o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 221 w związku z art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi, bowiem mimo uchylenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), sposób uiszczania opłat od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu administracji nie uległ zmianie, a przepisy wykonawcze na podstawie art. 233 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają obecnie nawet szczegółowego sposobu uiszczenia wpisu od skargi, uniemożliwiając "należyte opłacenie" skargi (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania w przypadku złożenia przez stronę skargi. Strona nie może bowiem wówczas – zgodnie z art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uiścić opłaty z chwilą wniesienia pisma do sądu. Skargę wnosi się bowiem za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do sądu. Ponadto – stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przy uiszczaniu wpisu należy podać sygnaturę akt sądowych, która w momencie składania środka zaskarżenia nie jest stronie znana. W związku z tym, że należyte opłacenie skargi w świetle powołanych regulacji prawnych nie jest możliwe, Sąd powinien był – zdaniem spółki - wezwać stronę do uiszczenia wpisu w myśl art. 220 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje charakter należnej od skargi opłaty sądowej. Strona nie kwestionuje bowiem, że powinna uiścić wpis stały w wysokości 200 zł. Zmierza ona natomiast do wykazania, że obowiązkiem Sądu było wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego na podstawie art. 220 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej nie sposób się zgodzić. Stosownie do art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pisma wnoszone przez adwokata (lub radcę prawnego), które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Cytowany przepis stanowi wyjątek od zasady ustanowionej w art. 220 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty. Mając na względzie fakt, że na gruncie rozpatrywanej sprawy pełnomocnik (adwokat), który wniósł skargę do sądu administracyjnego nie uiścił należnego wpisu stałego, stwierdzić należało, że art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi znajdował w tym przypadku zastosowanie. Zasadne było zatem odrzucenie skargi K. S. S.A. przez Sąd pierwszej instancji. W odniesieniu do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej wyjaśnienia wymaga, że unormowania zawarte w art. 219 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uzasadniają odstępstwa od art. 221 cytowanego Prawa i nie zwalniają profesjonalnych pełnomocników od obowiązku uiszczenia wpisu stałego od skargi bez wezwania przewodniczącego. Wniesienie skargi do sądu za pośrednictwem organu administracji publicznej w żaden sposób nie uniemożliwia opłacenia środka zaskarżenia. W orzecznictwie uznaje się opłatę za uiszczoną "przy wnoszeniu pisma", gdy dokonano jej w terminie otwartym do złożenia tego pisma (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1331/07, LEX nr 310587 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1030/08 – treść postanowienia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Oznacza to, że strona reprezentowana przez adwokata bądź radcę prawnego może uiścić należną opłatę stałą tak długo, jak może wnieść samą skargę. Nie stanowi również przeszkody w uiszczeniu wpisu stałego nieznajomość sygnatury sądowej. Pełnomocnik może bowiem wskazać inne dane pozwalające na zidentyfikowanie sprawy (np. datę i numer zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt oraz skarżącego). Uwzględnienia bowiem wymaga, że § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazujący podanie sygnatury sądowej przy opłacaniu wpisu, jako przepis aktu wykonawczego, nie może uchylić wyraźnej dyspozycji wynikającej z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1331/07, LEX nr 310587). Na marginesie powyższych rozważań dodatkowo zauważyć należy, że konstytucyjność art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym ustanowionej w tym przepisie sankcji w postaci odrzucenia środka zaskarżenia, została potwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (publ. OTK-A 2006/3/27). Brak zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zasadności zastosowania przedmiotowego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.