II SA/Wa 645/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. P. na niewykonanie przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 517/18 postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu G. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 517/18, zobowiązał Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do rozpoznania wniosku G. P. (dalej: "Skarżący") o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2018 r. w zakresie: 1. Skanów wszystkich poświadczeń dla osób fizycznych wystawionych przez Centralę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a dotyczących kompetencji informatycznych obejmujących którąkolwiek z pozycji z poniższej listy: - doświadczenie w zakresie Administrowania systemem operacyjnym [...] - doświadczenie w zakresie Administrowania bazą danych [...]; - doświadczenie w zakresie Administrowania narzędziami do automatyzacji: - [...], - [...], - [...], - [...], - doświadczenie w zakresie Administrowania usługą/oprogramowaniem [...]; - doświadczenie w zakresie Administrowania bazą danych [...]; - doświadczenie w zakresie Administrowania oprogramowaniem [...]. 2. Skanów dokumentów, z których wynikał zakres poświadczonych kompetencji/doświadczenia dla tych konkretnych osób, dla których wydano poświadczenia. 3. Skanów pełnomocnictwa dla osoby podpisującej poświadczenie do podpisania takiego poświadczenia w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (całego łańcucha pełnomocnictw, jeżeli pełnomocnictwo do tej czynności nie pochodzi bezpośrednio od Prezesa ZUS). Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], udzielił odpowiedzi Skarżącemu w zakresie pkt 2 i 3 wniosku oraz częściowo udostępnił wnioskowane dokumenty w zakresie pkt 1 wniosku w postaci częściowo odtajnionej, z uwagi na uznanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych za bezskuteczne zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorcy informacji dotyczących rodzaju zdobytego doświadczenia, nazwy usługi, zakresu usługi, pełnionej funkcji i okresu zdobytego doświadczenia, które potraktował jako jawne. Natomiast w zakresie żądanych przez Skarżącego informacji zawartych częściowo w pkt. 1 wniosku, a mianowicie imion i nazwisk osób fizycznych, dla których były wystawiane poświadczenia posiadanego doświadczenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (formularze ofert w części 5, Doświadczenie Zespołu Wykonawcy na potrzeby oceny ofert, w części załącznik nr 9A, 9B, 9C, 9D, 9E do SIWZ – wzór poświadczenia o posiadanym doświadczeniu oraz w części załącznik nr 9C do SIWZ – wzór poświadczenia o posiadanym doświadczeniu) w postępowaniu na świadczenie usług ciągłości działania dla środowiska systemowego [...] (postępowanie nr [...]), dotyczące ww. kompetencji informatycznych w tej ich części, która nie została odtajniona, z uwagi na skuteczne objęcie części ww. dokumentów tajemnicą przedsiębiorcy, Organ stwierdził, że w sprawie występują podstawy do ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na zastrzeżoną tajemnicę przedsiębiorcy. Pismem z dnia 1 kwietnia 2022 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając niewykonanie prawomocnego wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 517/18. Skarżący wniósł o: 1. Ukaranie organu grzywną w wysokości nie mniejszej niż 10.000 zł za niewykonanie wyroku tutejszego Sądu; 4. Orzeczenie iż doszło do rażącego naruszenia prawa; 5. Zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 517/18) – nie zrealizował wniosku w punktach II i III w całości, a punktu I w istotnej części. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], i wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 P.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ administracji do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ administracji do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wymienione przesłanki stanowią o dopuszczalności takiej skargi, a ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że celem skargi wnoszonej w tym trybie jest przymuszenie organu do podjęcia działań, których nie wdrożył pomimo wydania wyroku obowiązującego organ do załatwienia sprawy. Skarga na niewykonanie wyroku jest bowiem jedynym dostępnym stronom środkiem przymuszenia opieszałego organu do załatwienia sprawy. Ma ona za zadanie przełamanie bierności organu w kwestiach objętych przedmiotem zaskarżenia (bezczynności i przewlekłości). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Jak już wspomniano, warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest zatem uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Z kolei zgodnie z art. 286 P.p.s.a., po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji, określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd, liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Początek biegu terminu załatwienia sprawy po wydaniu wyroku sądu rozpoczyna się zatem dopiero od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądu. Z wykładni językowej i celowościowej art. 154 § 1 w związku z art. 286 P.p.s.a. wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku, dokonane po doręczeniu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia sądowego (T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 481, J. P. Tarno, w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008, s. 387, postanowienie NSA z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1485/10, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 822/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1727/09). Powyższe oznacza, że ta procesowa przesłanka dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku nie jest spełniona, jeżeli strona skarżąca wezwała właściwy organ do wykonania wyroku przed doręczeniem mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący wezwał Prezesa ZUS do wykonania wyroku Sądu w dniu 28 września 2021 r. (k. 3 akt administracyjnych), natomiast organ otrzymał odpis tego wyroku wraz ze stwierdzeniem daty jego prawomocności w dniu 17 marca 2022 r. (k. 6 akt administracyjnych sprawy). Skarżący wezwał zatem organ do wykonania wyroku z dnia 11 grudnia 2018 r. przedwcześnie, tj. zanim organ otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i stwierdzeniem daty jego prawomocności. Wobec powyższego uznać należy, iż przesłanka dopuszczalności wniesienia skargi na niewykonanie wyroku w postaci uprzedniego pisemnego wezwania do wykonania wyroku nie została w niniejszej sprawie spełniona, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. (por. też postanowienie WSA w Lublinie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 98/14, dostępna w CBOSA). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Odrzucenie skargi w niniejszej sprawie obliguje Sąd do zwrotu stronie skarżącej całego uiszczonego wpisu od skargi na podstawie powołanego wyżej przepisu. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.