I SA/Łd 289/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] numer [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy L. (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia [...] r. ustalił wobec A. C. (dalej: skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie 513,00 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący od 2006 r. jest właścicielem działki o nr [...] położonej w miejscowości N.. Przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem, który w ocenie organu nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, co ustalił w toku postępowania w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 rok. Podatek rolny naliczono zgodnie z art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2, ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1256 ze zm., dalej: u.p.r.), natomiast podatek od nieruchomości od budynku naliczono zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) według stawki ustalonej dla budynków pozostałych według § 1 Uchwały Rady Gminy L. [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy L.. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm., dalej: O.p.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO wskazało, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, tj. dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz ustalenia faktyczne poczynione w toku prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. Z akt sprawy wynika, iż dla terenu którego dotyczy opodatkowanie nie jest prowadzona ewidencja budynków, wobec czego funkcja budynku jest oceniana zgodnie z jego faktycznym przeznaczeniem. Przedmiotowy budynek nie był budynkiem mieszkalnym, w przeszłości mieścił się w nim sklep należący do Gminnej Spółdzielni "A", aktywny do czasu zaprzestania działalności przez Spółdzielnię. Protokół z oględzin i załączone do niego zdjęcia jednoznacznie wskazują, że budynek nie służy celom mieszkalnym, jest opuszczony, zaniedbany, brak śladów prowadzenia w nim prac remontowych, szyby w oknach są powybijane. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi II instancji zaniechanie dokonania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nadto wniósł o uchylenie, bądź unieważnienie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano decyzję SKO w P z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. Skarżący nie kwestionował sposobu opodatkowania gruntów (dz.nr [...] w miejscowości N. o pow. 0,04 ha, sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne zabudowane klasy Illb), które opodatkowano podatkiem rolnym. Sporne w sprawie było natomiast to, jak należy zakwalifikować posadowiony na tych gruntach budynek. Z informacji w sprawie podatku od nieruchomości i jej korekty z 2007 r. wynika, że skarżący wskazał, iż budynek podlega opodatkowaniu jako "pozostały". Później jednak, w informacji za 2019 r., wskazał, że budynek jest przeznaczony na cele mieszkalne i wyjaśniał, że budynek jest mieszkalny, ale nie do zamieszkania na stałe, tylko w celu wykorzystania jako budynek letniskowy. Budynek ten położony jest bowiem 5 km od Spały, miejscowości wczasowej, które położenie predysponuje ten budynek do celów letniskowych i tak był wykorzystywany. Wbrew temu stanowisku organy podatkowe zgodnie przyjęły, że budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz podlega kwalifikacji jako "pozostały". Podkreślały, że dla budynku nie jest prowadzona ewidencja budynków, dlatego też jego funkcję ustalono zgodnie z jego faktycznym przeznaczeniem (wykorzystywaniem). W tym celu przeprowadzono oględziny, z których wynika, że sporny budynek, to budynek po byłym sklepie należącym do Gminnej Spółdzielni "A". Sklep nie działał od wielu lat z powodu zaprzestania działalności przez Spółdzielnię, a skarżący stał się właścicielem nieruchomości w 2006 r. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w T. sygn. Akt [...] . Budynek jest opuszczony, zaniedbany, brak śladów prowadzenia w nim prac remontowych, szyby w oknach powybijane, stąd wniosek, że budynek w takim stanie nie mógł służyć celom mieszkalnym (chociażby tymczasowym, np. jako domek letniskowy). Deklaracji podatnika, iż budynek jest mieszkalny nie potwierdziły również wcześniejsze oględziny, przeprowadzone przez organ podatkowy w marcu 2012 r. (w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok). Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych i wyjaśnia skarżącemu, że podstawą kwalifikacji budynku do kategorii "pozostałych" jest ustalenie, że budynek nie mieści się w katalogu zawartym w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a więc, że nie jest: a) budynkiem mieszkalnym, b) budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej albo budynkiem mieszkalnym zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej, c) budynkiem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętym przez podmioty udzielające tych świadczeń. Jeżeli budynek nie należy do żadnej z tych kategorii kwalifikuje się go jako "pozostały" (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.). W rozpoznanej sprawie organy wykazały, że budynek skarżącego nie mieści się w kategorii budynków mieszkalnych, lecz podlega kwalifikacji właśnie jako "pozostały". Świadczą o tym wyniki postępowania dowodowego wskazujące, że od 2007 r., kiedy to skarżący zadeklarował budynek do opodatkowania wg stawki dla budynków "pozostałych", nic się w jego stanie nie zmieniło. Dla zmiany sposobu opodatkowania (kwalifikacji budynku jako "mieszkalny"), nie wystarcza odmienna od dotychczasowej kwalifikacji budynku w informacji podatkowej, do tego konieczne jest nadto zaistnienie takiej zmiany w rzeczywistości. Stwierdzenie to znajduje oparcie w art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu, informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że (...) w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Stwierdziwszy taką niezgodność danych deklaracji ze stanem faktycznym w toku postępowania podatkowego organy zasadnie uznały, że brak jest podstaw do opodatkowania budynku zgodnie z danymi deklaracji. Budynek nie jest bowiem budynkiem zdatnym do wykorzystywania na cele mieszkalne (ani na stałe, ani czasowo). Dlatego też należało go opodatkować jak w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). P.C.