VI Ka 173/20

<p>Sygn. akt VI Ka 173/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 października 2020 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant Katarzyna Rubel </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">L. H.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>s. <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">H. z domu B.</span> </p> <p>obwinionego z art. 63a § 1 kw</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu</p> <p>z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt II W 109/19</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">L. H.</span>;</p> <p>II.  stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 173/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">L. H.</span> został obwiniony to, że:</p> <p>w dniu 28.02.2019r. o godz. 11:45 w <span class="anon-block">L.</span> pomiędzy <span class="anon-block">ulicą (...)</span> i <span class="anon-block">ulicą (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">A. M.</span> dokonał umieszczenia w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym bez zgody zarządzającego tym miejscem tj. na słupach znaku pionowego B-41 (zakaz ruchu pieszych), apelów/ulotek, wystawiając je na widok publiczny</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z art. 63a § 1 kw</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r. w sprawie II W 109/19:</p> <p>I.  uniewinnił obwinionego <span class="anon-block">L. H.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku,</p> <p>II.  na podstawie art. 118 § 2 kpow kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Powyższy wyrok na niekorzyść obwinionego zaskarżył oskarżyciel publiczny Komendant Straży Miejskiej w <span class="anon-block">L.</span> i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu niewłaściwej oceny niewypełnienia znamion wykroczenia w umyślnym i publicznym działaniu obwinionego <span class="anon-block">L. H.</span>, a tym samym nieuznanie zaistnienia społecznej szkodliwości czynu oraz naruszenia dobra chronionego art. 63 § 1 k.w. w wyniku popełnienia przez obwinionego czynu zabronionego i bezprawnego.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy obwinionego do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny w <span class="anon-block">L.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Nietrafny był zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, dotyczący braku społecznej szkodliwości czynu <span class="anon-block">L. H.</span>. Z uzasadnienia apelacji wynika, że skarżący kwestionuje brak dokonania dogłębnej analizy zachowania obwinionego w zakresie stworzenia potencjalnego zagrożenia dla uczestników ruchu pieszego w miejscu umieszczenia transparentów.</p> <p>Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że czyn <span class="anon-block">L. H.</span> nie jest społecznie szkodliwy. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zachowanie obwinionego stanowiło realizację fundamentalnego w społeczeństwie demokratycznym prawa do swobodnego wyrażania opinii i wolności wyrażania poglądów, które pozostają pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 54;art. 54 ust. 1)">art. 54 ust. 1 Konstytucji RP</a>. Fakt, że obwiniony wywiesił transparent w miejscu odosobnionym, (co w żaden sposób nie naruszało jego estetyki) stanowi kluczowy czynnik znoszący społeczną szkodliwość czynu zarzucanego obwinionemu. Nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że z uwagi na miejsce wywieszenia ulotki nie zostało naruszone prawo do dysponowania miejscem publicznym podmiotowi zarządzającemu. Twierdzenia oskarżyciela co do tego, że umieszczenie plakatów przy znakach pionowych informujących o złym stanie technicznym obiektu, mogło spowodować potencjalne zagrożenie dla przechodzących w tym miejscu pieszych nie znajdują żadnego uzasadnienia. Z dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia jednoznacznie wynika, że plakaty zostały zamieszczone pod znakiem ostrzegającym o uszkodzonej nawierzchni i znakiem pionowym B-41 (k. 3 i 4). Nie sposób zatem przyjąć, aby działanie obwinionego mogło wprowadzać w błąd i spowodować jakiekolwiek negatywne konsekwencje dla ruchu pieszego. Wobec powyższego użycie przez obwinionego takiego środka ekspresji nie miało charakteru frywolnego, lecz było jasnym komunikatem kierowanym w stronę władzy publicznej i jako takie mieści się w dopuszczalnych granicach swobód obywatelskich.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy prawidłowo stwierdził, że zachowanie obwinionego <span class="anon-block">L. H.</span> nie było społecznie szkodliwe, a co za tym idzie – jego czyn nie stanowi wykroczenia w myśl art. 1 § 1 k.w.</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, utrzymał w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> Sąd Okręgowy kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.</p> </div>