I GSK 779/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 981/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 marca 2017 r., sygn.. akt III SA/Lu 981/16 oddalił skargę Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł pełnomocnik ww. strony, który zaskarżył wyrok w całości, a powołując się na treść art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił: a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: i. art. 221 ust. 4 stanowiącego, że jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach po upływie terminu 3 lat, określonych w ust. 3, poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie powstania długu celnego, w sytuacji gdy w rzeczywistości nastąpił okres przedawnienia ww. zobowiązania albowiem zdarzenie, którego sprawa dotyczy miało miejsce w dniu 11 września 2010 r. Błędnym jest uznanie organu, że czyn podlegający wszczęciu postępowania karnego ma związek ze skarżącą, bowiem jak sam organ celny ustala przestępstwo miało polegać na zerwaniu plomb, przez nie ustaloną do chwili obecnej przez organ osobę. Co istotne, a o czym zapomina organ ustalając kwestię możliwości wszczęcia postępowania karnego zerwanie plomb miało nastąpić na samochodzie o nr rej. [...], tj. innym niż załadowany przez skarżącego, a w związku z tym brak jest podstaw do uznania związku pomiędzy działaniem lub zaniechaniem skarżącej, a kwestią podlegającą wszczęciu postępowania karnego, która w przypadku uznania przez organ, że takowa zachodzi winna być odnoszona jedynie do osoby, która dokonała bezprawnie przeładunku towaru; ii. niewłaściwe zastosowanie art. 215 WKC, a przez to błędne stwierdzenie powstania długu celnego w stosunku do spółki, oraz bezpodstawne naliczenie kwoty w wysokości 1 286,00 zł tytułem długu celnego wraz z naliczonym podatkiem od towarów i usług należnym z tytułu importu towaru w postaci: 271 800 par skarpet, objętego procedurą tranzytu T 1 MRN [...] z 3 września 2010 r., w sytuacji gdy brak jest przesłanek uznania odpowiedzialności skarżącej jako głównego zobowiązanego lub też zobowiązanego dodatkowo; iii. art. 91, art. 92 i art. 96 WKC polegające na określeniu długu celnego w stosunku do skarżącej w sytuacji gdy towar w postaci 271 800 par skarpet, objętego procedurą tranzytu T 1 MRN [...] i zarejestrowany w systemie NCTS pod nr T 1 MRN [...], a następnie dostarczony do Urzędu przeznaczenia w Hrebennem, w którym to nastąpiło zakończenie procedury tranzytu zaś fakt ten potwierdzony został w systemie NCTS. W związku z powyższym, w sytuacji, że w przedmiotowej sprawie wygenerowany został komunikat końcowy A2 (uznano za zgodne), nastąpiło skuteczne zamknięcie procedury tranzytu, co zostało potwierdzone przez właściwy organ celny. Nie polega na prawdzie twierdzenie organu, że charakter wygenerowanego komunikatu ma znaczenie jedynie informacyjne, albowiem na podstawie ww., tj. zakończenia procedury celnej w stosunku do skarżącej zwolniono kwotę zabezpieczenia; iv. niewłaściwe zastosowanie art. 221 ust 4 WKC i błędne uznanie, iż za przestępstwo karne polegające na zerwaniu plomby z ładunku znajdującego się na aucie o nr rej. [...], kierowanym przez nieznanego kierowcę winę ponosi spółka, podczas gdy z okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego jednoznacznie. wynika, że ww. przestępstwo nigdy nie mogło zostać przypisane spółce, gdyż spółka nigdy nie wysłała auta o tym nr rej., z towarem, który się tam znajdował. Spółka wysłała załadowane auto o nr rej. [...], wraz z dokumentem zgłoszenia celnego nr T 1 MRN [...] które to uprzednio zostało zaplombowane przez urzędnika celnego, w postaci 1 plb nr UC 6496 zgodnie z obowiązującymi procedurami. Tak przygotowany transport został wysłany przez spółkę, której odpowiedzialność za dalsze czynności została zamknięta, zaraz po otrzymaniu kwoty zabezpieczenia i wygenerowaniu komunikatu A2, który jako generowany w systemie NCTS ma on znaczenie prawne (nie tylko informacyjne jak podaje organ); b. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a mianowicie: i. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące: - art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez odmowę wiarygodności polskim dokumentom urzędowym (najnowsze orzecznictwo przesądziło, że wydruki z systemu są dokumentami); - art. 145 § 1 ust 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 120 i art. 122 o.p. poprzez odstąpienie od zasady wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, brakiem wszechstronnego wyjaśnienia przez organ okoliczności dotyczących kierowcy – który wyjechał z załadowanym towarem ze spółki, nie ustalono de facto co stało się z załadowanym towarem, gdzie dokonano bezprawnego rozplombowania towaru i być jego przeładunku na inne auto, a nadto jak doszło do tego, że kierowca innego o nr rej. [...], pozostawał w posiadaniu sporządzonego dokumentu T 1 MRN [...]; - art 120, art. 121, art. 122 o.p. w zw. z art. 213 WKC w zw. z art. 96 ust. 2 WKC, art. 203 ust. 1 i 3 WKC, poprzez błędne ustalenie, że stroną przedmiotowego postępowania jest tylko skarżąca spółka, - bezzasadnym zakwestionowaniem większości oświadczeń i wyjaśnień składanych przez stronę skarżącą oraz interpretowaniem wszelkich wątpliwości na jej niekorzyść zwłaszcza na płaszczyźnie oceny wiarygodności jej oświadczeń, zeznań oraz zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz przedkładanych przez skarżącą dokumentów; - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 180 § 1 o.p. poprzez dotknięcie istotnymi brakami uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekroczeniem granic swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez dowolną i wybiorczą analizę skutkującą niezasadną odmową wiarygodności zeznaniom skarżącej, oraz dołączonym przez nią w toku postępowania dokumentów i oświadczeń; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierzetelne uzasadnienie skarżącej decyzji, w której organ posługuje się zwrotami "może", "prawdopodobnie", bez rzetelnej argumentacji wskazującej na konkretne dowody i bezsprzeczną winę leżącą po stronie PKS International Cargo SA; - błędne obciążenie winą za powstały dług celny spółkę, podczas gdy wszelkie nieprawidłowości są w rzeczywistości wynikiem zaniedbań jakich dopuściły się organy celne biorące udział w postępowaniu tranzytowym, a polegające na zatwierdzeniu przez celnika całej procedury pomimo tego, iż na granicy zjawił się samochód o innych nr rej. niż uwidoczniony na dokumencie T 1 MRN [...]. Nadto jako oczywiste zaniedbanie uniemożliwiające w obecnej chwili prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego uznać należy okoliczność, że w sytuacji stwierdzenia przez organ celny rozplombowania samochodu i przyznania tego faktu przez kierowcę D. V. organ celny poprzestał jedynie na ukaraniu mandatem karnym w wys. 300 zł nie czyniąc dalszych ustaleń w zakresie jw. W takiej sytuacji właściwe postępowanie organu celnego powinno polegać na zebraniu niezbędnych informacji dot. stwierdzonych nieprawidłowości, a nadto już w roku 2010 wszczęte winno być w stosunku do ujawnionego sprawcy postępowanie karno-skarbowe. W sporządzonym uzasadnieniu przedmiotowej decyzji próżno szukać na tej temat jakichkolwiek informacji; - art. 145 § 1 ust 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 191 w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności poprzez zakwestionowanie prawidłowości wyjaśnień skarżącej i odmówienie wiarygodności jej twierdzeń, które to w pełni korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym. - nieprzeprowadzenie rewizji po stronie ukraińskiej, - niezgodność danych dotyczących kierowcy środka transportu po polskiej i ukraińskiej stronie, - niewyjaśnienie czy inne dokumenty przedstawione władzom ukraińskim były przedstawione i potwierdzone przez polskie graniczne służby celne, - nieprzeprowadzenie dowodów w postaci uzyskania informacji, czy na terenie ukraińskiego przejścia granicznego była przeprowadzona 100% rewizja celna wraz z jego wyładunkiem, czy towar był "widziany" przez funkcjonariuszy służby ukraińskiej, czy funkcjonariusze ukraińscy, którzy dokonywali odprawy celnej po stronie ukraińskiej pracują w ukraińskiej służbie celnej, czy nie zostali dyscyplinarnie zwolnieni ze służby celnej, czy nie było względem nich prowadzone postępowanie dyscyplinarne lub karne. W efekcie autor skargi kasacyjnej wniósł o: a) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] czerwca 2016 r., w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w przewozie na dzień 11 września 2010 r., oraz określenia kwoty wynikającej z ww. długu celnego w wysokości 1286,00 zł wraz z podatkiem od towarów i usług, w stosunku do spółki.; b) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu; żadna z nich nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych art. 141 § 1 w zw. z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Wedle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte w obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia norm prawa procesowego albowiem stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Nie można uznać, iż w sprawie doszło do istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wątpienia formułowane w tym względzie zarzuty winny znaleźć oparcie w powołanych okolicznościach, które winny zostać precyzyjnie określone. Tymczasem już pierwszy z zarzutów – nawiązujący do obrazy art. 194 § 1 o.p. – nie wskazuje "najnowszego orzecznictwa" przesadząjącego, że wydruki z systemu są dokumentami. Brak oznaczenia judykatów uniemożliwia ocenę trafności stawianego zarzutu. Z kolei zarzut obrazy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej – w powiązaniu z istotnym wpływem na treść wyroku – jest o tyle bezzasadny, że Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej "poprzez odstąpienie od zasady wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą", jak też swoim orzecznictwem nie miał żadnego bezpośredniego wpływu na "brak wszechstronnego wyjaśnienia przez organ okoliczności dotyczących kierowcy – który wjechał z załadowanym towarem ze spółki, nie ustalono de facto co stało się z załadowanym towarem, gdzie dokonano rozplombowania towaru i jego przeładunku na inne auto, a nadto jak doszło do tego, że kierowca innego o nr rej. (...), pozostawał w posiadaniu sporządzonego dokumentu T1MRN [...]. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (na dzień wydania zaskarżonego wyroku był to Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontrolował zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, a zatem zarzut został sformułowany niewłaściwie. Dostrzec także wypada, że konstrukcja zarzutu – w części wyżej podkreślonej – stwarza wrażenie, że jego treść jest daleka od precyzji; Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełnienia tych braków. Mylny jest także pogląd – przechodząc do kolejnego zarzutu – że jedyną "stroną przedmiotowego postępowania jest tylko skarżąca spółka", albowiem adresatem wydanych decyzji był także A. M. (vide także treść uzasadnienia wyroku). Bezzasadny jest także kolejny zarzut skargi kasacyjnej, albowiem nie wskazano oznaczenia naruszonych przepisów, jak też trudno ustalić co autor miał na myśli wskazując na "bezzasadne zakwestionowanie większości oświadczeń i wyjaśnień składanych przez stronę (...)". Pojęcie "większości" i "mniejszości" jest względne i wymaga konkretyzacji poprzez wskazanie konkretnych dowodów i wykazania tego, że zostały błędnie ocenione w toku postępowania. To samo – w zakresie braku precyzji – dotyczy "interpretowania wszelkich wątpliwości na jej (czyli strony) niekorzyść". Zabrakło wskazania nie tylko oznaczenia imion i nazwisk świadków, ale także precyzyjnego określenia składanych przez stronę dokumentów. Nie sposób także uznać za prawidłową konstrukcję kolejnego zarzutu w zakresie obrazy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 o.p. – skoro wskazany przepis Ordynacji podatkowej stanowi, że "jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem", a z treści zarzutu wynika, że jest w nim mowa o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów (w decyzji), a także niezasadnej odmowie wiarygodności przedkładanych przez stronę dokumentów i oświadczeń. Nie ma także żadnego związku – patrz kolejny zarzut skargi kasacyjnej – "uzasadnienie skarżącej decyzji" z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., które dotyczą motywów wyroku w kontekście oceny skargi przez Sąd I instancji. Na taką wadliwość motywów sporządzonych przez Sąd autor skargi kasacyjnej nie wskazuje. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że również kolejny zarzut nie zawiera oznaczenia norm prawa procesowego, które zostały naruszone, co oznacza brak podstaw do jego oceny. Bezzasadny jest także ostatni z zarzutów (dot. obrazy art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 i art. 121 § 1 o.p.), bowiem – trudno uznać – że wyjaśnienia skarżącej "korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także motywów Sądu I instancji wynika, że taka konstatacja jest pozbawiona jakichkolwiek podstaw. Wskazać też trzeba, że Sąd I instancji – oddalając skargę – zastosował art. 151 p.p.s.a. Niezrozumiałe jest zatem powołanie w podstawie zarzutu treści skargi kasacyjnej art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. skoro Sąd I instancji nie dopuścił się wskazanych uchybień. Końcowo jedynie należy nadmienić, że postępowanie wyjaśniające nie może toczyć się w nieskończoność, a zatem takie okoliczności, jak ta, czy funkcjonariusze ukraińscy, którzy dokonywali odprawy celnej pracują nadal w ukraińskiej służbie celnej, czy nie zostali dyscyplinarnie zwolnieni, a także, czy nie było przeciwko nim prowadzone postępowanie dyscyplinarne – są bez znaczenia dla oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że już pierwszy z nich – odnoszący się do obrazy art. 221 ust. 4 – jest nieweryfikowalny, albowiem autor skargi kasacyjnej nie wskazuje nazwy aktu normatywnego, który został naruszony. Równocześnie zaznaczyć należy, że formując zarzuty w zakresie naruszenia prawa materialnego nie można dążyć do podważenia ustaleń faktycznych. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania art. 215 WKC należy połączyć z kolejnym – dot. naruszenia art. 91 WKC, art. 92 WKC i art. 96 WKC przy czym od razu zaznaczyć należy, że o ile w pierwszym prawidłowo jest wskazana podstawa z art. 174 ust. 1 p.p.s.a., to w przypadku drugiej – brak jest jej uwidocznienia (innymi słowy – nie wiadomo, czy neguje się błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów). Naczelny Sąd Administracyjny – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 215 WKC poprzez, błędne stwierdzenie powstania długu celnego w stosunku do spółki w sytuacji, gdy brak jest przesłanek uznania jej odpowiedzialności jako głównego zobowiązanego lub też zobowiązanego dodatkowo oraz zarzutu naruszenia art. 91, art. 92 i art. 96 WKC poprzez określenie długu celnego w stosunku do skarżącej w sytuacji, gdy towar objęty przedmiotową procedurą tranzytu został dostarczony do urzędu przeznaczenia, w którym nastąpiło zakończenie procedury i fakt ten został potwierdzony w systemie NCTS - stwierdza, że stawiane zarzuty są bezpodstawne. To strona – jako główny zobowiązany – nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku przedstawienia w urzędzie celnym przeznaczenia 14 160 par skarpet z zachowaniem ich tożsamości. Wobec powyższego trafnie została uznana za dłużnika, pomimo faktu zakończenia 11 września 2010 r. operacji tranzytu wg MRN [...] z 3 września 2010 r. w systemie NCTS. Spółka pomimo pouczenia w postanowieniu o wszczęciu postępowania o możliwości składania wszelkich dokumentów mających znaczenie w przedmiotowej sprawie, nie przedstawiła żadnych dowodów ani odnośnie danych osoby, która przejęła towar do przewozu, ani też dowodu w zakresie wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty. Do organów nie wpłynęły wyjaśnienia, w których w sposób logiczny i wyczerpujący byłyby opisane zdarzenia związane z usunięciem przewożonego towaru spod dozoru celnego. Spółka w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu dotyczące wskazania danych przewoźnika oraz przekazania dokumentów, przesłała pismem z 8 kwietnia 2015 r. kopię komunikatów z systemu NCTS i kopię faktury oraz w piśmie z 4 maja 2015 r. wyjaśniła przebieg procedury tranzytu oraz poinformowała, że przedmiotowy tranzyt został prawidłowo rozpoczęty i prawidłowo zakończony (potwierdzony przez OC Hrebenne komunikatem IE045). W prowadzonym postępowaniu zebrano materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, że w rzeczywistości zabrakło w Oddziale Celnym w Hrebennem towaru objętego procedurą tranzytu Tl MRN [...] z 3 września 2010 r. w Oddziale Celnym w Hrebennem na środku przewozowym nr rej. [...]. Z dokumentów dotyczących kontroli ww. środka przewozowego 11 września 2010 r. wynika jednoznacznie, że nie przeprowadzono rewizji celnej towarów. Jednocześnie zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż pomimo formalnego zamknięcia procedury w systemie NCTS, nie zostały spełnione wymogi prawidłowego zakończenia tej procedury. W urzędzie celnym przeznaczenia przedstawiono zupełnie inny towar (bloczki betonowe zamiast skarpet z materiałów włókienniczych), a nadto notę tranzytową przedstawiono przy zupełnie innym środku transportu. Zakończenie operacji tranzytowej w systemie NCTS dokonywane było w oparciu o Instrukcję postępowania w systemie NCTS, która nie ma charakteru normatywnego, reguluje przebieg procedury tranzytu od strony technicznej. Zakończenie operacji tranzytowej w systemie informatycznym NCTS ma więc charakter informacyjny, nie pozbawia organu celnego możliwości przeprowadzenia kontroli w terminie późniejszym. Przesyłany do Strony komunikat IE045 nie zwalnia z odpowiedzialności głównego zobowiązanego w późniejszym okresie, kiedy dostrzeżono nieprawidłowości. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 221 ust. 4 WKC i błędnego uznania, że za przestępstwo karne polegające na zerwaniu plomby z ładunku znajdującego się na aucie o nr rej. [...], kierowanym przez nieznanego kierowcę winę ponosi spółka, wskazać należy, że jego ocena pozbawiona jest jakiegokolwiek znaczenia, bowiem leży to w gestii organów ścigania, przed którymi toczy się postępowanie karne i ewentualnie sądu powszechnego. Kwestia ta nie ma jakiegokolwiek znaczenia w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.