IV SA/Wr 146/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oraz orzeczenia o odmowie jego przyznania I. oddala skargę w całości; II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat K. K. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) wraz z podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 16 i art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114, dalej: u.ś.r.), Prezydent Miasta W., działając na wniosek G. P.(dalej: strona, skarżąca), przyznał jej zasiłek pielęgnacyjny na dziecko - A. P. (ur. [...]r.), na okres od [...] stycznia 2016 r. do [...]grudnia 2020 r. Podstawę wydania tej decyzji stanowiło, przedłożone przez stronę, orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaliczające córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie to wydano do dnia [...] grudnia 2020 r. stwierdzając, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] stycznia 2016 r.). Następnie, decyzją z dnia [...] września 2018 r. zmieniono decyzję z dnia [...] maja 2016 r. w zakresie wysokości zasiłku pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., wydanym m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, Prezydent Miasta W.wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], z uwagi na otrzymane - w dniu [...]lipca 2019 r. – orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] lipca 2016 r., uchylające orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r. i zaliczające córkę strony do lekkiego stopnia niepełnosprawności. W wyniku wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...]października 2019 r. Prezydent Miasta W.: uchylił w całości decyzję ostateczną z dnia [...]maja 2016 r., nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], przyznającą stronie zasiłek pielęgnacyjny na dziecko. Nadto, bazując na przedłożonym w toku postępowania wznowieniowego nowym dowodzie, tj. orzeczeniu Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W.z dnia [...] lipca 2019 r., zaliczającego córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (przy stwierdzeniu, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] marca 2019 r.) w decyzji tej organ orzekł również: o odmowie przyznania stronie zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] lutego 2019 r. (w punkcie drugim decyzji) oraz o przyznaniu stronie zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko od [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2023 (w punkcie trzecim decyzji). W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2019 r., córka strony została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do dnia [...] czerwca 2023 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] marca 2019 r. W odwołaniu strona podniosła, że wnosząc odwołanie od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...]kwietnia 2016 r. nie kwestionowała stopnia niepełnosprawności, a zatem, decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności została wydana z przekroczeniem granic zaskarżenia. Strona podniosła również, że treść orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności narusza wyrażony w art. 139 k.p.a. zakaz reformationis in peius. W następstwie wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...]grudnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2019 r. i orzekło w ten sposób, że: 1) uchyliło w całości ostateczną decyzję z dnia [...]maja 2016 r., nr [...] oraz zmieniającą ją decyzję z dnia [...] września 2018 r., nr [...], o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko, na okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] grudnia 2020 r.; 2) odmówiło stronie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. albowiem, stanowiące podstawę wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2016 r. orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało uchylone na mocy orzeczenia Wojewódzkiego Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r. Wobec tego, że na mocy tego ostatniego orzeczenia córka strony została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności, to ani warunek z art. 16 ust. 2 pkt 2, ani warunek z art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie został spełniony. Jednocześnie organ drugiej instancji zaakcentował, że postępowanie wznowieniowe nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną, a zatem, nieprawidłowe były działania organu pierwszej instancji, który na podstawie kolejnego orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, tj. orzeczenia z dnia [...] lipca 2019 r. ustalił prawo do zasiłku pielęgnacyjny na okres od [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2023. Takie działania wykraczało poza zakres wznowionego postępowania. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że aby uzyskać prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2019 r., strona powinna była złożyć nowy wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, a organ pierwszej instancji rozpoznać go w zwykłym trybie administracyjnym, a następnie, wydać stosowną decyzję w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku. Z tych powodów, organ drugiej instancji uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i orzekł jak w decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.skarżąca zarzuciła, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest dla niej krzywdząca, albowiem skarżąca nie kwestionowała faktu przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego za okres od [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2023 r. Podniosła, że konsekwencją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest odebranie zasiłku pielęgnacyjnego na rok wstecz. Dodała, że zwrot środków pieniężnych za okres w którym wcześniej przyznano zasiłek pielęgnacyjny będzie dla strony dużym obciążeniem. Strona wskazała również, że pytała urzędników, czy w związku z pogorszeniem się stanu zdrowia córki oraz wydaniem kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności powinna była złożyć nowy wniosek. Zgodnie z otrzymaną informacją, nie była zobowiązana do składania kolejnego wniosku. Skarżąca podniosła także, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego bazuje na orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r., od którego to orzeczenia strona odwołała się do sądu powszechnego. Zdaniem skarżącej, do czasu zakończenia postępowania apelacyjnego, miarodajny w sprawie powinien być stopień niepełnosprawności o jakim orzekł Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w orzeczeniu z dnia [...]kwietnia 2016 r. W ramach dalszej argumentacji skargi strona przedstawiła zarzuty względem orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r., zarzucając temu orzeczeniu brak wyczerpującego uzasadnienia, a także, odstąpienie od zasady reformationis in peius. Podniosła, że wskutek tego orzeczenia doszło do pogorszenia się sytuacji prawnej jej córki, albowiem przyznany jej, umiarkowany stopień niepełnosprawności, został zmieniony na lekki. Uzupełniająco dodała, że wnosząc odwołanie od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie kwestionowała ani stopnia niepełnosprawności, ani okresu na który przyznano zasiłek pielęgnacyjny. W podsumowaniu skargi stwierdziła, że sytuacja w jakiej się znalazła spowodowana jest uzyskaniem przez nią mylnych i wzajemnie sprzecznych pouczeń co do tego, jakie czynności procesowe powinna podjąć strona w chwili, gdy doszło do pogorszenia się stanu zdrowia córki. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi strona zawarła również wniosek o przyznanie jej pełnomocnika (adwokata) z urzędu oraz o zwolnienie jej z kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. (sygn. akt IV SPP/Wr [...]/20) starszy referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjnym we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]grudnia 2019 r., wydana w trybie wznowienia postępowania, które wszczęto w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 8 ustawy k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) przyznano stronie zasiłek pielęgnacyjny na dziecko (A. P.) na okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] grudnia 2020 r. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją z dnia [...]września 2018 r. nr [...] Podstawę wydania decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny stanowiło orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaliczające A. P.(ur. [...]r.) do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i stwierdzającego, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] stycznia 2016 r. Wszczęcie postępowania w zakresie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją nastąpiło w związku z uzyskaniem przez organ w dniu [...] lipca 2019 r. orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r., uchylającego orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r. i zaliczającego A. P. do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Konsekwencją wszczęcia postępowania wznowieniowego było uchylenie w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] oraz wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Taką decyzję stanowiła – wydana w ramach procedury wznowieniowej decyzja – z dnia [...]października 2019 r., a następnie, na skutek wniesionego przez stronę odwołania, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2019 r. Na tle przedstawionej chronologii zdarzeń związanych z przyznaniem A. P. zasiłku pielęgnacyjnego, a następnie odmową jego przyznania w ramach wszczętej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. procedury wznowieniowej, należy skonstatować, że na tle okoliczności faktycznych sprawy, Sąd podziela stanowisko organów co do prawnych i faktycznych podstaw uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu postępowania w powołaniu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa [...]/11, że użyty w treści art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" należy rozumieć nie inaczej niż "na podstawie". Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (por, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 935/10, LEX nr 1081961). Niewątpliwie, taki związek zachodzi pomiędzy wydaniem przez organ pomocowy decyzji o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego, a orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, wydanym przez kwalifikowany do tego zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Z przepisu art. 16 u.ś.r. stanowiącego materialnoprawną podstawę przyznania zasiłku pielęgnacyjnego wynika, że zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym przyznawanym się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 16 ust. 1 u.śr.). Przysługuje on: 1) niepełnosprawnemu dziecku; 2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) osobie, która ukończyła 75 lat (art. 16 ust. 2 u.ś.r.). A także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia (art. 16 ust. 3 u.ś.r.). Z akt sprawy wynika, że w dniu wydania decyzji ostatecznej objętej wznowieniem A. P. (ur. [...]r.), miała ukończone 16 lat, legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, datowanym od [...]stycznia 2016 r, a zatem, podstawą przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego na mocy decyzji z dnia [...] maja 2016 r. stanowił przepis art. 16 ust. 3 u.ś.r., w myśl którego, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. W orzecznictwie sądowym trafnie się podkreśla, że mechanizm przyznawania świadczeń rodzinnych, w tym zasiłku pielęgnacyjnego, obejmuje dwa etapy: urzędowe potwierdzenie istnienia stanu faktycznego uzasadniającego uprawnienie do zasiłku (stadium pierwsze) i przyznanie zasiłku (stadium drugie). Ustalenie przez organ pomocowy istnienia niepełnosprawności i jej stopnia odbywa się w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez kwalifikowany do tego zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Tylko ten dokument uprawnia do poczynienia ustaleń w zakresie stopnia i daty powstania niepełnosprawności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1030/19, LEX nr 2784166). W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że wydanie decyzji objętej wznowieniem pozostawało w niewątpliwym związku z tym, że podstawę wydania decyzji z dnia [...]maja 2016 r., przyznającej zasiłek pielęgnacyjny, stanowiło orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaliczającego A. P. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, które to orzeczenie zostało następnie wyeliminowane z obrotu prawnego. Powzięcie przez organ wiedzy, że Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, orzekając na skutek odwołania strony od orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] kwietnia 2016 r., orzeczeniem z dnia [...] lipca 2016 r. uchylił zaskarżone orzeczenie z [...] kwietnia 2016 r. i zaliczył A.P. do lekkiego stopnia niepełnosprawności, wypełniało zatem normatywną przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i stanowiło, znajdującą uzasadnienie prawne, podstawę do wznowienia postępowania objętego ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] marca 2017 r. , sygn. akt II GSK [...]/15 (LEX nr 23055680), że realizacja zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. jest wartością wyższą niż przestrzeganie innej zasady ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., czyli zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych. Wbrew argumentacji podniesionej przez pełnomocnika z urzędu na rozprawie w dniu [...] września 2020 r., przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł stanowić fakt, że decyzją tą, organ wyeliminował z obrotu prawnego także - w sumie - korzystny dla strony punkt 3) decyzji pierwszej instancji (z dnia [...] października 2019 r.), mocą którego przyznano stronie zasiłek pielęgnacyjny na dziecko na okres od dnia [...] marca 2019 r. do [...] czerwca 2023 r. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w tym zakresie bazowało na przedłożonym w toku postępowania wznowieniowego, nowym dowodzie jaki stanowiło orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2019 r., zaliczające córkę strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (ustalonym od [...] marca 2019 r.) i wydanym do [...] czerwca 2023 r. Organ nadzoru drugiej instancji trafnie w tym kontekście zwraca uwagę w zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie prowadzone było w trybie wznowienia, a nie w trybie zwykłym, zaś wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną, a jedynie powoduje konieczność powtórnego przeprowadzenia postępowania tylko w zakresie, w jakim postępowanie instancyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą z art. 145 § 1 k.p.a. (w tym przypadku wadą z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Trafnie przy tym argumentuje, że skoro wznowienie postępowania nastąpiło na skutek uchylenia w całości przez Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania Niepełnosprawności z dnia [...]kwietnia 2016 r. to tylko ta okoliczność mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz znaleźć odzwierciedlenie w wydanej w trybie wznowienia decyzji. Dodatkowo, zasadnie także zwraca uwagę, że orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności było wiążące do dnia [...] lipca 2019 r. Tymczasem, organ pierwszej instancji, bazując na orzeczeniu Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2019 r. ustalił stronie prawo do zasiłku pielęgnacyjnego do dnia [...] czerwca 2023 r., a zatem na okres nie objęty postępowaniem zwykłym. Doszło w ten sposób do wykroczenia poza zakres wznowionego postępowania. W związku z tym, niedopuszczalne było, przy okazji wznowienia postępowania, ustalenie – w oparciu o nowe dowody – prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na nowy, nieobjęty decyzją ostateczną okres. Zasadnie przy tej okazji podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że aby uzyskać prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2019 r., strona winna była złożyć nowy wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, a organ pierwszej instancji powinien rozpoznać ten wniosek w zwykłym trybie administracyjnych i wydać stosowną decyzję w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze należy wyjaśnić, że zasada reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy w obrocie prawnym miałaby pozostać decyzja obarczona istotną wadą prawną jaka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie w decyzji z dnia [...] października 2019 r. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy strona objęła odwołaniem punkt trzeci tej decyzji, czy też nie. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji obwiązany jest bowiem ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, a tak postrzegana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ma zastosowanie także w postępowaniu wznowieniowym. Należy również wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest kompetentny do oceny prawidłowości postępowania, ani rozstrzygnięć podejmowanych przez zespoły powołane do orzekania o niepełnosprawności (Powiatowe i Wojewódzkie Zespoły do spraw Orzekania o Niepełnosprawności). Uprawnienie takie przysługuje natomiast, zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 426) sądowi pracy i ubezpieczeń społecznych. Z akt sprawy wynika, że strona wykorzystała swoje uprawnienia procesowe przed tego rodzaju sądem, który w pierwszej instancji odwołanie strony od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oddalił, zaś w drugiej instancji odrzucił apelację. Zatem orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2016 r. jest ostateczne i prawomocne. Końcowo należy również wskazać, iż postępowanie przed sądem powszechnym dotyczyło orzeczenia Wojewódzkiego zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności, stąd, zakończenie tego postępowania nie można interpretować w ten sposób, iż dopiero od chwili odrzucenia apelacji przez sąd drugiej instancji córka strony legitymowała się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wywiedzioną w sprawie skargę Sąd w całości oddalił. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w punkcie II sentencji wyroku, znajduje swoje uzasadnienie w art. 205 § 2 w zw. z 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).