III SA/Kr 595/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Krysiak-Sudyka Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2020 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. skargę oddala; II. przyznaje adwokatowi J. K. K. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 stycznia 2020 r. ([...]), na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 7, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 36 pkt 1 lit. b, art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2, art. 101, art. 102, art. 104 ust. 1, art. 106, art.109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 kpa oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2018.1358) Prezydent Miasta 1. Przyznał zasiłek okresowy A. N. w kwocie 20 zł miesięcznie (słownie dwadzieścia złotych) od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 października 2018 r.; 2. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że sprawa jest ponownie rozpatrywana albowiem WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 25 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1255/18 uchylił decyzję SKO z dnia [...] 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku ze spełnieniem przez A. N. kryterium dochodowego i jednoczesnym spełnieniem przesłanek z art. 7 ustawy o pomocy społecznej, tj. długotrwała choroba i bezrobocie. Organ l instancji, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, dokonał analizy zebranych dokumentów i ustalił, że w czerwcu 2018 r. A. N. prowadziła gospodarstwo domowe wraz z synem M. N., w oddzielnym gospodarstwie pozostawali rodzice A. N. Utrzymywała się z zasiłku rodzinnego na syna w kwocie 124,00 zł, alimentów na syna w kwocie 800,00 zł, alimentów na siebie kwocie 400,00 zł. Otrzymywała również świadczenie wychowawcze w kwocie 500,00 zł, które to świadczenie nie jest wliczane do dochodu. Ponadto ustalono, że w miesiącu czerwcu 2918 r. A. N. zapłaciła zasądzone alimenty na syna M. w kwocie 300,00 zł, które zostało odliczone od dochodu, a zatem dochód A. N. w czerwcu 2018 wyniósł 1024,00 zł i jest niższy od kryterium dochodowego rodziny, wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej o kwotę 4,00 zł. Ponadto w przedmiotowej sprawie występuje również przesłanka warunkująca przyznanie zasiłku okresowego tj. długotrwała choroba. Mając na uwadze powyższe okoliczności i przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 38 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 a także art. 38 ust.4 ustawy o pomocy społecznej przyznano A. N. zasiłek okresowy w wysokości 20, 00 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyła A. N., podnosząc, że przyznano jej zasiłek w minimalnej wysokości. Odwołująca się wskazała, że pomimo, iż jest osobą długotrwale chorą (zaświadczenie lekarskie z 3 grudnia 2019 r. w aktach sprawy) i posiada dalszą niezdolność do pracy, co potwierdza zaświadczenie lekarskie dołączone do odwołania, to urzędnicy z MOPS nadal odmawiają przyznania jej pomocy nawet na zakup okularów niezbędnych do czytania. Nadal jest w trudnej sytuacji, zapożycza się na jedzenie, leki. Wniosła o podwyższenie kwoty zasiłku, gdyż przyznana kwota jest nieadekwatna do Jej podstawowych wydatków. Decyzją z dnia 11 marca 2020 r. ([...]) na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 7, art. 8, art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje: Z akt sprawy wynika, że A. N. złożyła do organu l instancji w dniu 11 lipca 2018 r. wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Zatem, ustalając dochód w rodzinie, który stanowi sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej) pomniejszona o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w narodowym Funduszu zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób - należy ustalić, jaki dochód osiągnęła rodzina wnioskodawczyni w czerwcu 2018 r. Z materiału dowodowego wynika, że dochód A. N. w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024 zł i w tym czasie A. N. prowadziła gospodarstwo domowe wraz z synem M. N., w oddzielnym gospodarstwie pozostawali rodzice A. N. Utrzymywała się z zasiłku rodzinnego na syna w kwocie 124, 00 zł, alimentów na syna w kwocie 800, 00 zł, alimentów na siebie w kwocie 400, 00 zł Otrzymywała również świadczenie wychowawcze w kwocie 500,00 zł, które to świadczenie nie jest wliczane do dochodu. Ponadto w miesiącu czerwcu 2918 r. A. N. zapłaciła zasądzone alimenty na syna M. w kwocie 300,00 zł, które zostało odliczone od dochodu, a zatem dochód A. N. w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024,00 zł i jest niższy od kryterium dochodowego rodziny, wskazanego w art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej o kwotę 4,00 zł. Ponadto w przedmiotowej sprawie występuje również przesłanka warunkująca przyznanie zasiłku okresowego tj. długotrwała choroba. Mając na uwadze powyższe okoliczności i przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 38 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 a także art. 38 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej stwierdzono, że decyzja przyznająca A. N. zasiłek okresowy w wysokości 20, 00 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2018 r do 31 października 2018 r. jest prawidłowa. Co do okresu, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, to ustawa w art. 38 ust. 5 uzależnia ten okres od okoliczności sprawy i pozostawia go w gestii ośrodka pomocy społecznej. Wskazać należy na istniejące w tej mierze orzecznictwo sądowoadministracyjne - m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt IV SA/GI 533/17 w tezie 1. stwierdzono, że "O tym, w jakim rozmiarze i na jaki okres zasiłek zostanie przyznany decyduje organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s., to znaczy rodzaj, forma i rozmiar świadczeń powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej". Z akt sprawy wynika, że odwołująca się stale składa wnioski o pomoc finansową z MOPS i ją uzyskuje, a to m.in. w formie stypendium szkolnego na syna, zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie, zasiłku okresowego. W okresie od marca 2018 r. do chwili obecnej. Kolegium rozpoznało 68 spraw w wyniku wniesionych przez A. N. środków zaskarżenia na rozstrzygnięcia organu l instancji. Zarówno organ l instancji jak i SKO w ramach realizacji zadań i celów określonych w ustawie o pomocy społecznej udziela wsparcia i pomocy finansowej A. N. i jej rodzinie na zasadach określonych w ustawie o pomocy społecznej, pomimo, że wnioskodawczyni nie przedstawia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W odpowiedzi na zarzuty podniesie w odwołaniu wyjaśnić należy, że ustawa o mocy społecznej zawiera szczegółowe regulacje w zakresie sposobu wyliczenia wysokości zasiłku okresowego. Z dokonanych wyliczeń wynika, że w przypadku A. N. wysokość zasiłku okresowego wynosi 20, 00 zł i nie ma możliwości przyznania wyższego zasiłku okresowego. Przepis art. 38 szczegółowo określa zasady ustalania zasiłku okresowego, zatem organ administracyjny w tej sytuacji nie ma możliwości przyznania lub nie przyznania tej formy pomocy zgodnie ze swoim uznaniem. Na powyższe rozstrzygnięcie A. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca podniosła, że wypłacona przez MOPS kwota 80 zł w styczniu 2020 zł za zaległy zasiłek okresowy (od VII-X 2018r.) jest nieadekwatna do jej potrzeb. Zarzuciła złe nastawienie pracowników MOPS do niej i jej syna. Wskazała, że oczekuje należytej pomocy finansowej, gdyż ma problemy zdrowotne. Podała, że nie byłaby w stanie funkcjonować gdyby nie pomoc życzliwych osób, które pomagają jej przy zakupie jedzenia, niezbędnych leków, sprzętu medycznego, okularów, kart KM. Wniosła o podjęcie kroków kontrolnych w MOPS, SKO a także w Urzędzie Miasta, zmianę decyzji, zwrot środków od MOPS na skutek zapożyczenia się na życie z powodu braku pomocy z MOPS od 2018 r., całościowe pokrycie kosztów leczenia jej i syna. Nadto wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019.2325) dalej – ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 ppsa. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2018.1508 ze zm., zwanej dalej u.p.s.), a w szczególności jej art. 38, który stanowi: "Art. 38. 1. Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. 2. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 3. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 4. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. (...) 5. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy." Sprawę przyznania skarżącej zasiłku okresowego na wniosek złożony w dniu 11 lipca 2018 r. organy rozpatrywały ponownie z uwagi na to, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 25 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1255/18 uchylił decyzję SKO z dnia [...] 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, odmawiające przyznania skarżącej tego świadczenia. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 38 ust. 1 u.p.s. Zdaniem Sądu skarżąca spełnia przesłanki przyznania jej zasiłku okresowego z uwagi na długotrwałą chorobę i bezrobocie, a także spełnienie kryterium dochodowego. Natomiast odmowa podjęcia przez skarżącą czynności w celu zakończenia postępowania w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności oraz odmowa podpisania stosownego zobowiązania nie mogą być w sprawie okolicznościami stojącymi na przeszkodzie przyznaniu wnioskowanego świadczenia. Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności miał obowiązek ocenić, czy organy administracyjne dostosowały się do wskazań ww. wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., sygn. I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z 16 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Ol 443/09, powołane orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści zacytowanych na wstępie przepisów u.p.s. wynika, że samo przyznanie świadczenia w postaci zasiłku okresowego ma charakter związany - jeżeli tylko wnioskodawca ubiegający się o tego rodzaju pomoc spełnia przesłanki określone w art. 38 ust. 1 u.p.s. Kwestie te w przypadku rozpatrywania wniosku skarżącej z 11 lipca 2018 r. zostały już przesądzone wyrokiem III SA/Kr 1255/18. Należało więc uznać, że organy zastosowały się do wyroku Sądu przyznając skarżącej zasiłek okresowy na okres od 1 lipca 2018 r. do 31 października 2018 r. Natomiast Sąd w tamt. wyroku nie wypowiadał się odnośnie do wysokości należnego skarżącej zasiłku okresowego. Wysokość ta, której Sąd nie przesądził jest kwestią sporną w sprawie. Mając na uwadze treść zacytowanego na wstępie art. 38 ust. 2 u.p.s. należy wskazać, że rozstrzygnięcie o wysokości zasiłku okresowego - w ustawowo określonych granicach - oraz o okresie, na jaki jest przyznawany ustawodawca pozostawił do uznania organu. Organ może więc zadecydować o tym, w jakim rozmiarze i na jaki okres zasiłek okresowy zostanie przyznany, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być zatem odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Fakt spełnienia kryteriów ustawowych dla przyznania zasiłku okresowego nie powoduje po stronie organu obowiązku przyznania go w maksymalnej wysokości. Zakres uznania administracyjnego w kwestii wysokości zasiłku okresowego został ograniczony kryteriami określającymi jego maksymalną i minimalną wysokość, które to wielkości wynikają wprost z art. 38 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.s. Adresatem świadczenia, jakim jest zasiłek okresowy może być osoba samotnie gospodarującej lub rodzina. Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem - osoby te tworzą rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt. 14 u.p.s. Zatem wysokość zasiłku okresowego (oczywiście w wymiarze miesięcznym) organy winny były wyliczyć w oparciu o przepisy art. 38 ust. 2 pkt. 2), ust. 3 pkt. 2) i ust. 4 u.p.s. Dochód ten w miesiącu poprzedzającym złożenie przez skarżącą wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia tj. w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024,-złote. Wielkość ta jest niesporna, składały się na nią kwoty wskazane przez organy : alimenty na syna 800,-zł, alimenty na skarżącą 400,-zł, i zasiłek rodzinny 124,-zł , po odliczeniu 300,-zł uiszczonych przez skarżącą alimentów na syna. Kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, zgodnie z § 1 pkt. 1) lit. b) rozporządzenia RM z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosiło 528,-zł (Dz.U. 2018.1358), co wziąwszy pod uwagę stan rodzinny skarżącej (2 osoby w rodzinie) wynosi 1056,-zł. Zatem skoro dochód rodziny skarżącej w czerwcu 2018 r. wyniósł 1024 złote, to różnica między wysokością kryterium dochodowego rodziny skarżącej a dochodem rodziny skarżącej wynosiła 32,-zł. (1056,-zł – 1024,-zł = 32,-zł). Skoro więc zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt.2) u.p.s. zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny, (a nie na osobę w rodzinie) to jego maksymalna wysokość wyniosłaby w stanie faktycznym sprawy, zgodnie z tym przepisem 32,- zł. Błędne jest więc stanowisko SKO, iż kwota zasiłku nie mogłaby wynosić więcej aniżeli 20,-zł, skoro jego maksymalna wysokość mogłaby wynosić 32 zł, co stanowi różnicę między kryterium dochodowym rodziny 1056,-zł) a dochodem rodziny skarżącej (1024,-zł). Z kolei minimalna wysokość zasiłku okresowego w stanie faktycznym sprawy, zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt. 2) u.p.s. wyniosłaby 16 zł (50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem rodziny), co byłoby niezgodne z treścią art. 38 pkt. 4 u.p.s., zgodnie z którym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20,-zł miesięcznie. Dlatego organ mając na uwadze powyższe przyznał skarżącej kwotę 20,-zł miesięcznie. Należy w tym miejscu podkreślić, także z uwagi na treść zarzutów skargi, że kwota 32,- zł nie musi być kwotą zasiłku, ponieważ ustala się go w przedziale od kwoty minimalnej wynik obliczeń do wysokości różnicy między ustawowym kryterium dochodowym a rzeczywistym dochodem osoby samotnie gospodarującej lub rodziny. Określenie w art. 38 ust. 2 i 3 maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego oznacza, iż organ, ustalając kwotę zasiłku, działa w granicach uznania administracyjnego, określanego w orzecznictwie sądowym mianem "względnej uznaniowości", w przeciwnym wypadku przepis określiłby sztywno wysokość tego świadczenia. W tych ramach organ nie może pominąć własnych możliwości finansowych, liczby osób i rodzin ubiegających się o pomoc oraz hierarchii potrzeb, na które środki publiczne mają być przeznaczone. Organ nie jest więc zobowiązany do przyznawania zasiłku w maksymalnej wysokości. Co do zasady powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizację zadań pomocowych. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia. Stanowisko SKO w kwestii nieprzekraczalnej kwoty zasiłku w stanie faktycznym sprawy (o czym wyżej) aczkolwiek nieprawidłowe, nie miało wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy mając na uwadze charakter i zakres związania wyrokiem III SA/Kr 1255/18. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu przyznały skarżącej zasiłek okresowy, natomiast ustalając jego wysokość miały na względzie treść obowiązujących przepisów ustawy- art. 38 ust. 2 pkt. 2) i ust. 3 pkt. 2), a także cele i zasady udzielania pomocy społecznej wynikające z przepisu art. 3 u.p.s. SKO wskazało także podając, że w okresie do marca 2018 r. do chwili wydania zaskarżonej decyzji, iż skarżąca jest objęta systematyczną pomocą organów pomocowych. ( w tym okresie organ rozpoznał 68 spraw w wyniku wniesionych przez skarżącą środków odwoławczych). W związku z tym podkreślić należy, że pomocy społecznej nie można traktować jako stałego źródła dochodów mającego na celu pokrycie wszystkich potrzeb osób, które spełniają kryteria jej udzielenia. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o pomoc nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości maksymalnej. Natomiast przyznanie pomocy przekraczającej wysokość maksymalną stanowiłoby niedopuszczalne naruszenie przepisów ustawy. Z powyższych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze stan sprawy i kontrolowany zakres rozstrzygania przez organy, zarzuty te zmierzały w istocie do zakwestionowania wysokości przyznanego skarżącej zasiłku. Organy, będąc związane wyrokiem Sądu zapadłym do sygn. III SA/kr 1255/28 , obowiązane były przyznać skarżącej zasiłek okresowy, co też uczyniły, w pozostałym zakresie stosując – ostatecznie - prawidłowo przepis art. 38 ust. 2, 3 i 4 u.p.s. oraz mając na uwadze cele i zadania opieki społecznej. W skardze skarżąca na poparcie swoich wniosków cytuje obszerne fragmenty uzasadnień wyroków tut. Sądu zapadłych w sprawach z udziałem skarżącej. Treść powołanych przez skarżącą wyroków nie mogła jednak przyczynić się do uwzględnienia żądań skargi. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do zmiany zaskarżonych decyzji zapadłych w przedmiocie udzielania świadczeń z pomocy społecznej ani do przyznawania tych świadczeń. Poza kompetencją sądów administracyjnych pozostaje także kontrola jakichkolwiek działań organów pomocowych, poza kontrolą legalności zaskarżalnych do sądów, wydanych przez te organy aktów. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w pkt. I sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 250 ppsa.