I OSK 780/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA del. Jolanta Sikorska Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1436/12 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1436/12, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Umową o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste z dnia [...] stycznia 1998 r. (akt notarialny Rep. [...]) nieruchomość gruntowa, położona w Warszawie w Dzielnicy [...] przy ul. [...], uregulowana obecnie w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 34/2 o powierzchni 524 m2 z obrębu [...], została oddana w użytkowanie wieczyste na rzecz J. B. na okres 99 lat z przeznaczeniem pod funkcje mieszkaniowo-usługowe. Umowa została zawarta w wykonaniu ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...] w sprawie ustanowienia na lat 99 użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu, za symboliczną opłatą "czynsz symboliczny" w wysokości 475,00 zł płatną z góry do dnia 31 marca każdego roku oraz w związku z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – zwanej dalej "u.g.n."). W § 1 tej umowy wskazano, iż teren przy ulicy [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym według ustaleń Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy pod funkcję mieszkaniowo-usługową. W § 8 umowy zapisano, iż powyższy grunt winien być zabudowany zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego w terminie pięciu lat licząc od daty zawarcia umowy, tj. do dnia 8 stycznia 2003 r. Umową z dnia 3 marca 2000 r. (akt notarialny Rep. [...]) prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości przeniesione zostało na rzecz spółki pod firmą "[...]" sp. z o.o. W dniu 11 grudnia 2003 r. w wyniku zmiany umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste (akt notarialny Rep. [...]), termin zabudowy przedmiotowej nieruchomości został przedłużony do dnia 31 grudnia 2004 r. W drodze umowy sprzedaży z dnia 7 stycznia 2004 r. (akt notarialny Rep. A [...]), prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości zostało przeniesione na rzecz K. i M. małżonków K. Oświadczeniem z dnia 25 sierpnia 2006 r. (akt notarialny Rep. [...]), stosownie do treści art. 63 ust. 1 u.g.n. ustanowiono dodatkowy termin zabudowy przedmiotowej nieruchomości do dnia 31 grudnia 2006 r. Następnie oświadczeniem z dnia 23 października 2008 r. (akt notarialny rep. [...]), również na podstawie art. 63 ust. 1 u.g.n. wyznaczono kolejny dodatkowy termin zakończenia zabudowy przedmiotowej nieruchomości do dnia 31 grudnia 2010 r. Termin ten został ujawniony w dziale I księgi wieczystej KW Nr [...]. Umową z dnia 19 lutego 2010 r. (akt notarialny Rep. [...]) prawo użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości zostało przeniesione na [...] Sp. z o.o. w Warszawie w organizacji. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2010 r. [...] Sp. z o.o. w Warszawie wystąpiła o przedłużenie terminu zabudowy gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste, wskazując, iż na zlecenie spółki opracowano projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego przewidzianego do realizacji na wyżej opisanym gruncie, decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] grudnia 2010 r. z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy projekt ten został zatwierdzony i wydano pozwolenie na budowę. Pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. wniosek spółki o przedłużenie terminu do zagospodarowania nieruchomości został rozpoznany negatywnie. Uzasadniając odmowę wskazano, że zmiany podmiotu będącego użytkownikiem wieczystym danej nieruchomości nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej niedotrzymanie terminu zabudowy z przyczyn niezależnych od użytkownika. Wskazano również na zapis § 3 aktu notarialnego Rep. [...], zgodnie, z którym stawający (także ówcześni użytkownicy wieczyści) postanowili, że w przypadku niedotrzymania terminu zakończenia zabudowy (wyznaczonego na dzień 31 grudnia 2010 r.), stosownie do art. 63 ust. 2 u.g.n. zostanie ustalona dodatkowa opłata roczna obciążająca użytkownika wieczystego. W związku z przekroczeniem terminu zakończenia zabudowy nieruchomości i uzasadnioną odmową przedłużenia tego terminu oraz brakiem przesłanek do wyznaczenia terminu dodatkowego, z urzędu wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej obciążającej [...] Sp. z o.o. w Warszawie będącą użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] ustalił dodatkową opłatę roczną za rok 2011 z tytułu niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego w terminie nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie na terenie dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr 34/2 o powierzchni 524 m2 z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] stanowiącej własność m.st. Warszawy, znajdującej się w użytkowaniu wieczystym [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, w wysokości 170 404,80 zł, co stanowi 10% wartości tej nieruchomości. Organ I instancji podniósł, że [...] Sp. z o.o. w Warszawie nabywając prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości weszła w ogół praw i obowiązków, które przysługiwały jej poprzednikom prawnym. Organ zauważył również, że termin zabudowy przedmiotowej nieruchomości był już przedłużany stosownie do przepisu art. 62 ust. 4 u.g.n., dwukrotnie wyznaczono również dodatkowy termin zgodnie z art. 63 ust. 1 u.g.n. Termin dodatkowy wyznaczony oświadczeniem z dnia 23 października 2008 r. został ujawniony w dziale I księgi wieczystej, zatem strona wiedziała, że nieruchomość powinna zostać zabudowana do 31 grudnia 2010 r. Wskazano ponadto, że zgodnie z zapisem § 3 aktu notarialnego rep. [...], stawający (także ówcześni użytkownicy wieczyści) postanowili, że w przypadku niedotrzymania terminu zakończenia zabudowy stosownie do art. 63 ust. 2 u.g.n. zostanie ustalona dodatkowa opłata roczna obciążająca użytkownika wieczystego, z czym winien się liczyć użytkownik wieczysty. Organ nie znalazł podstaw do kolejnego wyznaczenia terminu dodatkowego. Wskazał, że ani z art. 63 ust. 2 u.g.n., ani z żadnego innego przepisu nie wynika, aby ustalenie dodatkowej opłaty rocznej było zależne od braku, czy stopnia zawinienia użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zabudowy. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w Warszawie, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Kolegium podkreśliło, że wobec tego że przedłużenie terminu zagospodarowania nieruchomości oraz wyznaczenie terminu dodatkowego nie następują poprzez wydanie decyzji, lecz przybierają formę czynności cywilnoprawnej, organ odwoławczy nie jest uprawniony do oceny zasadności nieprzedłużenia terminu zabudowy i niewyznaczenia na wniosek skarżącej terminu dodatkowego. Organ wskazał, że decyzja ustalająca dodatkową opłatę roczną nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że organ nie musi wyjaśniać dlaczego skorzystał z prawa do ustalenia opłaty, ma jedynie obowiązek wykazania, że zaistniały przesłanki wymienione w ustawie (niedotrzymanie terminów określonych w art. 62 i 63 ust. 1 u.g.n.). W niniejszym postępowaniu nie podlegają ocenie przyczyny niedotrzymania terminu zagospodarowania nieruchomości. Podkreślono fakultatywny charakter decyzji ustalającej opłatę. SKO stwierdziło, że bezspornym jest, że nieruchomość nie została zagospodarowana w sposób określony w umowie w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r. Dlatego organ uprawniony był ustalić dodatkową opłatę, po określeniu wartości nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego. Na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. w Warszawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 62 ust. 4 oraz art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.g.n., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzucono także naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 8 k.p. W uzasadnieniu podniesiono, że w art. 63 ust. 2 u.g.n. ustawodawca nie przesądził jednoznacznie o konsekwencjach prawnych niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości, lecz wyraźnie pozostawił dokonanie wyboru tych skutków organowi administracji. Dlatego też, w ocenie skarżącej organ drugiej instancji miał obowiązek dokładnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy podjęciu decyzji oraz rozpatrzenia okoliczności wskazywanych przez stronę postępowania. Jako błędny uznała Spółka pogląd Kolegium, jakoby decyzja administracyjna o wymierzeniu dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej nie miała charakteru uznaniowego. W ocenie skarżącej nałożenie w okolicznościach niniejszej sprawy opłaty dodatkowej ma charakter typowo represyjny, podyktowane jest interesem fiskalnym m.st. Warszawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II I SA/Wa 1436/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej. Sąd wskazał, że dodatkowe opłaty roczne ustalane w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią swego rodzaju sankcję finansową mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z celem określonym w umowie. Dodatkowa opłata nie jest karą za zawinione zaniechanie, lecz stanowi konsekwencję obiektywnie stwierdzonego faktu bezskutecznego upływu terminu do zagospodarowania nieruchomości, z którą to konsekwencją użytkownik wieczysty winien się liczyć. Podstawą do jej nałożenia jest jedynie fakt uchybienia terminu zagospodarowania nieruchomości. Zdaniem Sądu, przyjąć zatem należy, że decyzja o ustaleniu dodatkowej opłaty ma charakter decyzji fakultatywnej, a nie uznaniowej. Organ bowiem dokonuje wyboru czy wobec stwierdzenia faktu niezabudowania nieruchomości nałoży opłatę dodatkową czy rozważy inną, przewidzianą prawem "sankcję". Na gruncie art. 63 ust.2 u.g.n. dodatkowe opłaty roczne mogą być ustalone w każdym przypadku niedotrzymania terminu, niezależnie od tego czy ma on charakter terminu pierwotnego, przedłużonego czy dodatkowego. Z jednej strony bowiem brak jest ustawowego obowiązku wyznaczenia terminu dodatkowego, natomiast z drugiej – użytkownik wieczysty nie ma uprawnienia do żądania postępowania w tym przedmiocie, które na gruncie art. 63 ust.4 ustawy ma charakter postępowania prowadzonego z urzędu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 4 oraz 63 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że nałożenie opłaty dodatkowej nie wymaga rozważenia, czy w sprawie wystąpiły okoliczności niezależne od użytkownika wieczystego, skutkujące niedochowaniem przez niego terminu zagospodarowania nieruchomości; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w szczególności wyjaśnień skarżącego złożonych m.in. w piśmie z dnia 11 maja 2011 r., w którym opisane zostały dokładnie niezależne od skarżącego przyczyny, skutkujące uchybieniem terminu zagospodarowania nieruchomości, a także brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, a jest konsekwencją stwierdzenia, że w sprawie niniejszej wystarczające jest samo ustalenie przez organ faktu naruszenia przez skarżącego terminu zagospodarowania nieruchomości; b) art. 3 § 1 p.p.s.a., art.151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 8 i 11 k.p.a., polegającego na obciążeniu skarżącego obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej w sytuacji, gdy skarżący, pomimo podjęcia intensywnych działań zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę, nie miał żadnych możliwości wywiązania się z terminu zagospodarowania nieruchomości; a także na niewyjaśnieniu skarżącemu przesłanek, które legły u podstaw wymierzenia opłaty dodatkowej; c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd nie podzielił poglądu skarżącego o naruszeniu art. 62 ust. 4 oraz art. 63 ust. 1 i 2 u.g.n., polegającego na nałożeniu opłaty dodatkowej w sytuacji wystąpienia okoliczności niezależnych od użytkownika wieczystego, uniemożliwiających zagospodarowanie nieruchomości w terminie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ustawodawca w dyspozycji art. 63 ust. 2 u.g.n., nie przesądził jednoznacznie o konsekwencjach prawnych niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości, lecz pozostawił dokonanie wyboru tych skutków organowi administracji. Decyzja o wymierzeniu dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste ma – w ocenie skarżącej kasacyjnie – charakter uznania administracyjnego. Wobec tego organ administracyjny miał obowiązek ustalić przyczyny zaistniałego opóźnienia i ocenić je w granicach tego uznania. Podkreślono, że skarżąca dołożyła wszelkich możliwych starań zmierzających do zagospodarowania nieruchomości. Wskazano ponadto, że nałożenie na skarżącą sankcji w sytuacji, gdy rozpoczęła już ona realizację inwestycji, a cały proces przeprowadzony został bez żadnej zwłoki, jest całkowicie niecelowe z punktu widzenia sensu i celu przedmiotowego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wyliczono w art. 183 § 2 ustawy. W pierwszej więc kolejności należało w postępowaniu kasacyjnym rozważyć, czy w sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważnościowych. Wobec tego, że nie zaistniały tego rodzaju okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ograniczony był treścią podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Co do zasady ocena słuszności skargi kasacyjnej winna za punkt wyjścia przyjąć rozważenie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (podstawa zaskarżenia określona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jednakże, z uwagi na fakt, że w sprawie niniejszej stanowisko dotyczące zasadności zarzutów materialnoprawnych (postawionych w oparciu o podstawę zaskarżenia wskazaną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przesądzać będzie kwestie związane z zakresem dokonywanej w postępowaniu kasacyjnym oceny zarzutów proceduralnych, należało najpierw ocenić zarzuty dotyczące naruszenia art. 62 ust. 4 oraz art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.g.n.: "w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste". W myśl zaś ust. 4 tego artykułu: "Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika". Artykuł 63 ust. 1 stanowi: "W razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62 właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy". Stosownie natomiast do art. 63 ust. 2 ustawy: "W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obowiązujące użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II". W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 62 ust. 4 i art. 63 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że nałożenie opłaty dodatkowej nie wymaga rozważenia, czy w sprawie wystąpiły okoliczności niezależne od użytkownika, skutkujące niedochowaniem przez niego terminu zagospodarowania nieruchomości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w sprawie, regulacja zawarta w art. 62 ust. 4 u.g.n. nie mogła mieć zastosowania w sprawie niniejszej. Jak słusznie podniesiono w zaskarżonym wyroku zagadnienie winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zagospodarowania oddanej w użytkowanie wieczyste nieruchomości ma znaczenie wyłącznie przy rozpoznawaniu wniosku o przedłużenie terminu pierwotnego z uwagi na brak możliwości dotrzymania terminu zagospodarowania nieruchomości z przyczyn niezależnych od użytkownika. Zasadnie też stwierdzono, powołując się na wyrok NSA z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1263/05, że przedłużenie terminu (art. 62 ust. 4) lub wyznaczenie terminu dodatkowego (art. 63 ust. 1) nie są wynikiem władczych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, lecz są wynikiem umowy stron, powstałych warunków i kwestie te leżą wyłącznie w gestii właściciela nieruchomości. Niezależnie od tego, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest jednolicie określany charakter decyzji ustalającej dodatkową opłatę roczną, o której mowa w art. 63 ust. 2 i 4 u.g.n. (decyzja ta bywa określana jako decyzja uznaniowa bądź też jako decyzja fakultatywna), to w zasadzie jednolicie rozumiana jest treść art. 63 ust. 2 tej ustawy. Sformułowanie: "W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62 mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego..." interpretowane jest w ten sposób, że organ ma prawo wyboru czy skorzysta i w jakich okolicznościach z przyznanego mu ustawowo uprawnienia. Jedyną, niezbędną przesłanką wydania decyzji o ustaleniu dodatkowej opłaty jest okoliczność o charakterze obiektywnym w postaci niedotrzymania terminu zagospodarowania nieruchomości gruntowej. Nie budzi przy tym wątpliwości, wobec brzmienia art. 63 ust. 2 ustawy, że instytucja ta może mieć zastosowanie w odniesieniu do każdego rodzaju terminu – pierwotnego, przedłużonego i dodatkowego (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1024/09 i z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 410/13). Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej, w której ocenie pod względem zgodności z prawem podlega decyzja w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej nie mógł mieć zastosowania art. 62 ust. 4 ustawy, który to przepis reguluje wyłącznie kwestie związane z przedłużeniem terminu jako materialną instytucją prawa cywilnego (tak też NSA w wyroku z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1759/12). Art. 62 ust. 4 ustawy nie ma z woli ustawodawcy zastosowania zarówno do ewentualnego wyznaczenia terminu dodatkowego (art. 63 ust. 1), jak i w postępowaniu w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy. Wobec powyższego zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za nieusprawiedliwiony. Nie są również usprawiedliwione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że stan faktyczny sprawy jest w istocie bezsporny. Skarżący nie kwestionuje dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, polemizuje jedynie z rozważaniami i oceną przez organy zaistniałych zdarzeń i zachowań użytkownika wieczystego. Polemika ta oparta na założeniu, że niedotrzymanie terminu zagospodarowania nieruchomości winno być uznane za powstałe z przyczyn niezależnych od strony i w konsekwencji skutkować odstąpieniem od ustalenia dodatkowej opłaty rocznej nie mogła być uwzględniona. Jak już bowiem wcześniej wyjaśniono, art. 62 ust. 4 ustawy, do którego odwołuje się skarżąca, nie ma w tym przypadku zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwie ocenił przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, a także art. 8 i 11 k.p.a. oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. są nieuzasadnione. Wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały należycie wyjaśnione. Jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest obszerne, co wynika z przyjętego założenia, że w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek do wydania decyzji o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej organ nie musi wyjaśniać dlaczego skorzystał z prawa do ustalenia opłaty, a ma jedynie obowiązek wykazania, że zaistniały przesłanki wymienione w ustawie, to uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] października 2011 r. jest obszerne, wyczerpująco przedstawia zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne sprawy i odnosząc się do stanowiska i argumentacji przedstawionej przez stronę wyjaśnia nie tylko kwestie związane z ustaleniem dodatkowej opłaty, ale także przyczyny odmowy uwzględnienia wniosku Spółki z dnia 29 grudnia 2010 r. o przedłużenie terminu zabudowy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji i treści obu wydanych w sprawie decyzji, również pozostałe zarzuty procesowe nie mogły być uwzględnione. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. Nie został też w sprawie naruszony w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób wymagany w powołanej normie. Zawiera wszelkie niezbędne elementy, dostatecznie wyjaśnia podstawę faktyczną i podstawę prawną orzeczenia Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął zasadnie, że art. 62 ust. 4 u.g.n. nie ma zastosowania w sprawie i kwestię tę wyjaśnił w motywach zaskarżonego wyroku, to zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd nie podzielił poglądu skarżącego o naruszeniu art. 62 ust. 4 u.g.n. oraz art. 63 ust. 1 i 2 u.g.n." jest całkowicie chybiony Sąd stwierdził wyraźnie w zaskarżonym wyroku (s. 13), że zagadnienie winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu ma znaczenie wyłącznie przy rozpoznawaniu wniosku o przedłużenie terminu pierwotnego, nie zaś w przedmiotowej sprawie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.