II SAB/Wa 233/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do rozpoznania wniosku z [...] lutego 2022 r. w zakresie obejmującym kopie decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku w zakresie obejmującym informacje o toczących się postępowaniach; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punktach 1 i 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] na rzecz F. S. kwotę 100 (słownie: stu) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE F. S. w dniu 12 lutego 2022 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] o udostępnienie, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), informacji o wszystkich toczących się obecnie postępowaniach przed tym urzędem, ze wskazaniem na jakim etapie się znajdują oraz o zakończonych postępowaniach (wraz z udostępnieniem decyzji kończących postępowania), dotyczących budynku przy ul. [...] w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w piśmie z 21 lutego 2022 r. poinformował wnioskodawcę, że informacja, której udostępnienia domaga się we wniosku z 12 lutego 2022 r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie dotyczy sprawy publicznej (sprawy ogółu), a więc sprawy związanej z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. W doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (wyroki NSA z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09, z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2265/11). F. S. w piśmie z 22 marca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność PINB [...] w rozpoznaniu jego wniosku z 12 lutego 2022 r., domagając się zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niezasadne przyjęcie, że przedmiotem jego wniosku nie jest informacja publiczna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej i od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 u.d.i.p.). F. S. podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 23 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 808/07 wywiódł, że wydawane przez organ architektoniczno-budowlany decyzje o pozwoleniu na budowę (a także przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych) stanowią informację publiczną. Informacja o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza przepis art. 5 ust. 3 ustawy. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 pkt 4 lit. a ustawy. Skarżący dodał, że NSA w wyroku z 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 3031/13 stwierdził, że "o zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje spełnienie przesłanek przewidzianych w powołanych przepisach u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji (...)". Odmienne zapatrywania są sprzeczne z celem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, a nadto byłyby one nielogiczne. Ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być odmienna w zależności od tego, kto ubiega się o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.)". Z akt sprawy wynika, że PINB [...], po otrzymaniu skargi F. S., w piśmie z 31 marca 2022 r. poinformował skarżącego, że w rejestrach tut. Inspektoratu zarejestrowane są trzy postępowania dotyczące ww. budynku. Dwa z nich są zakończone i dotyczyły zawiadomienia o zakończeniu budowy, jedno jest niezakończone - prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. PINB [...] dodał, że decyzje dotyczące budynku przy ul. [...] w [...] nie są informacją publiczną. W dalszej części pisma organ powtórzył stanowisko przedstawione w piśmie z 21 lutego 2022 r., podniósł że sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmioty. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje na to, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu)". PINB [...] podniósł ponadto, że decyzję administracyjną zaliczyć należy niewątpliwie do kategorii dokumentów urzędowych, niemniej jednak w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. informacją publiczną są tylko takie dokumenty urzędowe, które zawierają dane publiczne. Z tego wynika, zdaniem organu administracji, że informacja publiczna nie obejmuje wiedzy o treści wszelkich edytowanych dokumentów urzędowych, lecz jedynie o tych, które zawierają dane publiczne. Organ dodał, że F. S., który w dniu 5 stycznia 2022 r. złożył już do PINB [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 12 lutego 2022 r. złożył w celu innym niż chęć zachowania jawności życia publicznego i to działanie, w ocenie organu administracji, nosi znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o oddalenie skargi F. S.. Organ podniósł m. in., że składane przez skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej stanowią nadużywanie prawa do informacji publicznej. Dotyczą bowiem postępowań w sprawie budynku, w którym skarżący mieszka. Żaden z pozostałych mieszkańców nie wnosił pism ani zastrzeżeń w sprawie budynku. Można zatem wywnioskować, że mają one na celu zaspokojenie indywidualnych potrzeb skarżącego, a nie kwestii, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga F. S. jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; dalej powoływana jako "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.). Informację publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem, działalnością podmiotów wymienionych w Konstytucji i o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w ramach przypisanych im zdań i kompetencji. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d), o danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4lit a tiret pierwsze u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja, mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ze względu na ograniczenia ujęte w art. 5 tej ustawy lub w związku z niespełnieniem przez stronę warunku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (niewykazanie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego) albo jeśli nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych we wniosku. Podmiot zobowiązany jest bezczynny także wówczas, gdy nie zawiadamia wnioskodawcy w drodze zwykłego pisma o tym, że nie posiada żądanej informacji publicznej, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wywiódł, że nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 12 lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ w dniu 31 marca 2022 r., po otrzymaniu jego skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku, udzielił skarżącemu informacji odnośnie ilości i rodzaju prowadzonych postępowań administracyjnych dotyczących budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Odnośnie pozostałej części wniosku tj. przekazania kopii decyzji kończących prowadzone postępowania organ administracji stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej oraz stwierdził, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela tego zapatrywania PINB [...]. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje na to, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego - dobra ogółu (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związane z dobrami osobistymi nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Granica pomiędzy sprawą "publiczną" a sprawą "prywatną" jest zatem jednocześnie jedną z granic pomiędzy informacją publiczną a informacją niepubliczną. Granica ta nie jest ostra, stąd jej ustalenie w konkretnych sprawach może być problematyczne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17) i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Przyjęto również, że przymiot informacji publicznej bez wątpienia posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. NSA w wyroku z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4568/21 wywiódł, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej, które zarówno w piśmiennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie sądowym kwalifikowane jest jako konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Podstawą normatywną prawa dostępu do informacji publicznej jest art. 61 ust. 1 Konstytucji, z którego treścią koresponduje art. 2 ust. 1 u.d.i.p., i które stanowią o "prawie do" uzyskiwania informacji publicznej. Skoro zatem nie ma wątpliwości, że wnioskodawca jest podmiotem publicznego prawa dostępu do informacji publicznej (bo mieści się w zakresie pojęcia "obywatel" – art. 61 ust. 2 Konstytucji i pojęcia "każdy" – art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), to znaczy, że ma interes prawny wzmocniony roszczeniem o uzyskanie informacji publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który – jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym. Zupełnie na marginesie można przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. PINB [...] w toku postępowania w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej odwołując się do subiektywnego indywidualnego interesu wnioskodawcy udostepnienia informacji publicznej powiązał go dodatkowo z kryterium "sprawy własnej" jako kryterium "dyskwalifikującym" publiczny charakter informacji objętej żądaniem. Powoływane przez organ administracji orzeczenia wskazują, że PINB [...] podziela pogląd, zgodnie z którym sprawami publicznymi nie są zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Poglądy te odwołujące się do określenia "sprawy własnej", chociaż niewyjaśniające tego terminu, dotyczą sytuacji, w której wnioskodawca udostępnienia informacji publicznej domaga się informacji o jego innej, niż zainicjowana wnioskiem, indywidualnej sprawie i która – w myśl tych poglądów – nie staje się sprawą publiczną tylko z tego tytułu, że dotyczy wnioskodawcy. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym w tej sprawie, kryterium "sprawy własnej" rozumiane w powyższy sposób jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Odwołując się do powołanego już wyroku NSA z 26 listopada 2021 r. należy zauważyć, że jego przyjęcie prowadzi bowiem do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1362/21. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a w konsekwencji prowadzić do odmowy jego ochrony. Przy czym należy zaznaczyć, że u.d.i.p. w zasadzie nie zawiera systemowych ograniczeń przeciwdziałających nadużywaniu prawa do uzyskania informacji. Taka przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej wprost nie wynika z tej ustawy. Przy uwzględnieniu tej okoliczności należy więc zachować szczególną ostrożność. Wracając do meritum sprawy, w niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p. nie może budzić wątpliwości, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. wynika, że decyzja administracyjna załatwia sprawę poprzez jej rozstrzygnięcie w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Chodzi przy tym o sprawę indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. należącą do właściwości organów administracji publicznej, które niewątpliwie należy zaliczyć do organów władzy publicznej. Jest to sprawa, w której organ administracji jako podmiot reprezentujący wspólnotę publicznoprawną dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki wyważając na podstawie i w granicach prawa – dla realizacji dobra wspólnego - interesy publiczne i interesy indywidualne. Rozstrzygająca tę sprawę decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym stanowiącym treść dokumentu urzędowego. Treść aktu administracyjnego, a zatem decyzji administracyjnej, nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie, zarówno co do treści, jak i postaci (por. wyrok NSA z 19 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4195/21 i powołane tam orzecznictwo). Przepis art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 wyroku zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z 12 lutego 2022 r. w zakresie obejmującym kopie decyzji, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd w pkt 2 wyroku stwierdził ponadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku w zakresie obejmującym informacje o toczących się postępowaniach. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika bowiem, że informację tę udostępnił skarżącemu po upływie 14 dni od otrzymania wniosku i po wniesieniu przez F. S. skargi do Sądu na bezczynność organu w niniejszej sprawie. Sąd dodaje, że w obecnym stanie prawnym udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania. Sąd nie ma wówczas podstaw do zobowiązania określonego podmiotu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również to, czy bezczynność miała charakter rażący czy też nie (por. np. wyroki NSA z 12 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3041/14 i z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 500/16 oraz także powoływane w nich orzecznictwo). Zdaniem Sądu bezczynność PINB [...] w tej sprawie nie była rażąca. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego, choć z uchybieniem ustawowego terminu, został w części załatwiony przez organ. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez PINB [...] obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu, bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy nie jest efektem zaniechań podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia (udostępnienia informacji publicznej), zaś nieprawidłowa odpowiedź na wniosek w zakresie dotyczącym udostępnienia kopii decyzji administracyjnych, wynikła z nieprawidłowego interpretowania i zastosowania przepisów prawa dotyczących dostępu do informacji publicznej. Te okoliczności w ocenie Sądu, nie pozwalają uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i art. § 1a powołanej ustawy, orzekł jak w pkt 1, pkt 2 i pkt 3 wyroku. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy procesowej.