I OZ 1647/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1639/14 o odrzuceniu zażalenia Z. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1639/14 w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania celem rozpatrzenia według właściwości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie Z. Ś. na postanowienie tego Sądu z dnia 27 maja 2015 r. o odrzuceniu zażalenia W jego uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż zawarte w piśmie z dnia 25 czerwca 2015 r. zażalenie dotknięte było brakiem formalnym. Zatem w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 lipca 2015 r. wezwano skarżącego do jego usunięcia poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu zażalenia, poświadczonego za zgodność z oryginałem – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 24 lipca 2015 r. W ślad za pismem z dnia 27 lipca 2015 r. skarżący przesłał do Sądu nieuwierzytelnioną kserokopię zażalenia. W przekonaniu Sądu meriti tym samym skarżący nie uzupełnił w wymaganym terminie braków formalnych zażalenia, dlatego postanowił o jego odrzuceniu zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Na powyższe postanowienie Z. Ś. wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z brzmieniem art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 P.p.s.a. jest art. 178 P.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nakazuje sądowi jej odrzucenie. Z kolei art. 47 § 2 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że w odniesieniu do fotokopii (a więc i kserokopii) za odpis może być uznana wyłącznie taka fotokopia (kserokopia), która jest uwierzytelniona. Należy zatem a contrario uznać, że fotokopia/kserokopia nieuwierzytelniona jest nie tyle nieuwierzytelnionym odpisem, co nie jest odpisem w ogóle w rozumieniu tych przepisów. Przeciwny wniosek pozbawiałby art. 47 § 2 P.p.s.a. ratio legis. Gdyby bowiem odpisami mogły być fotokopie nieuwierzytelnione, wskazanie na taki wymóg w art. 47 § 2 P.p.s.a. pozbawione byłoby znaczenia prawnego, a interpretacja przepisu prowadząca do takiej konkluzji byłaby niezgodna z zasadą racjonalności ustawodawcy. Skarżący zarządzeniem z dnia 14 lipca 2015 r. został w sposób jasny i wyraźny wezwany do złożenia jednego odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to skarżący odebrał w dniu 24 lipca 2015 r. (z.p.o. k-50). Odpowiadając zatem na w/w wezwanie Sądu i decydując się na odwzorowanie treści zażalenia w formie kserokopii, skarżący winien zdawać sobie sprawę z tego, że należy ją uwierzytelnić, a bez uwierzytelnienia taka kserokopia nie będzie mogła być uznana za odpis w rozumieniu art. 47 § 2 P.p.s.a. W konsekwencji czego nie będzie możliwe stwierdzenie, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia zostało prawidłowo wypełnione, co z kolei będzie oznaczało spełnienie przesłanek do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że już tylko pobieżne porównanie oryginału zażalenia z nadesłaną przez skarżącego kserokopią uwidacznia różnice w sposobie podpisania się skarżącego pod zażaleniem (podpis na kserokopii nie jest idealnym odzwierciedleniem podpisu na oryginale zażalenia). Z uwagi na to tym bardziej istotne było, aby skarżący potwierdził autentyczność kserokopii własnoręcznym podpisem, czego jednakże nie uczynił mimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach jego niewykonania. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy trafny jest pogląd, że skarżący nie wypełnił w sposób prawidłowy wezwania do nadesłania odpisu zażalenia, a brak ten należało uznać za brak istotny, uniemożliwiający nadanie biegu temu pismu procesowemu (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 39). Dlatego zażalenie to podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.