II OZ 1172/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 596/07 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi J. W. i J. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 596/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 21 czerwca 2007 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili, żeby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło spowodować przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. trudne do odwrócenia skutki bądź znaczną szkodę. Ograniczyli się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi wyrządzeniem im znacznej szkody. W zażaleniu na postanowienie skarżący zarzucili Sądowi naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu, iż w stosunku do skarżących nie zachodzą przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania postanowienia organów administracji obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W ocenie skarżących, Sąd pierwszej instancji przed rozstrzygnięciem o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia powinien był wezwać skarżących do uzupełnienia wniosku poprzez jego uzasadnienie, czego nie uczynił. Ponadto skarżący podnieśli, iż wykonanie postanowień organów administracji spowoduje dla nich nieodwracalne skutki, gdyż utrzymują się oni z rent w wysokości [...] zł (J. W.) oraz [...] zł (J. W.), a ponadto J. W. jest częściowo niepełnosprawna. Uiszczenie grzywny spowodowałoby, zdaniem skarżących, niemożność pokrycia bieżących kosztów utrzymania, zwłaszcza kosztów leczenia i rehabilitacji J. W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia z urzędu. Zaskarżone postanowienie nakłada na skarżących obowiązek uiszczenia grzywny, której wykonanie - ze swej istoty - nie spowoduje znacznej szkody ani też nie wywoła trudnych do odwrócenia skutków. W razie bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd i w konsekwencji uchylenia obowiązku zapłacenia grzywny, uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a więc w jej interesie leży wykazanie, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia wręcz jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04 - niepubl.). Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że nie wykazano istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro powołano się na merytoryczną ocenę zasadności skargi lub obawę wystąpienia uszczerbku w majątku skarżących. Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W sprawie podniesione przez skarżących okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Powyższej oceny nie zmienia też ewentualna utrata płynności finansowej skarżących. Skarżący nie wykazali w sposób wyżej podany, że wystąpiły w konsekwencji skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, badając występowanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia, nie był uprawniony do badania meritum sprawy, tj. do zasadności, czy też niezasadności nałożenia na skarżących grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.