VII SA/Wa 2375/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 20 października 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wskazane wezwanie została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 2 listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 15 akt sądowych). Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo-Budżetowego wynika, że skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi do dnia 30 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 P.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. W niniejszej sprawie skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczona o skutkach ich nieuzupełnienia. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 9 listopada 2015 r. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.