II SA/Wa 2681/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz skarżącego K. F. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, dalej: "Szef CBA", decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., na podstawie art. 64 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2104), dalej: "ustawa o CBA", a także § 18 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 177, poz. 1311 z późn. zm.) - zwolnił K. F. ze służby w CBA z dniem [...] września 2019 r. (decyzję doręczono ww. w dniu [...] sierpnia 2019 r.). Uzasadniając decyzję Szef CBA wskazał, że K. F. złożył do Szefa CBA pisemny wniosek zawierający prośbę o wystąpienie ze służby w CBA z dniem [...] września 2019 r. Zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, Szef CBA jest zobowiązany zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. Wobec powyższego, Szef CBA, działając na podstawie art. 64 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA, uwzględnił wniosek strony i zwolnił funkcjonariusza ze służby w CBA z dniem [...] września 2019 r. Następnie Szef CBA, po rozpatrzeniu wniosku K. F. z dnia [...] września 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją personalną Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z dniem [...] września 2019 r. - decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby - ustalił nową datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby na dzień [...] września 2019 r. - w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2019 r. K. F. zakwestionował decyzję personalną Szefa CBA nr [...] z dnia [...] września 2019 r. i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 15 września 2020 r., złożonym do akt sprawy, k.25, K. F. stwierdził, że jego pismo z dnia [...] września 2019 r., zawierające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej decyzją Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o zwolnieniu ze służby z dniem [...] września 2019 r., nie zostało podpisane (strona 10 akt administracyjnych). Zdaniem skarżącego, organ winien najpierw wezwać odwołującego się do usunięcia błędu formalnego w postaci uzupełnienia brakującego podpisu, a dopiero później wydać decyzję. Organ nie wezwał go jednak do złożenia podpisu, przez co nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, co w konsekwencji czyni zaskarżoną decyzję Szefa CBA wadliwą. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych, co w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkować powinno stwierdzeniem jej nieważności. Powołany przepis zobowiązuje sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności aktu, jeżeli zachodzi którakolwiek z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. W niniejszej sprawie przyczyna taka opisana została w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja personalna Szefa CBA z dnia [...] września 2019 r. nr [...] wydana została w następstwie merytorycznego rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, który obarczony był istotnym brakiem formalnym, wyłączającym jego skuteczność prawną. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a., podanie, także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy czy też odwołanie, wniesione pisemnie (ustnie do protokołu), powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje przyjęcie, że żądanie pochodzi od osoby określonej, jako wnosząca podanie. Brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, niemożność jego rozpoznania. Tę ostatnią problematykę reguluje art. 64 § 2 k.p.a. stanowiący, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie pismo datowane na dzień [...] września 2019 r., stanowiące wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawiera podpisu strony. Mimo to organ, właściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie wezwał strony, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.), do uzupełnienia braku i powyższy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznał, mimo że nie wywoływał on skutków prawnych. Powyższe czyni zbędnym ustosunkowywanie się przez Sąd do kwestii merytorycznych, zawartych w zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.