II SA/Rz 1063/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Gminy Miasto [...] kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Gminy Miasto [....] (Gmina) jest postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (organ zażaleniowy) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (organ I instancji) z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższe postanowienie przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2018 r. (data wpływu do organu I instancji – 19 stycznia 2018 r.) Gmina wniosła o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] do potoku [...] w [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] organ I instancji pozostawił wniesione podanie bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie. Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 10/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał organ I instancji do rozpoznania wniosku Gminy z dnia 15 stycznia 2018 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu I instancji od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1679/19 - oddalił skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 261 § 2 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. 389 pkt 1, art. 398 ust. 3, ust. 4 i ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (u.p.w.) – zwrócił podanie Gminie. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 398 ust. 3 u.p.w., za wydanie pozwolenia wodnoprawnego wnosi się opłatę w wysokości 217 zł, ustaloną w myśl art. 398 ust. 11 u.p.w. Organ I instancji stwierdził, że wniosek Gminy dotyczy wydania sześciu pozwoleń wodnoprawnych, które z uwagi na fakt, że korzystanie z wód zachodzi w różnych miejscach: każdy wylot wody opadowej lub roztopowej jest odrębnym urządzeniem wodnym, jak również odrębnym obiektem budowlanym, posiadającym swoją lokalizację podaną za pomocą współrzędnych geodezyjnych - nie są tożsame rodzajowo. W tej sytuacji zgodnie z art. 398 ust. 4 u.p.w., opłatę o której mowa wyżej, mnoży się przez liczbę pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z art. 398 ust. 9 pkt 2 u.p.w. poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Dalej organ I instancji stwierdził, że do przedmiotowego wniosku dołączono poświadczenie wniesienia opłaty za jedną zgodę wodnoprawną, w związku z czym organ pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] wezwał Gminę do uzupełnienia opłaty za wydanie ww. pozwoleń wodnoprawnych o kwotę 1.085,00 zł oraz przedłożenia poświadczenia wniesienia tej opłaty, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 261 § 2 k.p.a., jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Ponieważ do dnia wydania postanowienia nie uzupełniono opłaty i nie przedłożono poświadczenia, organ orzekł o zwrocie podania. W zażaleniu na powyższe postanowienie Gmina zarzuciła, że z art. 398 ust. 4 u.p.w. wynika, że jeżeli jedna decyzja obejmuje więcej niż jedno pozwolenie wodnoprawne, opłatę za jego wydanie mnoży się przez liczbę tych pozwoleń, ale tylko wtedy gdy pozwolenia te nie są tożsame rodzajowo. Zatem jeżeli są tożsame rodzajowo, tak jak w niniejszej sprawie, należy pobrać opłatę w wysokości 217 zł. Ponadto Gmina zarzuciła naruszenie art. 261 § 4 pkt 1 k.p.a. Po rozpoznaniu zażalenia Gminy, organ zażaleniowy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 14 ust. 4 u.p.w. postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ zażaleniowy stwierdził, że podstawowym zagadnieniem w rozpatrywanej sytuacji jest wyjaśnienie pojęcia "tożsamości rodzajowej" pozwoleń wodnoprawnych, o którym mowa w art. 398 ust. 4 u.p.w., gdyż od wyjaśnienia tego pojęcia zależy ocena, czy opłata w przedmiotowej sprawie została uiszczona w całości, czy też jedynie w części i czy uzupełnienie przez Gminę żądanej przez organ I instancji kwoty było zasadne. Organ zażaleniowy przyznał, że w przepisach u.p.w. nie wyjaśniono wprost, co oznacza termin "tożsamość rodzajowa", jednak organ stoi na stanowisku, że intencją ustawodawcy było wskazanie, że w przypadku, gdy jedno działanie wymaga uzyskania pozwolenia na podstawie kilku przepisów jednocześnie, wówczas pobierana powinna być jedna opłata za to pozwolenie. Takie podejście potwierdza słownikowe znaczenie słowa "tożsamy" - zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN oznacza ono "niczym się nieróżniący, taki sam lub ten sam". W związku z tym nie sposób przyznać, aby błędnym było uznanie przez organ I instancji, że odprowadzanie wód opadowych różnymi wylotami do różnych odbiorników stanowi różne usługi wodne - jest to bowiem ten sam charakter usługi, jednak z uwagi na odrębne lokalizacje każdy przypadek odprowadzania wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia na usługę wodną. Organ zażaleniowy podkreślił, że wnioskowany sposób korzystania z wód w ramach usług wodnych w odrębnych lokalizacjach podlega każdorazowo indywidualnej ocenie w kontekście uregulowań zawartych w art. 399 u.p.w., a ocena ta w każdym przypadku zakończyć może się dwojako, tj. udzieleniem bądź odmową udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ zażaleniowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Gmina uiściła opłatę w wysokości 217 zł, a zatem za wydanie jednego pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym słusznie organ I instancji wezwał Gminę do przedłożenia dowodu uiszczenia brakującej opłaty za wnioskowane pozwolenia, tj. kwoty 1.085,00 zł, następnie zaś z uwagi na nieuzupełnienie powyższego na podstawie art. 261 k.p.a. dokonał zwrotu wniosku. W ustawowym terminie Gmina wniosła skargę na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Gmina zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 261 § 2 k.p.a. w zw. z art. 389 ust. 4 u.p.w., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o zwrocie podania, pomimo braku podstaw ku temu, 2) art. 389 ust. 4 u.p.w. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wadliwego utrzymania w mocy postanowienia dotyczącego zwrotu podania. W związku z powyższym Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że wezwanie przez organ I instancji o uzupełnienie opłaty za udzielenie pozwoleń wodnoprawnych było bezpodstawne, bowiem należała się tylko opłata w wysokości 217 zł. Gmina zwróciła uwagę, że organ zażaleniowy utrzymując postanowienie organu I instancji stwierdził, że słusznie organ ten wezwał do przedłożenia brakującej opłaty za wnioskowane pozwolenia tj. kwoty 1.085 zł, a następnie zaś z uwagi na nieuzupełnienie powyższego na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. odesłał wniosek, pomimo że ten sam organ wcześniej stwierdził, iż "nie sposób przyznać, aby błędnym było uznanie przez organ, że odprowadzanie wód opadowych różnymi wylotami do różnych odbiorników stanowi różne usługi wodne - jest to ten sam charakter usługi, jednak z uwagi na odrębne lokalizacje każdy przypadek odprowadzania wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia na usługę wodną". W ocenie Gminy organ zażaleniowy sam sobie zaprzecza, przyznaje bowiem rację organowi I instancji, że odprowadzanie wód opadowych różnymi wylotami do różnych odbiorników stanowi różne usługi wodne, ale jednocześnie uważa, że jest to ten sam charakter usługi. Zdaniem Gminy brak było podstaw do wydania postanowienia o zwrocie wniosku, bowiem brak było podstaw prawnych do żądania opłaty w wysokości 1.085 zł za udzielenie pozwoleń wodnoprawnych określonych we wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...]. Wniosek Gminy dotyczył udzielenia pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych za pomocą 6 wylotów kanalizacji deszczowej, uchodzących potoku [...] w [...], zatem do jednego odbiornika, a nie jak stwierdził organ zażaleniowy - do różnych odbiorników. Uzasadnione było więc wydanie w jednej decyzji tyle pozwoleń wodnoprawnych, ile jest wylotów kanalizacji deszczowej. To, że w jednej decyzji może być wydanych więcej niż jedno pozwolenie wodnoprawne przesądził ustawodawca w art. 398 ust. 4 u.p.w. Jednakże w ocenie Gminy w sprawie nie znajduje uzasadnienia stanowisko o konieczności mnożenia opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o której stanowi art. 398 ust. 4 u.p.w. Zasadą jest, że za wydanie pozwolenia wodnoprawnego uiszcza się opłatę w wysokości określonej w art. 398 ust. 3 u.p.w. Ustawodawca w art. 398 ust. 4 u.p.w. uregulował również kwestie związane z wysokością opłat w sytuacji, gdy w jednej decyzji wydawanych jest co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, przy czym udzielenie w jednej decyzji administracyjnej co najmniej dwóch jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych, nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu. Gmina wskazała, że ustawodawca nie sprecyzował określenia "pozwolenia wodnoprawne tożsame rodzajowo". W ocenie Gminy należy uznać, że "tożsamość rodzajowa", o której mowa w art. 398 ust. 4 u.p.w., powinna dotyczyć rodzajów pozwoleń wodnoprawnych określonych w art. 389 pkt 1 - 10 oraz w art. 390 ust. 1 u.p.w. Odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast zaliczane jest w myśl art. 35 ust. 3 pkt. 7 u.p.w. do usług wodnych. Wniosek Gminy dotyczy wydania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie 6 wylotami kolektorów deszczowych wód opadowych i roztopowych do potoku [...]. Rodzaj pozwolenia wodnoprawnego jest więc tożsamy rodzajowo dla każdego wylotu. Zatem opłata od wniosku za wydanie decyzji w zakresie objętym tym wnioskiem powinna wynosić 217 zł. Opłatę w takiej wysokości uiściła Gmina i przedłożyła poświadczenie wniesienia tej opłaty. Na poparcie swojego stanowiska Gmina przytoczyła wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3787/19, oraz sygn. akt II OSK 249/19. W odpowiedzi na skargę organ zażaleniowy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, niezależnie od zasadności zarzutów w niej podniesionych. Istotne przesłanki wzruszenia kontrolowanych postanowień Sąd wziął bowiem pod rozwagę z urzędu, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zagadnienie podstawy zwrotu podania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w razie nieuiszczenia opłaty w pełnej wysokości zostało prawomocnie przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1679/19. W ocenie Sądu kasacyjnego, przy rozpoznawaniu przez właściwy organ Wód Polskich podania o udzielenie zgody wodnoprawnej (w tym wydanie pozwolenia wodnoprawnego) bezpośrednie zastosowanie znajduje art. 261 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni (§ 1), jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana (§ 2), przy czym na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie (§ 3). W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji pismem z dnia 28 kwietnia 2020 r. wezwał skarżącego jako wnioskodawcę do uzupełnienia opłaty za wydanie pozwoleń wodnoprawnych, w łącznej wysokości 1.085 złotych, zgodnie z treścią art. 398 ust. 11 w zw. z art. 398 ust. 3 u.p.w. oraz w zw. z pkt. 2 obwieszczenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie wysokości stawek opłat za udzielenie zgód wodnoprawnych obowiązujących od dnia 1 stycznia 2020 r. W ocenie organu pierwszej instancji, przedmiotem żądania skarżącego było w istocie sześć odrębnych pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych za pomocą istniejących wylotów kolektorów deszczowych, znajdujących się w różnych miejscach i będących odrębnymi urządzeniami wodnymi. Ponieważ skarżący nie uzupełnił opłaty w wyznaczonym terminie, organ pierwszej instancji postanowił na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. w zw. z art. 398 ust. 3-4 i ust. 9 pkt 2 w zw. z art. 398 pkt 1 u.p.w. zwrócić podanie. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez skarżony organ zażaleniowy, który uznał, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 398 ust. 4 u.p.w., gdyż objęte wnioskiem pozwolenia wodnoprawne dotyczą różnych usług wodnych. Wnioskowane pozwolenia mają zostać udzielone na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych "różnymi wylotami do różnych odbiorników" (s. 2 decyzji organu drugiej instancji). Przedmiotem sporu między stronami jest zagadnienie stosowalności w przedmiotowej sprawie zasady kumulacji opłat za wydanie pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie z art. 398 ust. 4 u.p.w., jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo, opłatę, o której mowa w art. 398 ust. 3 u.p.w., mnoży się przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 4340 zł (4497,63 zł – zgodnie z pkt. 3 obwieszczenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie wysokości stawek opłat za udzielenie zgód wodnoprawnych obowiązujących od dnia 1 stycznia 2020 r.). Rozstrzygnięcie powyższego sporu wymaga zatem ustalenia treści znaczeniowej pojęcia tożsamości rodzajowej pozwoleń wodnoprawnych. O ile bowiem wielość pozwoleń jednorodzajowych udzielonych w jednej decyzji uzasadnia naliczenie pojedynczej opłaty, o której mowa w art. 398 ust. 3 w zw. z art. 398 ust. 11 u.p.w., o tyle wielość pozwoleń różnorodzajowych nakłada na wnioskodawcę obowiązek uiszczenia opłaty skumulowanej, nie wyższej jednak niż określona w art. 398 ust. 4 w zw. z art. 398 ust. 11 u.p.w. W ocenie Sądu pojęcie tożsamości rodzajowej należy wyjaśniać na gruncie normatywnego zróżnicowania kategorii pozwoleń wodnoprawnych. W tym zakresie konieczne jest odwołanie się do treści przepisów art. 389-390 u.p.w., które określają przypadki, w których zachodzi obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Przedmiotem wniosku skarżącego były pozwolenia wodnoprawne na wykonywanie usług wodnych (art. 389 pkt 1 u.p.w.), o których mowa w art. 35 u.p.w. Ten ostatni przepis konkretyzuje pojęcie usług wodnych, wprowadzając katalog działań, które są za nie uznawane. Kategoria pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie usług wodnych podlega rozbiciu na podkategorie, o których mowa w art. 35 ust. 3 u.p.w. Jedną z tych podkategorii jest usługa wodna polegająca na odprowadzaniu do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.). Można zatem przyjąć, że pozwolenie wodnoprawne na usługę wodną opisaną w art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. jest podkategorią pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne. Jeżeli zatem wniosek o pozwolenie wodnoprawne obejmuje różne podkategorie usług wodnych, to należy uznać, że w istocie jedna decyzja uwzględniająca ten wniosek będzie udzielała wielu pozwoleń wodnoprawnych różnorodzajowych (gdyż dotyczących różnych usług wodnych). Jeżeli jednak wniosek obejmuje pozwolenia na tę samą kategorię usług wodnych (jak w przedmiotowej sprawie), to należy uznać, że jedna decyzja udzielająca tego rodzaju pozwoleń jest decyzją dotyczącą pozwoleń jednorodzajowych, a więc w sensie prawnym tożsamych rodzajowo. W przedmiotowej sprawie z treści wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz dołączonego operatu wodnoprawnego jednoznacznie wynika, że przedmiotem żądania skarżącego były pozwolenia na wykonywanie usług wodnych polegających na odprowadzaniu do urządzeń wodnych - wód opadowych i roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.). Są to więc pozwolenia jednorodzajowe (tożsame rodzajowo) w świetle art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. Brak jest natomiast podstaw prawnych do wprowadzania nieznanej ustawie przesłanki zróżnicowania "przestrzennego" lub "lokalizacyjnego" urządzeń wodnych lub ich elementów jako powiązanych z daną kategorią usługi wodnej (w tym wypadku odprowadzania wód opadowych i roztopowych do urządzeń wodnych) jako podstawy do twierdzenia, że pozwolenia jednorodzajowe w sensie prawnym nie są jednak "tożsame", skoro dotyczą urządzeń wodnych lub ich elementów położonych w różnych miejscach objętego wnioskiem obszaru, który jednak zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt. 7 u.p.w. mieści się w granicach jednego systemu miejskiej kanalizacji deszczowej, służącego do odprowadzania opadów atmosferycznych z terenu miasta. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że obawy związane z możliwością efektywnej kompensacji poniesionych przez kontrolowane organy kosztów związanych z postępowaniem obejmującym wielość jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych nie są uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 398 ust. 7 u.p.w., jeżeli opłata za zgodę wodnoprawną nie pokrywa rzeczywistych kosztów postępowania, przepisy art. 264 oraz art. 265 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Oznacza to m.in., że stosownie do treści art. 264 § 1 k.p.a. w zw. z art. 398 ust. 7 u.p.w. właściwe organy PGW Wody Polskie są uprawnione do wydania (wraz z decyzją udzielającą pozwoleń wodnoprawnych) postanowienia ustalającego końcową wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Z regulacji tej wynika zatem, że końcowa wysokość kosztów postępowania o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych może uwzględniać rzeczywiste koszty postępowania, które mogą być wyższe niż określone w art. 398 ust. 3-4 w zw. z art. 398 ust. 11 u.p.w. ryczałtowe opłaty za wydanie pozwoleń wodnoprawnych. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że wydane na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. w zw. z art. 398 ust. 3-4 i ust. 9 pkt 2 w zw. z art. 398 pkt 1 u.p.w. postanowienia w przedmiocie zwrotu podania skarżącego były wadliwe i jako takie wymagały uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. (punkt pierwszy wyroku). Jednocześnie Sąd w punkcie drugim wyroku zasądził na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.