I SA/Wa 1502/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 sierpnia 2009 r. R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego w S., powiat [...], woj.[...]. Jednocześnie strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że obecnie przygotowuje nowe dowody istotne dla sprawy, m in. wniosek do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po matce, którego brak wskazano w zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie ppsa), zgodnie zaś z art. 61 § 3 tej ustawy – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...) chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Artykuł 61 § 3 cytowanej ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy ppsa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sytuacji chęć przeprowadzenia przez skarżącego postępowania spadkowego po matce, wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto zauważyć należy, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednim i aktualnym w momencie złożenia wniosku następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję odmowną, którą Minister utrzymał w mocy. W takiej sytuacji nie można mówić o wykonaniu zaskarżonych decyzji, gdyż akty te nie spowodowały, że na skarżącego nałożono określone obowiązki lub, że zyskał on jakieś uprawnienia, które mogłyby podlegać wykonaniu, a wręcz przeciwnie, skarżącemu odmówiono przyznania tych uprawnień. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.