IV SA/Wa 1286/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Zarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości UZASADNIENIE Zaskarżoną uchwałą z [...] czerwca 2019 r. Nr [...] Rada Gminy [...] zmieniła uchwałę Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...]. Skargę na uchwałę z [...] czerwca 2019 r. wniósł Prokurator Rejonowy w [...] wnioskując o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. Pismem z dnia 14 lipca 2020 r. Prokurator zmodyfikował swój wniosek i wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości podając, że pierwotny wniosek o uchylenie stanowił oczywistą omyłkę pisarską. Prokurator zaskarżonej uchwale zarzucił: - istotne naruszenie przepisów: art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997.78, 483), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2019.506), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2019, 2010 ) i przekroczenie ustawowego upoważnienia poprzez określenie zasad mycia pojazdów samochodowych i określeniu naprawy samochodów poza warsztatami samochodowymi w § 1 ust. 4-6 Regulaminu – obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości w drodze ustawy poprzez powtórzenie istniejących regulacji ustawowych i ich modyfikację oraz przekroczenie ustawowych uregulowań, jak również błędne dodanie w tej uchwale wymienionych zmian jako ust. 4-6 § 1 Regulaminu. W uzasadnieniu skargi Prokurator powołał art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997.78, 483), art. 40 i 41 ust. 1 ustawy z 18 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( D.U.209.506) w zw. z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2919.2010 - zwanej dalej u.c.p.g.) wskazując, że rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem", który jest aktem prawa miejscowego. Wskazano, że zakres regulacji uchwalonego regulaminu wynika z art. 4 ust. 2 u.s.p.g., a zawarte tam wyliczenie elementów regulaminu ma charakter wyczerpujący - zamknięty, co oznacza, że nie wolno w nim zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4 ust. 2 w/w ustawy. Powołano, że Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Prokurator podkreślił, że wskazując zakres zagadnień objętych regulaminem czystości i porządku, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem "w szczególności", "może określić", ale sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Nadto materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać nie tylko z upoważnienia ustawowego ale też nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Powołano, że rada gminy uchwalając przepisy prawa miejscowego powinna to czynić w zgodzie z upoważnieniem oraz postanowieniami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. 100.908) – w szczególności przy uwzględnieniu regulacji § 115, 118, 135 i 137 w związku z § 143 rozporządzenia - stanowiące, że w akcie wykonawczym, w tym przypadku akcie prawa miejscowego zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym), nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym tj. w ustawie upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Prokurator zaznaczył, że wszelkie ograniczenia praw jednostki, tym także nałożenie na obywatela dodatkowych obowiązków w regulaminie utrzymania czystości i porządku, muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Prokurator podkreślił, że postanowienia przedmiotowego regulaminu nie mogą być bardziej restrykcyjne od przepisów ustawy, a ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela muszą być uregulowane wyłącznie w drodze ustawy. W konkluzji Prokurator powołał, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Wskazano, że za nieistotne natomiast naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, uznaje się takie naruszenia jak: pomyłki w datach powoływanych jako podstawa prawna uchwał, powołanie podstawy nieaktualnej w dacie podejmowania uchwały, w sytuacji gdy nowa ustawa zawiera tożsame upoważnienie dla jej podjęcia, niepowołanie pełnej podstawy gdy taka istnieje, błędy matematyczne, oczywiste pomyłki. Wszelkie inne naruszenia prawa dają kompetencję do stwierdzenia nieważności uchwały. Prokurator zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że jeżeli sąd stwierdza wadliwość znacznej liczby postanowień skarżonej uchwały, jako uprawnione należy ocenić wyeliminowanie takiej uchwały z obrotu prawnego w całości. O nieważności takiej uchwały przede wszystkim przesądzać ma ilość i charakter stwierdzonych wad, których wyeliminowanie spowoduje, że niekompletna uchwała nie mogłaby dalej funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2058/11, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Skarżący stwierdził, że analiza treści zaskarżonego regulaminu prowadzi do wniosku, że uchwałodawca w szczególności przy określaniu obowiązków nałożonych już w drodze ustawy traktował regulamin jako swoisty informator a nie akt prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku negatywnego rozpoznania wniosku o odrzucenie, o oddalenie skargi w całości. Powołano, że warunkiem formalnym wniesienia skargi było uprzednie wezwanie Rady Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem Prokurator przed wniesieniem skargi tego warunku nie dopełnił, od razu przedstawiając sprawę w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W dalszej kolejności wskazano, że pierwsza uchwała pochodzi z 2018 r., natomiast kolejna z dnia [...] czerwca 2019 r., a ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] została dnia [...] lipca 2019 r. (Dz. z 2019 r. poz. [...]). Wskazując na treść art. 53 ust 3 p.p.s.a stwierdzono, że Uchwała Rady Gminy [...] weszła w życie w terminie 14 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], tj. dnia 14 lipca 2019 r., a więc termin 6 miesięczny liczony od dnia wejścia w życie tego aktu prawa miejscowego, umożliwiający zaskarżenie tej uchwały, upłynął dnia 14 stycznia 2020 r., natomiast Prokurator Rejonowy w [...] wniósł skargę dnia [...] lutego 2020 r. Dodatkowo powołano, że uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. zmieniająca uchwałę w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] była przedmiotem badania w ramach nadzoru prowadzonego przez Wojewodę [...]. Wyżej wymieniony akt prawa miejscowego był doręczony Wojewodzie [...], a następnie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i nie był przedmiotem rozstrzygnięć nadzorczych. Przed podjęciem tej uchwały jej projekt był konsultowany pod względem zgodności z prawem z organami administracji z zakresu ochrony środowiska i został zaopiniowany pozytywnie. W replice na skargę Prokurator wskazał, że nigdy nie był ograniczony czasem przy wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy dotyczącej aktów prawa miejscowego, zarówno przed zmianą ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. ( Dz. U. 2017.935 ) na podstawie art. 53 ust 3 w/w ustawy, który wprost stanowił m.in., że termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, jak też po tej zmianie na podstawie art. 53 ust 3 w/w ustawy w zw. z art. 53 ust 2a w/w ustawy. Powołano, że nieporozumieniem jest też twierdzenie, że Prokurator powinien przed wniesieniem skargi wezwać do usunięcia naruszenia prawa, gdyż art. 52 §1 tejże ustawy uwalnia m.in. Prokuratora od obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, a obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa został zniesiony w/w zmianą ustawy, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. poprzez zmianę art. 53 ust.2 w/w ustawy. Wskazano również, że argument konsultowania pod względem zgodności z prawem z organami administracji z zakresu ochrony środowiska jest o tyle chybiony, że obowiązek zasięgnięcia opinii państwowego powiatowego inspektoratu sanitarnego wprost wynika z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2919, 2010), zaś sama konsultacja czy też ogłoszenia aktu w dzienniku urzędowy nie przesądza, czy akt ten jest czy też nie jest zgodny z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi. W odpowiedzi na skargę zarzucono, że nie wezwano Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, a więc nie wyczerpano formalnego warunku umożliwiającego skuteczne wniesienie skargi do WSA oraz, że w dniu wniesienia skargi przez Prokuratora upłynął termin 6 miesięczny liczony od dnia wejścia w życie tego aktu prawa miejscowego (14 stycznia 2020 r.), natomiast Prokurator Rejonowy w [...] wniósł skargę dnia 14 lutego 2020 r., co obliguje do odrzucenia skargi. Wbrew zarzutom organu Prokurator nie był i nie jest ograniczony czasem przy wniesieniu skargi na uchwałę Rady Gminy dotyczącej aktów prawa miejscowego. Taki stan prawny obowiązywał zarówno przed zmianą ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. 2017.935) na podstawie art. 53 ust 3 w/w ustawy, który wprost stanowił m.in., że termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, jak też po tej zmianie na podstawie art. 53 ust 3 w/w ustawy w zw. z art. 53 ust 2a w/w ustawy. Jednocześnie niezasadny jest również zarzut, że Prokurator powinien przed wniesieniem skargi wezwać do usunięcia naruszenia prawa, gdyż na mocy art. 52 §1 p.p.s.a. Prokurator jest zwolniony od obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia. Ponadto obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa został zniesiony w/w zmianą ustawy, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. poprzez zmianę art. 53 ust.2 w/w ustawy. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dz. U. 2019.2010). Według tego artykułu rada gminy uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Z treści przywołanego przepisu wynika, że regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z tego też względu należy on do aktów, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Akty prawa miejscowego stanowione są na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 Konstytucji RP). Zgodnie zaś z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stosownie zaś do art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Wskazać należy, że zakres regulacji uchwalonego regulaminu wynika z art. 4 ust. 2 u.s.p.g., a zawarte tam wyliczenie elementów regulaminu (art. 4 ust. 2) ma charakter wyczerpujący - zamknięty, co oznacza, że nie wolno w nim zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza treść art. 4 ust. 2 w/w ustawy. Przepis ten zawiera obligatoryjne elementy regulaminu, co powoduje, że w uchwale tej muszą znaleźć się postanowienia odnoszące się do wszystkich punktów art. 4 ust. 2 ustawy. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczała to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Wskazując zakres zagadnień objętych regulaminem czystości i porządku, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem "w szczególności", "może określić", ale sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Nadto materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać nie tylko z upoważnienia ustawowego ale też nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Dodać należy, że pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908 ze zm.). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasad techniki prawodawczej należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 rozporządzenia, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały zaakceptować należy stanowisko Prokuratora, że uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa tj. art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 1997.78, 483), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2019.506), art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2919, 2010 ). Zgodnie z art. 4. ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gmin, Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Analiza zakwestionowanego przez Prokuratora przepisu § 1 ust. 4-6 prowadzi do wniosku, że przy podejmowaniu uchwały nastąpiło przekroczenie ustawowego upoważnienia poprzez nałożenie w kwestionowanej uchwale obowiązków nałożonych na właścicieli nieruchomości w drodze ustawy poprzez powtórzenie istniejących regulacji ustawowych i ich modyfikację, przekroczenie ustawowych uregulowań przy określeniu zasad mycia pojazdów samochodowych i określeniu naprawy samochodów poza warsztatami samochodowymi. Ponadto prawidło wskazał Prokurator, że błędnie podano w tej uchwale wymienione zmiany jako ust. 4-6 § 1 Regulamin, gdyż powinny być oznaczone jako ust. 6-8, które to ustępy wcześniej skreślono. W uchwale niewątpliwie w zakresie określonych tam zasad mycia i naprawy samochodów powtórzono obowiązki nałożone na właścicieli nieruchomości w drodze ustawy poprzez powtórzenie istniejących regulacji ustawowych. Wskazano mianowicie, że w przypadku mycia samochodów osobowych właściciele nieruchomości zobowiązani są stosować środki ulegające biodegradacji, przy czym mycie nie może powodować uciążliwości dla innych osób korzystających z danej nieruchomości lub nieruchomości sąsiedniej a w przypadku mycia samochodów ciężarowych zobowiązani są do zapewnienia aby powstające ścieki odprowadzane były do kanalizacji lub gromadzone w szczelnych zbiornikach, w szczególności ścieki takie nie mogą być bezpośrednio odprowadzane do zbiorników wodnych, zaś naprawy samochodów poza warsztatami mogą odbywać się w obrębie nieruchomości na utwardzonym terenie z zapewnieniem spływu wody i nieczystości do zbiorników bezodpływowych, jeżeli nie spowodują zanieczyszczenia wód i gleby oraz uciążliwości dla mieszkańców. Powyższe zagadnienia w sposób szczegółowy uregulowane są w przepisach aktów prawnych rangi ustaw - ustawy o ochronie środowiska Dz.U.2919.71396 tj., ustawy o odpadach Dz.U.2919.707 tj. oraz rozporządzenia właściwego ministra, z których to przepisów wynikają różne ograniczenia w zakresie możliwości odprowadzania ścieków do wód, gleby i kanalizacji sanitarnej, jak również powtórzenie regulacji ustawowych i wkroczenie w regulację prawa sąsiedzkiego zawartą w art. 144 k.c. Stwierdzić ponadto należy, że w w/w unormowaniach nie określono ich zgodnie z ustawową delacją wynikającą z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. co do mycia samochodów i naprawy samochodów poza myjniami i poza warsztatami samochodowymi samochodów a uregulowano wszystkie przypadki mycia samochodów i tylko co do naprawy samochodów wskazano, że odnosi się to do naprawy poza warsztatami naprawczymi. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem Prokuratora, że trudno dopatrzyć się podstaw do tak wyraźnego rozróżnienia obowiązków przy myciu samochodów osobowych i ciężarowych, gdy na przykład chodzi o mycie karoserii tych samochodów. Biorąc pod uwagę treść upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stwierdzić należy, że treść regulaminu nie może wkraczać i ingerować bez odpowiedniego upoważnienia w prawa podmiotowe jednostki, w tym w prawo własności. Tym samym regulacja przyjęta przez Radę Gminy wychodzi poza zakres upoważnienia ustawowego. Ponadto normy zawarte w regulaminie ograniczają też w sposób prawem nieuzasadniony prawo własności, ograniczając zakres korzystania z nieruchomości a także zakres przedmiotowych dozwolonych zachowań. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020. 713 tj.) uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, w związku z czym wniosek Prokuratora o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...] należało uznać za zasadny. Z uwagi na fakt, że stwierdzono wadliwość znacznej liczby postanowień skarżonej uchwały, jako uprawnione należy ocenić wyeliminowanie takiej uchwały z obrotu prawnego w całości. Z powyżej wskazanych powodów, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.