II AKz 1250/20

<p>Sygn. akt II AKz 1250/20</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 17 listopada 2020 roku</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia SA Marek Charuza</p> <p>sędzia SA Marcin Ciepiela</p> <p>sędzia SA Wojciech Kopczyński</p> <p>Protokolant: Damian Skril</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej </p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i inne</p> <p>zażalenia oskarżonego</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku</p> <p>z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20</p> <p>w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>postanawia:</p> <p>utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 7)">art. 263 § 7 k.p.k.</a>, przedłużono stosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 23 września 2016 roku, sygn. akt III Kp 484/16, na kolejny okres, do dnia 23 listopada 2020 roku, godz. 10.40.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł oskarżony <span class="anon-block">M. K.</span>, który wskazał na nieprawidłowości w przebiegu postępowania dowodowego, a w szczególności oddalenie jego wniosku o przesłuchanie biegłego, który przeprowadził badanie DNA, a także pominięcie przez Sąd Okręgowy faktu, że na przedmiocie, który był poddany badaniom DNA znajdowały się również ślady, które mogły należeć do <span class="anon-block">M. B.</span>.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Zażalenie oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na gruncie niniejszej sprawy w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna, <br/>o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> Wbrew argumentacji <span class="anon-block">M. K.</span> protokół okazania nie jest jedynym dowodem przemawiającym za przyjęciem dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów zabronionych, świadczą o tym przede wszystkim dowody z zeznanań pokrzywdzonej <span class="anon-block">K. S.</span> oraz protokół okazania, pośrednio także zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">L. M.</span> oraz zeznania świadków <span class="anon-block">M. P.</span>, <span class="anon-block">K. D.</span> i <span class="anon-block">J. P.</span>, a ponadto dokumentacji medycznej oraz opinii sądowo-psychiatrycznych. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż powyższe ustalenia nie są oczywiście równoznaczne z udowodnieniem tego, że oskarżony jest sprawcą konkretnych czynów, bowiem na obecnym etapie postępowania nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna dogłębna analiza materiału dowodowego i jego ocena, zwłaszcza w zakresie <br/>w jakim domaga się tego skarżący, to jest trafności podjętych przez Sąd I instancji decyzji <br/>o oddaleniu bądź uwzględnieniu poszczególnych wniosków dowodowych. Celem niniejszego incydentalnego postępowania jest jedynie rozważenie, czy dowody zgromadzone w sprawie stwarzają stan prawdopodobieństwa, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, a z tego procesowego obowiązku sąd meriti w pełni się wywiązał. Natomiast kwestie sprawstwa, winy oraz przyjętej kwalifikacji prawnej pozostają aktualnie jeszcze otwarte i będą przedmiotem rozważań sądu I instancji na etapie wyrokowania. Tym samym przesłanka dowodowa została spełniona, a dopełnia ją potrzeba zabezpieczenia toku dalszego postępowania przed działaniami go destabilizującymi ze strony oskarżonego.</p> <p>Sąd Apelacyjny w pełni podziela również stanowisko sądu I instancji, co do występowania szczególnej podstawy stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, <br/>o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a> Wskazać trzeba, że oskarżonemu zarzuca się popełnienie m. in. przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a>, zagrożonych karą do 15 lat pozbawienia wolności. <br/>W tym aspekcie nie można tracić z pola widzenia charakteru zarzuconych czynów, uprawdopodobnionych okoliczności ich popełnienia, dużego stopnia społecznej szkodliwości, a także uprzedniej karalności oskarżonego. Tym samym spełnienie wskazanej wyżej przesłanki nie wynika jedynie z ustawowego zagrożenia karą za czyny, których miał dopuścić się <span class="anon-block">M. K.</span>. Groźba wymierzenia surowej kary, jak wskazuje się w wielu orzeczeniach, może skłaniać oskarżonego do podejmowania działań destabilizujących prawidłowy tok postępowania w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż podstawa stosowania tymczasowego aresztowania, określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a>, stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tego środka zapobiegawczego. Ustawodawca wprowadził bowiem szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy, że oskarżony, z uwagi na rzeczywiście surową karę realnie grożącą mu w tej konkretnej sprawie, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2012, sygn. akt V KK 220/12, LEX nr 1228650). Sąd Apelacyjny ma oczywiście w polu widzenia długi okres stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego, jednakże wobec opisanej wagi zarzucanych mu czynów, a także cel stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, jakim jest zabezpieczenie dalszego toku aresztowania, należy uznać, że nie przerodził się on w antycypację kary, a intensywność szczególnej przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a> uniemożliwia sięgnięcie po środki zapobiegawcze o łagodniejszym charakterze.</p> <p>Nadto w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 259)">art. 259 k.p.k.</a>, których występowanie musiałoby skutkować odstąpieniem od dalszego stosowania względem oskarżonego aresztu tymczasowego.</p> <p>Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.</p> <p> <em> <!-- -->SSA Marcin Ciepiela SSA Marek Charuza SSA Wojciech Kopczyński</em> </p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <em> <!-- -->- o treści postanowienia powiadomić oskarżonego i jego obrońcę,</em> </p> <p> <em> <!-- -->- akta zwrócić</em> </p> <p> <em> <!-- -->Katowice, dnia 17 listopada 2020 roku. </em> </p> </div>