II GSK 99/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Kazimierz Brzeziński Protokolant Elżbieta Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A. T." Spółki z o.o. Spółki komandytowej w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1198/08 w sprawie ze skargi "A. T." Spółki z o.o. Spółki komandytowej w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1198/08, oddalił skargę "A. T." Spółki z o.o. Spółki komandytowej w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd przyjął następujący stan faktyczny sprawy. W dniach od 22 września 2005 r. do 14 października 2005 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili w skarżącej spółce kontrolę, której celem była ocena przestrzegania norm czasu pracy kierowców w okresie od dnia 27 czerwca 2004 r. do 24 lipca 2004 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. wydaną na podstawie art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 307 z 31.12.1985 r., s. 8, polska wersja językowa – Dz. Urz. UE Wydanie Specjalne – Rozdział 7, Tom 1, s. 227), dalej: Rozporządzenie Nr 3821/85, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i Lp. 1.11.11. pkt 1a) załącznika do tej ustawy oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) nałożył na A. T. Sp. z o.o. Sp. komandytową karę pieniężną w wysokości 8.700 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędne zastosowanie w postaci nałożenia kary pieniężnej za stwierdzenie naruszenia niesankcjonowanej normy prawnej wyrażonej w art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Nr 3821/85. W uzasadnieniu odwołania wykazywano, iż brak wskazania rozporządzeń wspólnotowych w zamkniętym katalogu aktów prawnych, których naruszenie uzasadnia ukaranie, z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 21 grudnia 2005 r.) powodował, iż rozporządzenia te nie były we wskazanym okresie sankcjonowane w polskim systemie prawnym, a co za tym dalej idzie za ich naruszenie nie można było nałożyć kary. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ uznał, że obowiązująca w chwili wydania kwestionowanej decyzji, treść przepisu art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym stanowiła podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie rozporządzeń Unii Europejskiej. Przepis ten głosił, iż kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Podstawą prawną obowiązywania wszystkich rozporządzeń unijnych była według organu umowa międzynarodowa, którą stanowił Traktat Akcesyjny z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczący przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Stosownie do art. 91 ust. 1-3 Konstytucji, gdy z ratyfikowanej umowy międzynarodowej konstytuującej organizację międzynarodową, wynika że prawo stanowione przez tę organizację jest bezpośrednio stosowane, to w wypadku kolizji z ustawami ma przed nimi pierwszeństwo. Rozporządzenie Nr 3821/85 jest obecnie stosowane bezpośrednio w polskim prawie krajowym. Warunki określone w powyższym rozporządzeniu unijnym mają więc obowiązek przestrzegać podmioty, na które stosownie do art. 3 ustawy o transporcie drogowym może zostać nałożona kara pieniężna zindywidualizowana w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę "A. T." Spółki z o.o. Spółki komandytowej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdził, że powołane przez organ w decyzji przepisy wspólnotowe znajdowały w sprawie zastosowanie, zaś w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 grudnia 2005 r. istniały podstawy prawne do nakładania kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów Rozporządzenia Nr 3821/85 w oparciu o przepis art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając Sąd pierwszej instancji przypomniał, że Rozporządzenie Nr 3821/85 na mocy art. 2 Aktu Akcesyjnego przyjęte zostało do polskiego porządku prawnego, co dało podstawę do wykładni, że Rozporządzenie to stanowiło część umowy międzynarodowej, jaką był Traktat. Rozwiązanie prawne przyjęte w art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, dało zaś zdaniem Sądu podstawę do przyjęcia, że naruszenie obowiązków publicznoprawnych wynikających z powołanego Rozporządzenia stanowiło naruszenie obowiązków wynikających z Traktatu Akcesyjnego, będącego umową międzynarodową. Konsekwencją powyższego było dopuszczenie możliwości stosowania sankcji za naruszenie obowiązków nałożonych przepisami tego Rozporządzenia. Według art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów enumeratywnie wyliczonych ustaw oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej. Wprowadzone nowe brzmienie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez dodanie "przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych" ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. nie dało w ocenie WSA podstawy do wyprowadzenia wykładni, że naruszenie przepisów powołanego Rozporządzenia Rady (EWG) nie było wcześniej obwarowane sankcją kary pieniężnej. Warunkiem stosowania sankcji administracyjnej, było bowiem ustanowienie obowiązku publicznoprawnego. Przepisy Rozporządzenia przywołane w decyzji WITD, mogły być bezpośrednio zastosowane, gdyż wprowadzały reguły zachowania, wskazywały adresata oraz warunki i sposób postępowania. Zastosowanie zatem miał też art. 19 ust. 1 Rozporządzenia Nr 3821/85, który nakładał na Państwa Członkowskie, obowiązek przyjęcia we właściwym czasie i po konsultacji z Komisją, takich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, jakie mogły być konieczne do wdrożenia niniejszego Rozporządzenia. Przepisy te obejmowały między innymi organizację, procedurę i środki kontroli oraz kary stosowane w przypadku naruszeń, w tym m. in. obowiązek ustanowienia kar stosowanych za naruszenie nakazów ustanowionych w tym Rozporządzeniu. W dniu uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, w polskich przepisach ustawowych uregulowano kary pieniężne za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów Rozporządzenia Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Załącznik do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej, regulował rodzaj naruszonych obowiązków i wysokość kary za naruszenie przepisów ww. Rozporządzenia Rady. Nie można zatem ze zmiany brzmienia przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wyprowadzić wykładni, że w dacie kontroli przedsiębiorstwa, przepisy polskiego prawa nie dawały podstaw do nakładania kar pieniężnych za naruszenie powyższych przepisów. Od powyższego wyroku "A. T." Spółka z o.o. Spółka komandytowa wniosła skargę kasacyjną zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. art. 87 ust. 1, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Aktu Akcesyjnego, który stanowi integralną część Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej a Rzeczpospolitą Polską, dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), dalej: Traktat Akcesyjny, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, iż rozporządzenia wspólnotowe, w tym Rozporządzenie Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej: Rozporządzenie Nr 3820/85) oraz Rozporządzenie Nr 3821/85 stanowią część umowy międzynarodowej jaką jest Traktat Akcesyjny, a w konsekwencji, iż rozporządzenia wspólnotowe wydane przed 1 maja 2004 r. są umowami międzynarodowymi; 2. Naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 grudnia 2005 r., poprzez błędną wykładnię polegającą na: a) błędnej interpretacji normy prawnej wyrażonej w powołanym przepisie poprzez przyjęcie, iż przepis ten przewiduje możliwość nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów Rozporządzenia Nr 3820/85 oraz Rozporządzenia Nr 3821/85, w efekcie utożsamienia naruszenia przepisów rozporządzeń wspólnotowych z naruszeniem wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych, a w rezultacie b) niedopuszczalne zastosowanie rozszerzającej wykładni powołanego przepisu poprzez przyjęcie, że jego hipoteza obejmuje nie tylko umowy międzynarodowe, ale również normy prawne zawarte we wtórnym prawie wspólnotowym, jakim są rozporządzenia wspólnotowe. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany wobec spełnienia się przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. lub co najmniej wobec spełnienia się przesłanek uchylenia decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) b) i c) p.p.s.a., 2. art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy te nie zostały zastosowane w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym ich zastosowanie wskutek czego Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję WITD z dnia [...] listopada 2007 r., podczas gdy została ona wydana z ewidentnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 grudnia 2005 r., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w ten sposób, że organ utrzymał w mocy decyzję, którą bez podstawy prawnej nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 700,00 zł., 3. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a), b) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy te nie zostały zastosowane w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym ich zastosowanie, wskutek czego Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WITD z dnia [...] listopada 2007 r., podczas gdy zostały one wydane z ewidentnym naruszeniem przepisu prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 grudnia 2005 r., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 8 k.p.a. Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., a w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony wyrok narusza również przepisy prawa procesowego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 7.200,00 zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że z przepisu art. 2 Aktu Akcesyjnego, stanowiącego integralną część Traktatu Akcesyjnego, wynika, iż podpisując Traktat Akcesyjny Polska inkorporowała do swojego systemu prawnego całość prawa pierwotnego i pochodnego Wspólnot Europejskich. W zakresie prawa pochodnego nie oznacza to jednak, by rozporządzenia wspólnotowe, jako obowiązujące na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej źródła prawa z mocy przepisu art. 249 TWE, stały się częścią umowy międzynarodowej, jaką jest Traktat Akcesyjny. Wobec powyższego, nie jest zdaniem spółki uprawniony wniosek sformułowany przez WSA, że rozporządzenie wspólnotowe pochodzące sprzed daty akcesji "stanowi część umowy międzynarodowej jaką jest Traktat Akcesyjny". Wykładnia polegająca na utożsamieniu rozporządzeń wspólnotowych z umowami międzynarodowymi jest w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną niezgodna z Konstytucją, która wyraźnie odróżnia je jako odrębne źródła prawa. Na temat umów międzynarodowych Konstytucja wypowiada się zaś w art. 87 wymieniając je obok Konstytucji, ustaw, rozporządzeń wykonawczych oraz aktów prawa miejscowego jako źródła prawa powszechnie obowiązującego. Nadto zdaniem skarżącej, skoro w stanie prawnym obowiązującym w momencie przeprowadzania kontroli będącej podstawą nałożenia kary ustawodawca nie wymienił w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym "przepisów wspólnotowych", a uczynił to dopiero w drodze nowelizacji, to przyjąć należy, iż nałożenie na spółkę kary pieniężnej za naruszenie "przepisów wspólnotowych" odbyło się bez podstawy prawnej. Wskazując na zastosowanie przez WSA rozszerzającej wykładni pojęcia "wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe" i w konsekwencji przyjęcie, że hipoteza przepisu art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym obejmuje również Rozporządzenie 3821/85 skarżąca uznała, że taka wykładnia narusza fundamentalną zasadę nullum crimen sine legę. Biorąc pod uwagę powyższe spółka podała, że oddalenie skargi przez WSA w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinna ona zostać uwzględniona przez Sąd, stanowiło rażące naruszenie przepisów p.p.s.a. Gdyby WSA nie dopuścił się opisanego naruszenia, uwzględniłby skargę, a zatem naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie oparta została m.in. na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 87 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, a ich istota sprowadza się do podważenia możliwości postawienia skarżącemu zarzutów naruszenia Rozporządzeń Rady (EWG) Nr 3820/85 oraz Nr 3821/85 i w konsekwencji zastosowania sankcji przewidzianej wskazanym przepisem, a to z powodu, iż wskazane Rozporządzenia nie stanowią wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej, a więc nie mieszczą się w dyspozycji art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, przepis art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym na dzień wydania decyzji jednoznacznie wskazywał, iż tylko naruszenie wiążących Polskę umów międzynarodowych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i w żadnym razie niedopuszczalne było dokonanie wykładni rozszerzającej tego przepisu i ukaranie za naruszenie obowiązków nałożonych przepisami Rozporządzeń Rady (EWG), które stanowią prawo wspólnotowe nieprzewidziane sankcyjnym przepisem art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Za bezzasadne uznał kasator utożsamienie przepisów wspólnotowych z umową międzynarodową. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem legalności oraz zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw, a stanowisko kasatora dotyczące braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej za błędne. Do stwierdzonego i niekwestionowanego stanu faktycznego, jaki miał miejsce w rozpatrywanej sprawie, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określonych przepisów zastosowanie znajdował przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu: "Kto wykonuje transport drogowy (...), naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: (...) 6) wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych – podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych". W świetle tego przepisu nie jest uzasadnione twierdzenie, iż normy rozporządzeń wspólnotowych nie mieszczą się w pkt 6 powołanego artykułu. Na podstawie podpisanego w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach Traktatu Akcesyjnego, po spełnieniu szeregu warunków, Polska stała się członkiem Unii Europejskiej i stroną traktatów stanowiących podstawę Unii, zmienionych i uzupełnionych. Traktat Akcesyjny został ratyfikowany przez Prezydenta RP w dniu 23 lipca 2003 r. (po uzyskaniu zgody wyrażonej w ogólnokrajowym referendum) i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864. Stosownie do art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji RP umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową, a ponadto gdy wynika to z ratyfikowanej umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Taką umową jest Traktat podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej a Rzeczpospolitą Polską, dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polski do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 894). Jego art. 2 stanowi, że od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. Przyjmuje się w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, że zgodnie z tym przepisem, zarówno pierwotne, jak i wtórne prawo wspólnotowe obowiązuje nowe państwa członkowskie od dnia akcesji, jeżeli przepisy szczególne Traktatu Akcesyjnego nie przewidują odmiennych rozwiązań. Stosownie do art. 249 Traktatu, dla wykonywania swoich zadań Parlament Europejski i Rada wspólnie, Rada i Komisja wydają rozporządzenia, dyrektywy i decyzje, zalecenia lub zajmują stanowisko. Rozporządzenie wspólnotowe jest zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej "bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich". Bezpośredniość obowiązywania rozporządzeń oznacza, że są one wiążące z chwilą ich wejścia w życie. Nie jest konieczny dla uzyskania przez nie mocy wiążącej akt inkorporacji zawartych w nich treści do prawa wewnętrznego państw członkowskich. Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie wręcz podkreślał, że rozporządzenie "ze swej istoty prawnej i funkcji spełnianej w systemie źródeł prawa Wspólnot Europejskich wywołuje skutek bezpośredni i jako takie jest właściwą formą konstruowania praw podmiotowych, których ochrona należy do sądów krajowych" (wyrok z 14 grudnia 1971 r. Politi s.a.s .v. Ministry for Finance of the Italian Republic 43-71, ECR 1971 s. 01039 za: A. Wróbel, Źródła prawa Wspólnot Europejskich i Prawa Unii Europejskiej w: Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod red. A. Wróbla, Zakamycze 2005, s. 47). Dotyczy to także obowiązków. Zwrot, iż rozporządzenie "wiąże... i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich" ma bowiem doniosłe konsekwencje. Oznacza, że rozporządzenia są wiążące nie tylko dla państw członkowskich, jak ma to miejsce w przypadku dyrektyw, lecz są skierowane także do obywateli tych państw (por. tamże s. 50). Rozporządzenia wspólnotowe mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Oba rozporządzenia Rady (EWG): Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE Nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., s. 1) i Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., s. 8) należy traktować jako przyjęte do polskiego stanu prawnego i jako stanowiące część umowy międzynarodowej, którą jest Traktat. Mając powyższe na względzie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że na gruncie niekwestionowanego stanu faktycznego niniejszej sprawy organy I i II instancji prawidłowo zastosowały Rozporządzenie Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym obowiązujące na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej od dnia 1 maja 2004 r. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej dotyczącej orzecznictwa NSA traktującego Rozporządzenia Rady (EWG) jako wyłącznie prawo wspólnotowe, niewymienione w dacie wydania decyzji w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i uchylającego wyroki oddalające skargi na decyzje o nałożeniu kar wydane na tej podstawie, stwierdzić należy, że źródłem rozbieżności było dodanie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nowego pkt 8 na podstawie art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W wyniku zmiany wprowadzono dodatkowy tytuł nakładania kar pieniężnych za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem, w postaci naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów "wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych", obok już istniejącego tytułu − naruszenia "wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych". Traktując rozłącznie oba wymienione tytuły przyjmowano w orzeczeniach, na które powołano się w motywach skargi kasacyjnej, iż dopiero od dnia 21 grudnia 2005 r. przy wymierzaniu takich kar można było stosować przepisy wspólnotowe będące "innym prawem", niż wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych (odpowiednio art. 92 ust. 1 pkt 8 i 7 ustawy o transporcie drogowym). Ten kierunek orzecznictwa, z przyczyn wyżej opisanych, uległ zmianie, poczynając od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 570/06. Jak wynika z uzasadnienia projektu wymienionej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., miała ona na celu "doprecyzowanie" art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez odesłanie do przepisów wspólnotowych, które w rozumieniu teorii źródeł prawa nie było potrzebne jako dotyczące już unormowanej sfery wiążących Polskę umów międzynarodowych (druk sejmowy Nr 3930 z dnia 17 lutego 2005 r., s. 26). W skardze kasacyjnej w obrębie podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator wskazał na naruszenie przez Sąd przepisów art. 151, art. 145 § 1 pkt 2, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ przy czym naruszenia tych przepisów upatrywał w istocie w tym, iż zarówno organy administracyjne jak Sąd I instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego. Pomijając już kwestię dotyczącą skuteczności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego poprzez zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, przy braku zarzutów dotyczących zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym, stwierdzić należy, iż te zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, skoro Sąd I instancji – o czym już była mowa – na wstępie niniejszych rozważań dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i przepisy te zastosował do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego, który w postępowaniu przed Sądem I instancji nie był kwestionowany. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.