II SA/Wa 2430/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II instancji") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.), dalej: "u.b.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej: "K[...]P", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o odmowie wydania Z. J. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2017 r. Z. J. zwrócił się do K[...]P o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że życie i zdrowie jego oraz członków jego rodziny jest stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone w związku ze służbą w Policji. Podał, że od 1994 r. jest funkcjonariuszem Policji, w 2009 r. został przeniesiony do Wydziału [...] w W. Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "CBŚP"), gdzie wielokrotnie brał udział w realizacji spraw i zatrzymaniach szczególnie niebezpiecznych przestępców działających w zorganizowanych grupach przestępczych o charakterze zbrojnym. Zaznaczył, że miejsce jego zamieszkania jest zagrożone przestępczością, z tego rejonu pochodzą najgroźniejsi członkowie grup przestępczych, m.in. "[...]". Jako funkcjonariusz pionu kryminalnego, wielokrotnie wykonywał czynności służbowe w rejonie, w którym zamieszkuje. Swoją służbą i zaangażowaniem stworzył problemy osobom ze świata przestępczego, którym jego nazwisko jest znane. Wielokrotnie był i jest rozpoznawany jako funkcjonariusz Policji w miejscach publicznych przez ww. osoby. Odnosił wówczas wrażenie, że osoby te "chciałyby coś mu zrobić", ale ich zachowanie nie wypełniało znamion przestępstwa. Zdarzenia takie niejednokrotnie miały miejsce podczas dni wolnych od pracy, urlopów oraz podczas stawiania się na rozprawach sądowych. Zaznaczył również, że członkowie oraz liderzy grup przestępczych, nad którymi pracował, sukcesywnie będą wychodzić na wolność. Wskazał nadto, że jako członek [...] w KRP [...] przeszedł przeszkolenie w zakresie taktyki antyterrorystycznej, technik wysokościowych oraz obsługi większości typów broni będącej na wyposażeniu Policji. Posiada uprawnienia instruktora policyjnego wyszkolenia strzeleckiego. Podniósł, że obawy o życie i zdrowie własne oraz członków rodziny potęguje fakt, że po 25 latach służby zamierza przejść na zaopatrzenie emerytalne, a po oddaniu broni służbowej pozostanie bez środka do ochrony, co może spowodować chęć zemsty na jego osobie. K[...]P decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] odmówił wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej wskazując w uzasadnieniu, że podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności nie potwierdzają stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia, zdrowia lub mienia wymagającego przyznania tego środka ochrony. Na skutek odwołania Z. J. od powyższej decyzji, KGP decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż K[...]P dopuścił się naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób pełny i wszechstronny. Organ nie zweryfikował bowiem wszystkich okoliczności, z których wnioskodawca wywodził zagrożenie dla życia i zdrowia. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2018r. wezwał wnioskodawcę do udzielenia informacji na temat jego służby w Wydziale [...] CBŚP. Ponadto pismami z dnia [...] sierpnia 2018 r. wystąpił do jego bezpośredniego przełożonego o udzielenie informacji, czy w czasie pełnienia służby wnioskodawca zgłaszał obawy o życie lub zdrowie swoje i rodziny. Zwrócił się również do jednostki właściwej ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, tj. KRP [...], o opinię o nim z uwzględnieniem informacji świadczących o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jego życia i zdrowia. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, iż w latach 2001-2003 sprawował funkcję kierowniczą w Zespole [...][...] Sekcji [...] Komisariatu [...] Policji w [...], w 2008 r. pełnił służbę na stanowisku p.o. kierownika Referatu [...] Sekcji [...] KRP [...], a od 2009 r. na samodzielnym stanowisku specjalisty w Wydziale [...] w W. CBŚP. Wobec powyższego organ I instancji pismem z dnia [...] września 2018 r. zwrócił się do ww. jednostek o udzielenie informacji, czy w okresie pełnienia służby na tych stanowiskach wnioskodawca informował o istnieniu zagrożenia podczas realizacji czynności służbowych. W związku zaś z uzyskaną informacją dotyczącą kradzieży z włamaniem na szkodę wnioskodawcy, zwrócił się do Naczelnika Wydziału [...] KRP [...] z zapytaniem, czy zdarzenie to mogło mieć związek z pełnioną przez wnioskodawcę wieloletnią służbą w Policji W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2018 r., KRP [...] poinformowała, że nie jest w posiadaniu dokumentów i informacji dotyczących ewentualnego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy. Pismem z dnia [...] września 2018 r. Naczelnik Wydziału [...] w W. CBŚP poinformował, że kierownictwo nie posiada informacji, aby wnioskodawca składał zawiadomienia o istnieniu zagrożenia życia lub zdrowia. Wskazał przy tym, że wnioskodawca brał udział w realizacjach spraw dotyczących członków zorganizowanych grup przestępczych, którym zarzucano popełnienie najcięższych przestępstw kryminalnych. Należał do grupy zadaniowej, która doprowadziła do zatrzymania i skazania osób działających m.in. w zorganizowanej grupie przestępczej tzw. "[...]". Z treści pisma wynika, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, które wynikało z charakteru pełnionej przez niego służby, nie wyróżniało wnioskodawcy w sposób znaczący spośród innych funkcjonariuszy Wydziału. Z kolei w piśmie z dnia [...] października 2018 r. KRP [...] wskazała, że w czasie pełnienia służby wnioskodawca wykonywał czynności zgodne z ówczesnym zakresem obowiązków dla funkcjonariuszy pionu operacyjno-rozpoznawczego. Czynności te nie wskazywały na stale, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia, zdrowia lub mienia i nie wyróżniały go spośród innych funkcjonariuszy tej sekcji. Podkreślono, iż jednostka ta nie posiada informacji na temat składanych przez wymienionego zawiadomień o istnieniu zagrożenia podczas realizacji czynności służbowych. Natomiast Naczelnik Wydziału [...] KRP [...] w piśmie z dnia [...] września 2018 r. poinformował, że było prowadzone postępowanie przeciwko sześciu podejrzanym, którym zarzucono popełnienie ponad 40 włamań do mieszkań na terenie W., tj. o czyn z art. 179 § 1 k.k. Postępowanie to dotyczyło również dokonanego w dniu [...] czerwca 2016 r. włamania do mieszkania wnioskodawcy. Jednak na podstawie przeprowadzonych czynności brak jest podstaw do stwierdzenia, że włamanie to mogło mieć związek z pełnioną przez niego służbą w Policji. Komisariat [...] Policji w [...] w piśmie z dnia [...] września 2018 r. wskazał, iż z uwagi na upływ czasu (wnioskodawca pełnił służbę w tej jednostce w latach 2001-2003), nie posiada wiedzy na temat ewentualnego zagrożenia wobec wymienionego. Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], Z. J. z dniem [...] stycznia 2018 r. został zwolniony ze służby i przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. W związku z tym został wezwany przez organ I instancji do dostarczenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią. Wymagane orzeczenia: lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. wnioskodawca przedłożył organowi Policji w dniu [...] listopada 2018 r. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania wnioskodawcy, który podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał przy tym, że od momentu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń do chwili obecnej nie pojawiły się żadne nowe okoliczności bądź też zdarzenia istotne z punktu widzenia jego bezpieczeństwa, które miałyby znaczenie dla niniejszej sprawy. Podkreślił, że w opinii wydanej przez KRP [...] brak jest informacji o zagrożeniu wynikającym z faktu przyszłego wyjścia na wolność kilku przestępców z grup przestępczych (wnioskodawca przyczynił się do ich zatrzymania i skazania), a także przestępcy zamieszkującego przed osadzeniem na jego osiedlu, który uważa go za "śmiertelnego wroga". W celu ustalenia zagrożenia wynikającego z faktu, na który wskazał wnioskodawca, organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. zwrócił się KRP [...] o zajęcie stanowiska w tym przedmiocie. W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. ww. jednostka Policji poinformowała, że wnioskodawca brał udział w kilkukrotnym zatrzymaniu członków tzw. "[...]". K[...]P decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmówił wydania Z. J. pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie wnioskowanego pozwolenia. W toku postępowania nie potwierdzono bowiem stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia wnioskodawcy w takim stopniu, aby przyznać ww. środek ochrony. Za tego typu okoliczność nie można uznać faktu pełnienia przez stronę służby we wskazanych jednostkach Policji w okresie od 1994 r. do dnia [...] stycznia 2018 r., czy też występowania w charakterze pokrzywdzonego w sprawie kradzieży z włamaniem do mieszkania, do której doszło w 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Z. J. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zarzucił niewłaściwe i tendencyjne potraktowanie argumentów przedstawionych we wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Podniósł, iż nie wnosił o uprzywilejowane potraktowanie jego osoby jako policjanta, ale o rzetelną ocenę zagrożenia wynikającą z faktu pełnienia służby w jednostce zajmującej się rozpoznawaniem, zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zorganizowanej na obszarze całego kraju. Zaznaczył, iż pracował przy sprawach o najcięższym kalibrze gatunkowym, które dotyczyły najpoważniejszych przestępstw o charakterze zbrojnym i międzynarodowym. Podkreślił, iż jego przekonanie o zagrożeniu życia lub zdrowia wynika z charakteru pracy i środowiska w jakim ją wykonywał oraz doświadczenia zawodowego i życiowego. Ubieganie się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej ma zawsze charakter prewencyjny w celu ewentualnego zapobieżenia zagrożeniu życia i zdrowia, co nie czyni wniosku bezzasadnym. Podniósł również, że opinia sporządzona przez KRP [...] jest nierzetelna, bowiem w czasie gdy pełnił służbę w tej jednostce informował o fakcie śledzenia go przez nieznane osoby podczas drogi do domu i odbioru dzieci ze szkoły. Czynności w kierunku ustalenia tych osób były prowadzone, jednakże nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Odnosząc się natomiast do faktu włamania do jego mieszkania, wskazał, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę, że przestępstwo to mogło zostać dokonane na zlecenie lub w celu uzyskania wiedzy, rzeczy i przedmiotów związanych z jego służbą. Świadczyć o tym może fakt, że sprawcy włamali się do jego mieszkania pokonując drzwi antywłamaniowe, podczas gdy mieszkania sąsiadów nie posiadały takich zabezpieczeń. Nie można zatem przyjąć, tak jak uczynił to organ I instancji, że przestępstwo to nie miało związku z pełnieniem przez niego służby w Policji. Podkreślił, że z wiedzy jaką posiada, inni funkcjonariusze, posiadający podobny staż i doświadczenia zawodowe, uzyskali pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej. KGP nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.b.a. pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W przypadku broni palnej do ochrony osobistej, za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, przy czym aby zagrożenie życia lub zdrowia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., można było uznać za stałe, musi przejawiać się permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. W ocenie KGP odmowa wydania pozwolenia na broń w przedmiotowej sprawie była zasadna, albowiem analiza zebranego materiału dowodowego nie potwierdza, aby życie i zdrowie skarżącego znajdowało się w szczególnym niebezpieczeństwie. Argumentacja skarżącego dotycząca zagrożenia jego życia i zdrowia kładzie bowiem szczególny nacisk na charakter wykonywanych przez niego czynności służbowych. Jak sam podniósł, szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa tych dóbr wywodzi z faktu, iż od 1994 r. pełnił służbę w Policji, a od 2009 r. w Wydziale [...] w W. CBŚP, gdzie wielokrotnie miał kontakt oraz brał udział w realizacjach spraw i zatrzymaniach szczególnie niebezpiecznych przestępców, bardzo często działających w zorganizowanych grupach przestępczych o charakterze zbrojnym. Aktualnie, od dnia [...] stycznia 2018 r., przebywa na zaopatrzeniu emerytalnym. Jest świadomy tego, że będąc w służbie przyczynił się do problemów osób ze świata przestępczego, dlatego też z uwagi na fakt, iż "w najbliższym czasie osoby te zaczną wychodzić z zakładów karnych, w których spędziły wiele lat swojego życia obwiniając go za taki stan", obawia się zagrożenia i zemsty z ich strony. Zdaniem skarżącego, jego obawy są uzasadnione z uwagi na to, iż miejsce w którym zamieszkuje zagrożone jest przestępczością, z tego bowiem rejonu pochodzą najgroźniejsi członkowie grup przestępczych, m.in. tzw. "[...]". Zdaniem KGP sam fakt, że skarżący pełnił służbę w elitarnej jednostce organizacyjnej Policji nie świadczy jeszcze o obiektywnie istniejącej groźbie zamachu na jego osobę. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skarżący nie znalazł się dotychczas w sytuacji świadczącej o tym, że życie i zdrowie jego samego lub jego rodziny byłoby zagrożone jakimkolwiek realnym zamachem. Jak wskazał, obawia się "przyszłego wyjścia na wolność" przestępcy z osiedla, który uważa go za "śmiertelnego wroga". Jego wyjście na wolność może mieć wpływ na bezpieczeństwo skarżącego. Zauważyć jednakże należy, że brak jest podstaw do uznania a priori, że osoby, których obawia się skarżący będą chciały dokonać na nim zemsty. Dowody na potwierdzenie tych obaw nie zostały bowiem wykazane. Na potwierdzenie powyższego KGP powołał pismo Naczelnika Wydziału [...] w W. CBŚP z dnia [...] września 2018 r. oraz pisma Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia: [...] lutego 2019 r., [...] września 2018 r. i [...] listopada 2017 r., w których wskazywano, że skarżący jest aktualnie emerytowanym policjantem a dokumentacja z czynności służbowych, które wykonywał podczas służby w elitarnej jednostce Policji, została zarchiwizowana lub częściowo przekazana do zniszczenia. W tej sytuacji twierdzenie skarżącego, że jednostka ta, sporządzając opinię nie wykazała się rzetelnością, bowiem nie informowała o fakcie śledzenia go przez nieznane osoby w czasie drogi do domu i odbierania dzieci ze szkoły, jest nieuzasadnione. Tym bardziej, że - jak wskazywał sam skarżący - czynności prowadzone w kierunku ustalenia tych osób nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Dalej KGP wskazał, iż informacje uzyskane z jednostek Policji, w których skarżący wcześniej pełnił służbę, tj. KRP [...] (rok 2008) i Komisariatu [...] Policji w [...] (lata 2001-2003), również nie potwierdziły zagrożenia jego życia, zdrowia i mienia. Jednostki te wskazywały, iż w ramach pełnionej służby skarżący wypełniał czynności służbowe zgodne z ówczesnym zakresem jego obowiązków. Jakkolwiek skarżący wykonywał czynności służbowe o podwyższonym stopniu ryzyka (jak w przypadku służby w CBŚP, gdzie realizował m.in. zadania związane z typowaniem liderów zorganizowanych grup przestępczych oraz prowadził działania wykrywcze w kierunku rozpoznania i likwidacji ich działalności), to brak w aktach sprawy informacji, by z tego tytułu jego życie, zdrowie lub mienie byłoby w sposób szczególny zagrożone. KGP zaznaczył również, że w dniu [...] czerwca 2016 r. miało miejsce włamanie do mieszkania skarżącego, w wyniku którego poniósł on straty na kwotę ok. 25.000 zł. Skarżący stoi na stanowisku, iż sprawcy, którzy tego czynu dokonali wiedzieli, że jest on funkcjonariuszem Policji. Widzieli bowiem jego rozkazy personalne i mundury policyjne, które były zgniecione i pozostawione w mieszkaniu. W tej sprawie w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydano postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, członkowie grupy przestępczej dokonujący kradzieży z włamaniem do mieszkań na terenie [...],[...] i całego kraju, w tym do mieszkania skarżącego, zostali zatrzymani. W dniu [...] czerwca 2018 r. został sporządzony akt oskarżenia. Aktualnie sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] (sygn. akt [...]). W sprawie tej, oprócz skarżącego, występuje wielu pokrzywdzonych, nie zapadł jeszcze wyrok, kolejny termin rozprawy wyznaczony został na dzień [...] września 2019 r. Skarżący nie może zatem przyjmować, iż włamanie do jego mieszkania mogło zostać dokonane na zlecenie lub w celu uzyskania wiedzy, rzeczy i przedmiotów związanych z jego służbą, skoro na potwierdzenie tej tezy nie ma dowodów. KGP zauważył nadto, iż zgodnie z twierdzeniami skarżącego, od daty złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń, tj. od [...] listopada 2017 r., do chwili obecnej nie pojawiły się żadne nowe okoliczności bądź też zdarzenia, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Właściwa z uwagi na miejsce zamieszkanie skarżącego jednostka Policji, tj. KRP [...], na takie zagrożenie również nie wskazywała. Podsumowując KGP stwierdził, iż w oparciu o zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie ustalono faktów i przesłanek wskazujących na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia skarżącego lub jego rodziny, które uzasadniałoby wydanie mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Przyznanie skarżącemu prawa do posiadania broni z tego powodu, że czuje się subiektywnie zagrożony zamachem na bezpieczeństwo osobiste ze strony osób, wobec których wykonywał czynności służbowe, stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, który dotyczy także policjantów oraz innych funkcjonariuszy i pracowników wykonujących zadania o podobnym charakterze. Pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem KGP, skoro skarżący nie wykazał indywidualnej potrzeby w uzyskaniu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, prymat należy przyznać interesowi społecznemu, którego racją jest - w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji dotyczącej także funkcjonariuszy Policji - aby pozwoleń na broń nie było "w obiegu" więcej, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby określonej celem, do którego broń ma być używana. Końcowo KGP wskazał, iż odmowa wydania pozwolenia na broń nie pozbawia skarżącego możliwości zapewnienia sobie i rodzinie poczucia bezpieczeństwa. Może on nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji (art. 11 pkt 7, 8 i 11 u.b.a.), a spełniające rolę prewencyjnego środka ochrony. Pismem z dnia 5 września 2019 r. Z. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję KGP z dnia [...] sierpnia 2019 r. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust.1 i ust. 3 pkt 1 u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię, - rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 17 pkt 3 w zw. z 107 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji II instancji przez osobę nieuprawnioną. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom organów Policji przepis art. 10 ust. 1 u.b.a. nie wymaga, aby musiało dojść do jakichkolwiek zdarzeń polegających na urzeczywistnieniu się zachowań skierowanych przeciwko życiu i zdrowiu osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń, na przykład w postaci podjęcia zamachu czy gróźb wobec tej osoby lub członków jej rodziny, a co za tym idzie zaistnienia działań mogących mieć w istocie tragiczne skutki. Zatem wykonywanie czynności zawodowych w strukturach i jednostkach Policji, w których służba związana jest ze szczególnym, ponadprzeciętnym - w stosunku do ogółu funkcjonariuszy - zagrożeniem życia i zdrowia, może stanowić wystarczającą okoliczność uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie w związku ze służbą skarżącego w CBŚP i wykonywanymi tam obowiązkami zawodowymi. Zdaniem skarżącego, w rozpatrywanej sprawie organy Policji uchybiły regułom postępowania administracyjnego, bowiem nie odniosły się do wszystkich okoliczności, wynikających z jego twierdzeń i wyjaśnień, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zastępowały je natomiast tendencyjnym twierdzeniem o "subiektywnie odczuwanym zagrożeniu" bez wskazania konkretnych kryteriów oceny takiego zagrożenia, wynikających w szczególności z wykonywania określonych obowiązków służbowych. Zgodnie z treścią art. 7 w związku z art. 5 ust. 1 i 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. obowiązkiem organów było podjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatem rozważenie - z wymaganą starannością i wnikliwością - wszystkich dokumentów znajdujących się w posiadaniu CBŚP, świadczących o zagrożeniu funkcjonariuszy tej jednostki, mogłoby doprowadzić organy Policji do odmiennych, niż przyjęte w niniejszej sprawie, wniosków w przedmiocie zagrożenia życia i zdrowia skarżącego. Zdaniem skarżącego, organy powinny wyjaśnić jakie kryteria decydowały o tym, że inni funkcjonariusze CBŚP, którzy wykonywali te same co skarżący obowiązki i czynności służbowe w tym samym czasie, spełniali przesłanki do wydania im pozwolenia na broń. Indywidualizacja nie może bowiem prowadzić do dowolności stosowania przepisów i pomijania przypadków już rozpatrywanych. Kryteria przyjmowane przez organy w ocenie jakości i skali zagrożenia w indywidualnych przypadkach są całkowicie niejasne, niespójne i świadczą o pełnej uznaniowości w podejmowaniu decyzji, a w konsekwencji są niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja KGP z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję K[...]P z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Wbrew zarzutom skargi ww. decyzja ostateczna została podpisana przez osobę uprawnioną, tj. [...] A. R. - Naczelnika Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, działającą z upoważnienia Komendanta Głównego Policji (art. 268a k.p.a.). Potwierdza to treść upoważnienia zawartego w obowiązującej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. (potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia tej decyzji stanowi załącznik do odpowiedzi na skargę). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.). Zgodnie z jego treścią właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym, w przypadku broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia (art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a.). Powyższe przesłanki - jak trafnie wskazał KGP - muszą zaistnieć łącznie, przy czym aby zagrożenie życia lub zdrowia, o którym mowa w ww. przepisie, można było uznać za stałe, musi być permanentne i aktualne, jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, zaś ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1445/14; z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 869/13; publ. CBOSA). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ocena występowania stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., musi być dokonywana obiektywnie i racjonalistycznie, w odniesieniu do sprawdzalnych argumentów, danych i dowodów. Dopiero bowiem na podstawie konkretnych incydentów czy zdarzeń z udziałem strony, można przejść do oceny pod kątem występowania zagrożenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1494/13, publ. CBOSA). Tym samym niewystępowanie przesłanek negatywnych nie oznacza zaistnienia po stronie organu obowiązku wydania wnioskowanego pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Konieczne jest bowiem wypełnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. Osoba ubiegająca się o wydanie ww. pozwolenia na broń powinna zatem wykazać, że w jej przypadku zachodzą - mające odzwierciedlenie w rzeczywistości - sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 ww. ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2932/14, publ. j.w.). W orzecznictwie akcentuje się również, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. musi wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia na broń winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 894/12, publ. j.w.). Muszą to być okoliczności potwierdzające, iż jej życie i zdrowie jest w takim stopniu zagrożone, że wymaga ochrony przy pomocy broni tego właśnie rodzaju, natomiast inne powszechnie dostępne środki ochrony są niewystarczające i nieskuteczne. Innymi słowy, pozwolenie na broń do ochrony osobistej można uzyskać w sytuacji szczególnej, tj. gdy zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy jest stałe (trwa od pewnego czasu), realne (na podstawie towarzyszących okoliczności można stwierdzić, że zamach na życie i zdrowie wnioskodawcy jest bardzo prawdopodobny) i ponadprzeciętne, a więc zazwyczaj niespotykane, nadzwyczajne. Ciężar wykazania, że taki stan zagrożenia istnieje, spoczywa na osobie wnioskującej o wydanie ww. pozwolenia na broń. Nie zwalnia to jednak organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę, czy wniosek jest uzasadniony. Obowiązek ten wynika z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ Policji dopełnił powyższego obowiązku. K[...]P przeprowadził bowiem szerokie postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w ww. przepisach. Dokonał również rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji prawidłowo uznał, że materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania skarżącemu pozwolenia na broń zgodnie z jego wnioskiem. Stanowisko to zasadnie podzielił KGP. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w argumentacji przedstawionej w toku postępowania administracyjnego, dotyczącej zagrożenia życia i zdrowia, skarżący akcentował w sposób szczególny charakter wykonywanych czynności w czasie pełnienia służby w Policji. Zagrożenie dla bezpieczeństwa tych dóbr skarżący wywodził bowiem z faktu, że od 1994 r. pełnił służbę w Policji, a od 2009 r. w Wydziale [...] w W. CBŚP, gdzie wielokrotnie miał kontakt oraz brał udział w realizacjach spraw i zatrzymaniach szczególnie niebezpiecznych przestępców, działających w zorganizowanych grupach przestępczych o charakterze zbrojnym. Skarżący od dnia [...] stycznia 2018 r. przebywa na zaopatrzeniu emerytalnym. Swe obawy co do istnienia zagrożenia życia i zdrowia w tych okolicznościach wywodził z faktu, iż rejon, w którym zamieszkuje, zagrożony jest przestępczością, pochodzą stamtąd bowiem najgroźniejsi członkowie grup przestępczych, m.in. tzw. "[...]". W ocenie Sądu rację ma KGP wskazując, iż w niniejszej sprawie brak jest dających się obiektywnie zweryfikować na korzyść skarżącego informacji, wskazujących na szczególne zagrożenie jego bezpieczeństwa osobistego, które wiąże on z faktem pełnienia służby w Wydziale [...] w W. CBŚP. Również okoliczność, że jako funkcjonariusz pionu kryminalnego, członek Zespołu [...], a także członek [...] w KRP [...], w ramach swojej służby wykonywał zadania o podwyższonym stopniu ryzyka, nie może stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Sam fakt, iż skarżący pełnił służbę w elitarnej jednostce organizacyjnej Policji, nie świadczy jeszcze o obiektywnie istniejącej groźbie zamachu na jego osobę. Niezbędne jest bowiem spełnienie przesłanek wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.b.a., co nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W toku postępowania skarżący wyrażał również swoje obawy wobec "przyszłego wyjścia na wolność" przestępcy z jego osiedla, który uważa skarżącego za "śmiertelnego wroga". Skarżący, jak podnosił, przyczynił się bowiem do kilkukrotnego zatrzymania i skazania go m.in. za usiłowanie zabójstwa. W aktach spawy brak jest jednak dowodów na potwierdzenie obaw skarżącego co do wystąpienia zagrożenia jego życia i zdrowia. Świadczy o tym treść pism: Naczelnika Wydziału [...] w W. CBŚP z dnia [...] września 2018 r. oraz Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia: [...] lutego 2019 r., [...] września 2018 r. i [...] listopada 2017 r. Również informacje uzyskane z jednostek Policji, w których skarżący uprzednio pełnił służbę, tj. KRP [...], Komisariatu [...] Policji w [...], nie potwierdziły takiego zagrożenia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił, że informacje przekazane przez KRP [...] są nierzetelne, bowiem w czasie pełnienia służby w Sekcji [...] zgłaszał na piśmie kierownictwu tej jednostki Policji fakt śledzenia go przez nieznane osoby w drodze do domu i czasie odbioru dzieci ze szkoły. W istocie w piśmie KRP [...] z dnia [...] września 2018 r. wskazano, że jednostka ta nie posiada materiałów o charakterze procesowym bądź administracyjnym mogącym mieć wpływ na sporządzoną opinię. Jednakże z okoliczności podnoszonych przez skarżącego, jak zasadnie wskazał KGP, nie można wywodzić przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku o wydanie pozwolenia na broń, zwłaszcza że - jak wskazał sam skarżący - czynności prowadzone w kierunku ustalenia tych osób nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Skarżący podnosił również, że w dniu [...] czerwca 2016 r. miało miejsce włamanie do jego mieszkania, w wyniku którego poniósł znaczne straty. Podkreślał przy tym, że sprawcy włamania wiedzieli, że jest on funkcjonariuszem Policji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji KGP szczegółowo odniósł się do powyższej kwestii. Wskazał w szczególności, że członkowie grupy przestępczej dokonujący kradzieży z włamaniem do mieszkań na terenie [...],[...] i całego kraju, w tym do mieszkania skarżącego, zostali zatrzymani. Aktualnie sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] (sygn. akt [...]). W sprawie tej, oprócz skarżącego, występuje wielu pokrzywdzonych. Jednocześnie KGP zaznaczył, iż brak jest dowodów na potwierdzenie stanowiska skarżącego, że włamanie do jego mieszkania mogło zostać dokonane na zlecenie lub w celu uzyskania wiedzy i przedmiotów związanych z jego służbą. Mając powyższe na względzie zgodzić należy się z KGP, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie dają podstaw do przyjęcia, że przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione. W szczególności nie można ich wywodzić z samego faktu pełnienia przez skarżącego służby w ww. jednostkach Policji. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 405/18 (publ. CBOSA), z racji na charakter wykonywanych zadań ryzyko związane z pełnieniem służby w szeregach Policji jest niemal ex definitione wpisane w tę służbę i nie stanowi szczególnej okoliczności uzasadniającej przyznanie prawa do broni. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II OSK 404/14 (publ. j.w.) wskazując, iż ryzyko zagrożenia wynikające z pełnienia służby w organach Policji, podobnie jak w przypadku funkcjonariuszy innych formacji państwowych, samo w sobie nie oznacza istnienia stałego i realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia, a przy tym szczególnego na tle innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej. Konkludując stwierdzić należy, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można przyjąć, że wobec skarżącego występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Subiektywne przekonanie skarżącego, że jest zagrożony, nie jest wystarczające do przyznania mu wnioskowanego pozwolenia na broń. Nie stawia to bowiem skarżącego automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Z tego względu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia. Nie są również trafne wymienione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił bowiem wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie ocenił materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił rozstrzygnięcie. Ocena dowodów dokonana przez organ była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organ swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, odwołując się przy tym i wnikliwie analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa zastrzeżeń. Z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Końcowo, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja KGP z dnia [...] sierpnia 2019 r. dotycząca indywidualnej sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. Wszelka zatem argumentacja skarżącego dotycząca innych funkcjonariuszy oraz decyzji organów Policji podejmowanych w ich sprawach nie mogła być przedmiotem rozważań w tym postępowaniu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.