II SA/Lu 271/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Referent Radosław Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. W. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania H. J. (dalej także: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej także: Prezydent) z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. [...] sierpnia 2017 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, wskazując, iż w skład jej rodziny wchodzi pięć osób – skarżąca i czworo jej dzieci: J. K., ur. [...] września 1998 r., J. K., ur. [...] stycznia 2002 r., K. K., ur. [...] września 2003 r. i M. K., ur. [...] kwietnia 2005 r. Po rozpoznaniu tego wniosku, decyzją z [...] października 2017 r., znak: [...], Prezydent przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na: J. K. (jako pierwsze dziecko), K. K. i M. K. – na okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r. po [...] zł miesięcznie na każde z tych dzieci. Na podstawie oświadczeń skarżącej z [...] maja 2019 r. i [...] czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że córka skarżącej J. K. od [...] września 2018 r. zamieszkuje w G. u swojego ojca i tam uczęszcza do szkoły. W związku z tym decyzją z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], Prezydent uznał za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze wypłacone we wrześniu 2018 r. na J. i K. K. – w kwocie po [...] zł. Organ wyjaśnił, że w związku z tym, że córka skarżącej J. od września 2018 r. mieszka u swojego ojca w G., K. K. stał się najstarszym dzieckiem w rodzinie, a prawo do świadczenia wychowawczego uzależnione było od spełniania warunku kryterium dochodowego. Prezydent podkreślił, że zarówno formularz wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2017 r., jak i decyzja z [...] października 2017 r. zawierały pouczenie o obowiązku niezwłocznego powiadomienia o zmianach mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, czego skarżąca nie uczyniła niezwłocznie. Organ ustalił, że dochód rodziny wyniósł [...] zł i nie uprawniał do pobierana świadczenia na pierwsze dziecko w rodzinie. Mając to na uwadze Prezydent ustalił, że świadczenie wychowawcze wypłacone skarżącej na dzieci: K. i J. we wrześniu 2018 r. stanowi świadczenie nienależnie pobrane, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.), podlegające zwrotowi z odsetkami. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła Prezydentowi błędną interpretację przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Podniosła, że od września 2018 r. córka J. podjęła naukę w szkole ponadpodstawowej w G., gdzie zamieszkała u ojca. Przez ten okres skarżąca regularnie przesyłała córce pieniądze na utrzymanie, w tym na pokrycie wydatków szkolnych, korepetycji oraz drobnych wydatków ("kieszonkowe"). Dlatego też skarżąca uważa za błędne stanowisko Prezydenta, iż z powodu zmiany miejsca zamieszkania córka przestała być członkiem rodziny. Podkreśliła, że prawie przez cały okres świadczeniowy do sierpnia 2018 r. córka mieszkała razem z nią w L., a naukę w G. podjęła od połowy września 2018 r., przy czym w wolnym czasie przyjeżdżała do domu. Choć więc córka J. nie mieszka razem ze skarżącą, nie przestała być jej dzieckiem i z tego powodu skarżąca cały czas łożyła na jej utrzymanie. Skarżąca zakwestionowała również przedstawione w decyzji Prezydenta wyliczenie dochodu rodziny. Zdaniem skarżącej, należało potraktować jako dochód utracony świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna J. , którego to świadczenia syn, po uzyskaniu przez niego [...] września 2016 r. pełnoletności, nie pobiera. Ponadto wskazała, że uzyskany w 2016 r. dochód z tytułu zatrudnienia skarżącej w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym należało rozliczyć w okresie 12 miesięcy, a nie 4 miesięcy. Opisaną na wstępie decyzją Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. Zdaniem Kolegium, stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organ pierwszej instancji, co przesądza, że niewadliwie orzeczono o zwrocie przez skarżącą opisanego wyżej świadczenia wychowawczego jako świadczenia nienależnie pobranego. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Kolegium uznało je za bezzasadne i podkreśliło, że w niniejszej sprawie zachodziły materialno-prawne przesłanki, o których stanowi art. 25 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, uzasadniające zakwalifikowanie wypłacone w ww. okresie świadczenia wychowawczego na J. i K. K. jako nienależnie pobrane, podlegające zwrotowi z odsetkami. W skardze do Sądu na decyzję Kolegium skarżąca powtórzyła zasadniczo argumentację przywołaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Opisała szczegółowo trudną sytuację finansową i życiową swojej rodziny oraz wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji. Podkreśliła, że Kolegium nie wzięło pod uwagę złożonych przez nią do akt sprawy orzeczeń sądów powszechnych regulujących kwestię alimentów oraz opieki nad dziećmi, na podstawie których przyznawane były skarżącej świadczenia alimentacyjne na dzieci oraz świadczenia "Dobry start", a które do składu jej rodziny zaliczają wszystkie dzieci – także córkę J. . Oświadczyła, że nie zawarła z byłym mężem żadnej ugody w sprawie zamieszkiwania u niego córki, nie uregulował on też kwestii opieki nad córką w sądzie rodzinnym właściwym ze względu na jego miejsce zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem, co polega m.in. na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W świetle art. 6 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924) w sprawach o świadczenie wychowawcze za okres do [...] czerwca 2019 r. stosuje się przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w dotychczasowym brzmieniu, z wyłączeniem art. 20 ust. 3 i 4 tej ustawy, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie, w której przedmiotem sporu jest ocena prawidłowości pobierania przez skarżącą świadczenia wychowawczego we wrześniu 2018 r., dopuszczalne było zastosowanie przepisów cytowanej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed opisaną wyżej nowelizacją. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy (w poprzednio obowiązującym brzmieniu), za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego, jeżeli osoba pobierająca to świadczenie była pouczona o braku prawa do jego pobierania; W myśl art. 25 ust. 9 ustawy kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. W rozpoznawanej sprawie jest niekwestionowane, że na podstawie decyzji z [...] października 2017 r. przyznano skarżącej świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko – J. K. i na dwoje innych dzieci: K. i M. K., na okres od [...] października 2017 r. do [...] września 2018 r., w wysokości po [...] zł miesięcznie na każde z nich. Decyzja ta zawierała pouczenie o obowiązku niezwłocznego informowania organu wypłacającego świadczenie w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia. Poza sporem jest też, że składając [...] sierpnia 2017 r. wniosek o ustalenie prawa do tego świadczenia skarżąca wykazywała, że jej rodzina składa się z pięciu osób. Istotne jest przy tym, że składając ten wniosek skarżąca została poinformowana, że prawo do świadczenia na pierwsze dziecko uzależnione jest od wysokości dochodu jej rodziny. Bezsprzecznie w formularzu tego wniosku zawarte były informacje dotyczące pojęcia rodziny, pierwszego dziecka w rodzinie, zasad ustalania dochodu, a także o obowiązku informowania organu w przypadku zmiany sytuacji rodziny. W szczególności, co wymaga podkreślenia, w opisanym wniosku, to jest w jego części 4. poprzedzającej wskazanie przez wnioskodawcę wszystkich członków rodziny, była zawarta czytelna, jednoznaczna w swej treści oraz sformułowana w języku nieskomplikowanym informacja na temat tego, jakie osoby spośród członków najbliższej rodziny powinny być ujęte w tym wyliczeniu. Mianowicie druk wniosku zawiera następujące sformułowanie: "Dane członków rodziny. Wpisz tutaj wszystkich członków swojej rodziny, czyli odpowiednio: wnioskodawcę (siebie), dane dzieci, na które wnioskujesz o świadczenie wychowawcze, tutaj musisz podać również dane pierwszego dziecka – nawet jeśli nie składasz na to dziecko wniosku o świadczenie wychowawcze, pozostałe dzieci w wieku do ukończenia 25 r. życia, na które nie składasz wniosku o świadczenie wychowawcze, ale które zamieszkują z Tobą i pozostają na Twoim utrzymaniu". Jednocześnie wniosek ten, podpisany przez skarżącą, zawierał wskazanie definicji rodziny: "zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy w państwa w wychowywaniu dzieci rodzina oznacza odpowiednio: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka (opiekun faktyczny dziecka to osoba faktycznie opiekującą się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu opiekuńczego o przysposobienie dziecka) oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz.162 i 972); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko, w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców". Z akt administracyjnych wynika, że dopiero [...] maja 2019 r. skarżąca poinformowała organ o tym, że córka J. K. od [...] września 2018 r. zamieszkuje w G. u swojego ojca i tam uczęszcza do szkoły ponadpodstawowej. W tej sytuacji, w związku z ujawnieniem się okoliczności związanych ze zmianą składu osobowego rodziny Prezydent, stosownie do powołanych przepisów ustawy, miał obowiązek ponownego ustalenia sytuacji dochodowej rodziny skarżącej, w celu weryfikacji prawidłowości wypłaconych świadczeń we wrześniu 2018 r. Oceniając tę kwestię, z uwagi na brzmienie powołanego przepisu międzyczasowego, Prezydent zobligowany był uwzględnić poprzednio obowiązującą treść art. 5 ust. 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wynikało z niego, że w tym okresie, w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, decydujące znaczenie posiadało spełnienie warunku kryterium ustawowego. W wyniku weryfikacji dochodu Prezydent prawidłowo ustalił, iż na dochód rodziny w 2016 r. składał się dochód z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na dzieci: J., K. i M. K. w łącznej wysokości [...] zł, dochód z tytułu należność wyegzekwowanych przez komornika sądowego w kwocie [...]zł oraz dochód skarżącej uzyskany w związku z podjętym od [...] września 2016 r. zatrudnieniem w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w K. D. w kwocie [...]zł. Trzeba zauważyć, że dochód uzyskany przez skarżącą uwzględniony został zgodnie z zasadą wnikająca z art. 7 ust. 2 ustawy. Mianowicie przepis ten stanowił, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącej, prawnie niedopuszczane było dokonanie wyliczeń w odmienny sposób, w tym również ustalenie miesięcznego dochodu poprzez podzielenie kwoty [...]zł przez 12 miesięcy. Trafnie również Kolegium oceniło jako bezzasadne zarzuty skarżącej dotyczące obniżenia wysokości uwzględnionych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w związku z utratą w październiku 2016 r. uprawnień do tego świadczenia przez syna J. . Bezsprzecznie, w myśl art. 2 pkt 19 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, okoliczność ta nie stanowi utraty dochodu w rozumieniu tej ustawy. Oczywiste jest, że treść definicji "utraty dochodu" wskazuje, że zawiera ona wyliczenie enumeratywne podstaw utraty dochodu. Wyklucza to stosowanie wykładni rozszerzającej i kwalifikowanie do zakresu tego pojęcia innych okoliczności niż wymienione w ustawie. Skoro więc, jak zasadnie podniosło Kolegium, przepis ten nie wymienia utraty dochodu z tytułu wtrzymania płatności świadczeń z funduszu alimentacyjnego, z wyjątkiem sytuacji związanej ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych, brak było podstaw do stwierdzenia utraty dochodu w rozstrzyganej sprawie, w związku tym, że syn J. , działając – jak wskazuje skarżąca – pod wpływem namowy ojca, zrezygnował z dalszego pobierania tych świadczeń. Bezzasadny był też zarzut błędnego ustalenia stanu osobowego rodziny, do której zdaniem skarżącej nadal należało uwzględnić córkę J. mimo tego, że od września 2018 r. mieszkała razem z ojcem w G.. Ponownie należy zauważyć, że w myśl art. 2 pkt 16 ustawy, pod pojęciem rodziny rozumie się odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko, w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. W świetle cytowanego przepisu, pojęcia "rodziny" dla potrzeb ustalania i weryfikowania prawa do świadczenia wychowawczego nie można rozumieć tak, jak czyni to skarżąca. Oczywiste jest, że J. K. nie przestała być "członkiem rodziny" skarżącej w potocznym rozumieniu tego słowa. Natomiast zgodnie z powołanym przepisem art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, decydujące znaczenie w tej kwestii posiada kryterium wspólnego zamieszkiwania dziecka z opiekunem. Dokonując wykładni sformułowania "zamieszkujące wspólnie", zawartego w legalnej definicji rodziny z art. 2 pkt 16 ustawy, pod pojęciem tym należy rozumieć faktyczne miejsce zamieszkania, czyli fizyczne przebywanie dziecka u tego rodzica, który sprawuje faktyczną nad nim opiekę i faktycznie zaspakaja jego potrzeby życiowe. Skoro w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że córka skarżącej – J. od września 2018 r. mieszka w G. i tam kontynuuje naukę w szkole ponadpodstawowej, to choć skarżąca nadal ponosi koszty związane z utrzymaniem dziecka, prawidłowo stwierdziły organy, że córka J. nie wchodzi ona w skład rodziny skarżącej, w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że we wrześniu 2018 r. pierwszym dzieckiem w rodzinie był syn K. , a dochód na osobę w rodzinie stanowił kwotę [...]zł, przekraczając ustawowe kryterium dochodowe uprawniające wówczas do przyznania świadczenia rodzinnego na pierwsze dziecko w rodzinie. Wobec niespełnienia kryterium dochodowego, nie przysługiwało skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Nieuzasadnione były zarzuty skarżącej co do braku zgodności zaskarżonej decyzji z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W świetle tego przepisu, uznanie świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane następuje w przypadku spełnienia dwu przesłanek: wypłacenia świadczenia mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia wychowawczego albo wstrzymanie wypłaty świadczenia wychowawczego oraz pouczenia pobierającego świadczenie o braku prawa do ich pobierania. Oba te warunki zostały spełnione w rozstrzyganej sprawie. W związku ze zmianą stanu osobowego rodziny, a w konsekwencji zmianą również sytuacji dochodowej rodziny strony, nie został spełniony warunek kryterium dochodowego, uzasadniający przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko we wrześniu 2018 r. Ponadto nie ulega wątpliwości Sądu, jak wskazano wyżej, że skarżąca w sposób prawidłowy była pouczona warunkach pobierania świadczenia, a także związanych z tym obowiązkach i konsekwencjach ich zaniedbania. Prawidłowo więc stwierdziły organy obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy, uzasadniające uznanie świadczenia wychowawczego wypłaconego w ww. okresie na dzieci J. i K. za świadczenie nienależnie pobrane, podlegające zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Niezasadne były również pozostałe zarzuty skargi. Trzeba mieć na uwadze, że niewątpliwie trudna sytuacja finansowa i życiowa rodziny skarżącej nie może uzasadniać uznania za należne świadczenia wychowawczego, wypłaconego wbrew jednoznacznej treści przepisów ustawy. Na wynik sprawy nie mogą mieć też wpływu podniesione w skardze argumenty dotyczące niewłaściwego – w ocenie skarżącej – zachowania byłego męża względem skarżącej. Kwestie te są prawnie obojętne z punktu widzenia cytowanych przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Sąd nie dopuścił dowodów z dokumentów dołączonych do skargi, albowiem – zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. – brak było podstaw do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a złożone przez skarżącą kopie wyroku Sądu Okręgowego w L. III Wydział Cywilny Rodzinny z [...] maja 2011 r., sygn. akt III [...], postanowienia Sądu Rejonowego w L. V Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] marca 2014 r., sygn. akt V Nsm [...], protokołu z rozprawy Sądu Rejonowego w L. V Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] maja 2014 r., sygn. akt V RC [...] oraz odwołań skarżącej od decyzji Prezydenta skierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] lipca 2019 r., [...] grudnia 2019 r. i [...] stycznia 2020 r. znajdują się w aktach sprawy i były przedmiotem oceny organów w stosownych postępowaniach. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. O przyznaniu na rzecz pełnomocnika skarżącej wynagrodzenia za udzielenie stronie nieopłaconej pomocy prawnej w ramach prawa pomocy Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 1, § 3, § 4 ust. 1 i 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18). Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.