II K 643/19

<p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt II K 643/19</span> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>dnia 19 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Grudziądzu II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Piotr Gensikowski</p> <p>Protokolant: Wioletta Fabińska</p> <p>w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu – <span class="anon-block">A. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r., 24 października 2019 r., 19 grudnia 2019 r., 13 lutego 2020 r., 3 września 2020 r., 12 listopada 2020 r.</p> <p>sprawy karnej</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->I. <span class="anon-block">G. G. (1)</span>,</span> </strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. z d. W.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, zam. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> m. <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) G.</span>, adres do korespondencji: <span class="anon-block">ul. (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) O.</span>, obywatelstwa polskiego, <span class="anon-block">PESEL: (...)</span>, nie karanego</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonego o to, że:</span> </p> <p>1.  w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 w <span class="anon-block">G.</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">S. B.</span>, wdarł się do mieszkania <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a następnie użył przemocy polegającej na biciu pięściami po głowie, szarpaniu i popychaniu w wyniku czego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> uderzyła głową w szafkę nocną, doznając obrażeń ciała w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej (które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> na okres poniżej 7 dni), czym działał w celu wymuszenia na <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy, stanowiącej zaległość za czynsz za mieszkanie oraz w tym samym miejscu i czasie zniszczył okulary należące do <span class="anon-block">M. G. (1)</span> o wartości 2.000 złotych, czym działał na szkodę <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>oraz sprawy karnej</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->II. <span class="anon-block">S. B.</span>,</span> </strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">W. z d. M.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, zam. <span class="anon-block">ul. (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) G.</span>, adres do korespondencji: <span class="anon-block">(...)-(...) G.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, obywatelstwa polskiego, <span class="anon-block">PESEL: (...)</span>, nie karanego</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonego o to, że:</span> </p> <p>1.  w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 w <span class="anon-block">G.</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, wdarł się do mieszkania <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, wobec której <span class="anon-block">G. G. (1)</span> użył przemocy polegającej na biciu pięściami po głowie, szarpaniu i popychaniu, w wyniku czego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> uderzyła głową w szafkę nocną, doznając obrażeń ciała w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej (które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> na okres poniżej 7 dni), a ponadto używał przemocy wobec jej dzieci w wieku 11 i 9 lat w postaci popychania, czym działał w celu wymuszenia na <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy, stanowiącej zaległość za czynsz za mieszkanie oraz w tym samym miejscu i czasie przeszukał szafki w mieszkaniu pokrzywdzonej i zabrał w celu przywłaszczenia należące do <span class="anon-block">M. G. (1)</span> telefony komórkowe <span class="anon-block">N.</span> o wartości 650 zł i Samsung o wartości 250 zł, czym działał na szkodę <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>oraz sprawy karnej</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->III. <span class="anon-block">P. N.</span>,</span> </strong> </p> <p>s. <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z d. <span class="anon-block">D.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, zam. <span class="anon-block">ul. (...)</span>, <span class="anon-block">(...)-(...) S.</span>, obywatelstwa polskiego, <span class="anon-block">PESEL: (...)</span>, nie karanego</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonego o to, że:</span> </p> <p>1.  w nieustalonym okresie początkowym, nie wcześniej niż od dnia 31 stycznia 2019 roku do dnia 14 marca 2019 roku w <span class="anon-block">S.</span>, w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> oraz w innych nieustalonych miejscach, chcąc, aby <span class="anon-block">G. G. (1)</span> dokonał czynu zabronionego polegającego na wymuszeniu na <span class="anon-block">M. G. (1)</span> poprzez zastosowanie wobec niej gróźb bezprawnych określonego działania, tj. zwrotu na rzecz <span class="anon-block">P. N.</span> wierzytelności rzeczowej w postaci wydania lokalu mieszkalnego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> oraz wierzytelności pieniężnej w postaci zapłaty zaległych opłat związanych z używaniem przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> z tego lokalu mieszkalnego, nakłaniał <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do zastosowania gróźb bezprawnych wobec <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, jak również udzielił <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w tym zakresie pomocy przekazując klucze do klatki schodowej budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> oraz informując, że w mieszkaniu tym oprócz <span class="anon-block">M. G. (2)</span> przebywają jej dzieci, a ponadto złożył <span class="anon-block">G. G. (1)</span> propozycję przekazania korzyści w sytuacji wydania przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> lokalu mieszkalnego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->o r z e k ł :</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> stosując w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. </em> </strong> </p> <p>I.  Oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> oraz oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> w ramach zachowań zarzucanych im w akcie oskarżenia uznaje za winnych tego, że w dniu 14 marca 2019 roku około godziny 21:00-21:15 w <span class="anon-block">G.</span> w budynku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, wdarli się do <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> zajmowanego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a następnie działając w celu wymuszenia od <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zwrotu wierzytelności pieniężnej z tytułu czynszu za wynajmowane przez nią mieszkanie oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> stosował wobec wymienionej przemoc polegającą na biciu jej pięściami po głowie, popychaniu, kopaniu, w wyniku czego uderzyła ona głową w szafkę nocną, zaś oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> w tym samym miejscu i czasie pilnował dzieci wymienionej kobiety, mówił do nich, aby były cicho i zasłonił usta jednemu z nich, przy czym oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> swym zachowaniem – co nie było objęte porozumieniem z oskarżonym <span class="anon-block">S. B.</span> - spowodował powstanie obrażeń ciała <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w postaci dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały rozstrój jej zdrowia na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, a także umyślnie uszkodził okulary należące do <span class="anon-block">M. G. (1)</span> o wartości 1245,80 złotych, tj. oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> za winnego popełnienia występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, a oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> za winnego popełnienia występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, za co na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> wymierza karę roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> karę roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,</p> <p>II.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet kary orzeczonej wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> w punkcie I-szym wyroku zalicza jego rzeczywiste pozbawienie wolności w postaci jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 15 marca 2019 r., godz. 02:10 do dnia 02 lipca 2019 r., godz. 15:50, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,</p> <p>III.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet kary orzeczonej wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> w punkcie I-szym wyroku zalicza jego rzeczywiste pozbawienie wolności w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 14 marca 2019 r., godz. 21:35 do dnia 29 maja 2019 r., godz. 13:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności,</p> <p>IV.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> obowiązek naprawienia szkody wynikającej z uszkodzenia okularów poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> kwoty 1245,80 zł (tysiąc dwieście czterdzieści pięć złotych 80/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 listopada 2020 r. do dnia zapłaty,</p> <p>V.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w kwocie 2.000 zł (dwóch tysięcy złotych) tytułem rekompensaty doznanej przez niej krzywdy wynikającej ze spowodowania rozstroju zdrowia oraz naruszenia jej dobra osobistego miru domowego,</p> <p>VI.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w kwocie 1.000 zł (tysiąca złotych) tytułem rekompensaty doznanej przez niej krzywdy wynikającej z naruszenia jej dobra osobistego miru domowego,</p> <p>VII.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 k.k.</a> orzeka przepadek przedmiotu służącego do popełnienia czynu w postaci kominiarki koloru czarnego, wymienionej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 pkt. 11)">punkcie 11</a> raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanej w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr <span class="anon-block"> (...)</span>,</p> <p>VIII.  Oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> uznaje za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu w okresie od nieustalonego dnia połowy lutego 2019 roku do 14 marca 2019 roku w <span class="anon-block">S.</span>, a także w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chcąc, aby <span class="anon-block">G. G. (1)</span> dokonał czynu zabronionego polegającego na zastosowaniu wobec <span class="anon-block">M. G. (1)</span> gróźb bezprawnych w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności pieniężnej z tytułu czynszu za wynajmowane przez nią mieszkanie w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, nakłonił <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do zastosowania gróźb bezprawnych wobec <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w wymienionym celu, a następnie, chcąc, aby <span class="anon-block">G. G. (1)</span> dokonał wspomnianego czynu, udzielił mu w tym zakresie pomocy, ułatwiając popełnienie tego czynu poprzez przekazanie mu informacji o tym, że w mieszkaniu oprócz <span class="anon-block">M. G. (1)</span> przebywają jej dzieci oraz poprzez przekazanie mu kluczy do klatki schodowej budynku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, tj. za winnego popełnienia występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a>, za co na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> wymierza oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> karę roku pozbawienia wolności,</p> <p>IX.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> na okres 2 (dwóch) lat próby,</p> <p>X.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej z nich za równoważną kwocie 20 zł (dwudziestu) złotych,</p> <p>XI.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> zalicza rzeczywiste pozbawienie wolności tego oskarżonego w postaci zatrzymania w dniu 8 kwietnia 2019 r. od godz. 6:05 do godz. 15:02, przyjmując dzień zatrzymania za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny,</p> <p>XII.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 4)">art. 72 § 1 pkt 4 k.k.</a> zobowiązuje oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> w okresie próby do wykonywania pracy zarobkowej,</p> <p>XIII.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> nakazuje zwrócić oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> dowody rzeczowe w postaci trzech koszulek sportowych z krótkim rękawem, czapki zimowej koloru czarnego, wymienionych w punktach od 1 do 4 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19,</p> <p>XIV.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> nakazuje zwrócić oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> dowody rzeczowe w postaci teczki na dokumenty koloru czarnego wraz z zawartością, okularów koloru ciemnego wraz z futerałem, kurtki z kapturem koloru ciemnego, wymienionych w punktach od 8 do 10 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19,</p> <p>XV.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.p.k.</a> nakazuje złożyć do depozytu sądowego dowody rzeczowe w postaci dwóch rękawiczek koloru czarnego, wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 231 pkt. 6)">punkcie 6</a> raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanych w magazynie Sądu Rejonowego w Grudziądzu pod pozycją nr 34/19, oraz w postaci gazu <span class="anon-block">o nazwie P.</span>, wymienionego w punkcie 7 raportu o rzeczach na k. 785-786, przechowywanego w <span class="anon-block"> magazynie (...)</span>,</p> <p>XVI.  Zasądza od oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł (trzystu) złotych opłaty oraz kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście) złotych części obciążających go wydatków postępowania,</p> <p>XVII.  Zasądza od oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł (trzystu) złotych opłaty oraz kwotę 600 zł (sześćset) złotych części obciążających go wydatków postępowania,</p> <p>XVIII.  Zasądza od oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł (stu osiemdziesięciu złotych) opłaty oraz kwotę 103,33 zł (sto trzy złote 33/100) wydatków postępowania,</p> <p>XIX.  Zwalnia oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. B.</span> </strong> od obowiązku uiszczenia pozostałej części obciążających ich wydatków postępowania, obciążając nimi w tym zakresie Skarb Państwa.</p> <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="35"/> <col width="118"/> <col width="11"/> <col width="42"/> <col width="15"/> <col width="123"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="2"/> <col width="8"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="15"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="5"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 643/19</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->0.1.Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.1.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>czyn zabroniony przypisany oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> w punkcie I-szym części dyspozytywnej wyroku oraz czyn zabroniony przypisany oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> w punkcie VIII-mym części dyspozytywnej wyroku</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>Dnia 3 września 2018 roku <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zawarła z właścicielem <span class="anon-block">P. N.</span> umowę najmu <span class="anon-block">lokalu mieszkalnego nr (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. W wymienionym lokalu <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zamieszkiwała z dwójką małoletnich dzieci. W październiku 2018 roku wynajmująca nie dokonała w całości zapłaty czynszu. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie zapłaciła czynszu za listopad, grudzień 2018 roku.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>7, 52</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> </p> </td> <td> <p>381</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>kopia umowy najmu lokalu</p> </td> <td> <p>148-150</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="12"> <p>W okresie października -listopada 2018 roku <span class="anon-block">P. N.</span> przyjechał do mieszkania wynajmowanego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, gdzie zastał ją w towarzystwie jej partnera <span class="anon-block">K. K.</span>. W rozmowie z tymi osobami <span class="anon-block">P. N.</span> powiedział, że jeżeli czynsz za mieszkanie nie będzie płacony regularnie, to załatwi tę sprawę inaczej. W dniu 20 stycznia 2019 roku po raz kolejny <span class="anon-block">P. N.</span> przyjechał do mieszkania wynajmowanego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, tym razem w towarzystwie swego znajomego <span class="anon-block">A. T.</span>. W trakcie rozmowy właściciel lokalu przekazał <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, że nie podoba mu się, że przebywa w nim jej partner. Na wezwanie na miejsce zdarzenia przyjechał patrol policji. W trakcie tego spotkania <span class="anon-block">P. N.</span> przekazał <span class="anon-block">M. G. (1)</span> informację o aktualnym stanie jej zadłużenia z tytułu najmu lokalu.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>8, 542v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> </p> </td> <td> <p>381-382</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. T.</span> </p> </td> <td> <p>615</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td> <p>433</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>W styczniu i lutym 2019 roku <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie płaciła ponownie czynszu za najem lokalu. Łącznie do połowy marca 2019 roku jej zadłużenie z tytułu czynszu najmu wynosiła łącznie 6400 złotych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>8, 52</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>Dnia 8 lutego 2019 roku <span class="anon-block">P. N.</span> przysłał <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wiadomość tekstową sms, w której wskazał, że jeżeli opuści mieszkanie do 15 lutego 2019 roku, to dostanie od niego kwotę 2000 zł, a jeżeli nie opuści tego mieszkania, to od 15 lutego 2019 roku do mieszkania wejdą nowi lokatorzy. Przed marcem 2019 roku <span class="anon-block">M. G. (1)</span> otrzymała od <span class="anon-block">P. N.</span> pismo dotyczące wypowiedzenia umowy najmu lokalu. Mimo tego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie opuściła lokalu, bo nie miała gdzie się podziać z dziećmi.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>8, 823v.-824</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td> <p>433</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>kopia wypowiedzenia umowy najmu</p> </td> <td> <p>601-601a</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p>Nieustalonego dnia w połowie lutego 2019 roku w <span class="anon-block">S.</span> doszło do spotkania <span class="anon-block">P. N.</span> z jego znajomym <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, funkcjonariuszem Komendy Wojewódzkiej Policji w <span class="anon-block">G.</span>. W trakcie tego spotkania <span class="anon-block">P. N.</span> opowiedział <span class="anon-block">G. G. (1)</span> o swoich problemach z najmem lokalu <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, prosząc go o pomoc w celu rozwiązania tych problemów. Pomoc miała polegać na postraszeniu wynajmującej, grożeniu jej, że nie ma wyłudzać pieniędzy i że ma się wyprowadzić. <span class="anon-block">P. N.</span> powiedział do <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, że odwdzięczy się mu za pomoc w rozwiązaniu jego problemów. <span class="anon-block">P. N.</span> powiedział również <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, że w mieszkaniu przebywają - oprócz wynajmującej - jej dzieci.</p> </td> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>124, 346-346v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td> <p>433</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> to kuzyn żony <span class="anon-block">S. B.</span>. Dnia 13 marca 2019 roku w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> spotkał się z <span class="anon-block">S. B.</span> i spytał się go, czy nie chce pojechać z nim do <span class="anon-block">G.</span>, bo musi odebrać dla kolegi pieniądze za mieszkanie od kobiety, która zalega z płatnością czynszu. <span class="anon-block">S. B.</span> przystał na propozycję <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> powiedział do <span class="anon-block">S. B.</span>, aby po wejściu do mieszkania zajął się dziećmi, aby nie patrzyły na zachowania względem matki.</p> </td> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td> <p>65</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>124</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Dnia 14 marca 2019 roku około godziny 11-12 do siedziby Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">G.</span> przyjechał <span class="anon-block">P. N.</span>. W rozmowie z funkcjonariuszami policji wymieniony wskazał na to, że ma problemy z wynajmującą mieszkanie, która nie płaci czynszu. Funkcjonariusze policji poradzili mężczyźnie, aby porozumiał się z wynajmującą, a jak się to nie uda, to aby dochodził swych praw na drodze cywilnoprawnej.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. M.</span> </p> </td> <td> <p>32v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="12"> <p>Dnia 14 marca 2019 roku po godzinie 19-ej w umówione miejsce po <span class="anon-block">S. B.</span> przyjechał <span class="anon-block">G. G. (1)</span> samochodem marki <span class="anon-block">O. (...)</span> koloru czerwonego o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. W kierunku <span class="anon-block">G.</span> mężczyźni jechali autostradą. W drodze około godziny 20-ej mężczyźni zjechali z autostrady, zatrzymali się na parkingu w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>. Z samochodu wysiadł <span class="anon-block">G. G. (1)</span> i zaczął rozmawiać z <span class="anon-block">P. N.</span>. W trakcie rozmowy była mowa o tym, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> z <span class="anon-block">S. B.</span> jadą do <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, aby realizować groźby względem tej kobiety, o których była mowa w trakcie wcześniejszego spotkania. <span class="anon-block">P. N.</span> przekazał <span class="anon-block">G. G. (1)</span> klucze do klatki schodowej bloku, w którym mieszkała <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Po powrocie do samochodu mężczyźni wrócili na autostradę i jechali dalej w kierunku <span class="anon-block">G.</span>. Z autostrady zjechali na zjeździe w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span>. W <span class="anon-block">G.</span> mężczyźni podjechali na parking w okolicy bloku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. Na parkingu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> przebrali się. <span class="anon-block">S. B.</span> miał wyglądać porządnie tak, aby <span class="anon-block">M. G. (1)</span> otworzyła mu drzwi. W celu wzbudzenia zaufania <span class="anon-block">S. B.</span> miał także zabrać ze sobą teczkę. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> otworzył drzwi od klatki schodowej. Na klatce schodowej <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ubrał kominiarkę, a na pytanie <span class="anon-block">S. B.</span> powiedział, że zrobił tak, bo nie chciał, aby pani go rozpoznała. Dodatkowo <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> na dłoniach mieli ubrane rękawiczki. <span class="anon-block">S. B.</span> nie miał ubranej kominiarki, bo chodziło o to, aby przez wizjer wzbudził on zaufanie wynajmującej. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> miał przy sobie odznakę służbową na wypadek, gdyby kobieta nie otwierała drzwi, to <span class="anon-block">S. B.</span> miał ją jej okazać. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> powiedział do <span class="anon-block">S. B.</span>, aby zapukał do drzwi <span class="anon-block">mieszkania nr (...)</span> zajmowanego przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td> <p>65</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>124v., 346-346v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td> <p>433-434</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>notatka służbowa wraz z załącznikami</p> </td> <td> <p>36-37</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>Tego samego dnia w godzinach wieczornych <span class="anon-block">M. G. (1)</span> przebywała w wynajmowanym mieszkaniu wraz ze swymi dziećmi <span class="anon-block">Y.</span> oraz <span class="anon-block">S.</span>. Tego dnia drzwi zewnętrzne do bloku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, jak również domofon przy drzwiach nie były uszkodzone. Około godziny 21:00 wymieniona kobieta usłyszała pukanie <span class="anon-block">S. B.</span> do drzwi jej mieszkania. Patrząc przez wizjer <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie widziała żadnej osoby. Gdy uchyliła drzwi, to zobaczyła <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Mężczyzna miał zasłonięte usta i nos, na twarzy miał czarną kominiarkę, a na głowę miał założony kaptur od kurtki. Po uchyleniu drzwi <span class="anon-block">G. G. (1)</span> szarpnął za drzwi i je otworzył. Następnie <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zaczął bić pięściami <span class="anon-block">M. G. (1)</span> po głowie. W wyniku tych uderzeń <span class="anon-block">M. G. (1)</span> spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Po tym, jak do mieszkania wpadł <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, wtedy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zobaczyła, że towarzyszył mu drugi mężczyzna <span class="anon-block">S. B.</span>. Po wejściu do mieszkania <span class="anon-block">G. G. (1)</span> popchnął <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, w wyniku czego uderzyła ona potylicą w szafkę nocną. Gdy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> leżała na podłodze, to <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zaczął uderzać ją pięściami i kopać. W tym czasie mówił on do niej następujące słowa: "Ty <span class="anon-block">(...)</span>, należało ci się, wiedziałaś, że cię to czeka, oddaj pieniądze".</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>8-8v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span> </p> </td> <td> <p>822v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>124</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="12"> <p>W czasie, gdy <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadawał uderzenia <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span> zajął się jej dziećmi. <span class="anon-block">S.</span>, syn <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, w pewnym momencie wybiegł na balkon i wołał pomocy. <span class="anon-block">S. B.</span> kazał mu wyjść z balkonu. <span class="anon-block">S. B.</span> powiedział do dzieci <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, aby były cicho, że nie mają nic robić, a także zasłonił usta jednemu z tych dzieci, aby nie wołały pomocy. Mężczyzna powiedział dzieciom, że mamusia wisi pieniądze i jak mu odda, to on z kolegą sobie pójdą. <span class="anon-block">S. B.</span> zabrał dzieciom telefony komórkowe i schował je do kieszeni.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>8v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td> <p>469v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> </p> </td> <td> <p>471v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td> <p>64v.-66</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>W czasie, gdy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> leżała na podłodze, w pewnym momencie <span class="anon-block">G. G. (1)</span> się zachwiał. Wykorzystała to <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, która wstała, zaczęła się szarpać z nim, a następnie przedostać w okolice drzwi wejściowych do mieszkania. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w tym czasie bił <span class="anon-block">M. G. (1)</span> po głowie. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> udało się otworzyć drzwi i wybiec na klatkę schodową. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zaczęła uderzać w drzwi mieszkania sąsiada <span class="anon-block">M. G. (3)</span>. W tym czasie <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wybiegł z mieszkania i zaczął zbiegać schodami w dół, a następnie wybiegł z klatki schodowej i pobiegł w kierunku parkingu do samochodu. Gdy sąsiad otworzył drzwi swego mieszkania i wyszedł na klatkę schodową, <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zobaczyła, że drzwi do jej mieszkania są zamknięte. Sąsiad telefonicznie wezwał policję. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> pukała do drzwi mieszkania i wołała, aby <span class="anon-block">S. B.</span> wypuścił dzieci.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>9</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span> </p> </td> <td> <p>15</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. L. (1)</span> </p> </td> <td> <p>107v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="5" colspan="12"> <p>W pewnym momencie córka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wykorzystała nieuwagę <span class="anon-block">S. B.</span> i podeszła do drzwi wejściowych i je otworzyła. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wpadła do środka, przepychała się z <span class="anon-block">S. B.</span>, aby nie uciekł oraz aby jej dzieci mogły wyjść z mieszkania. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wepchnęła <span class="anon-block">S. B.</span> do łazienki, a następnie do wanny, po czym zamknęła drzwi do łazienki. W łazience <span class="anon-block">S. B.</span> porzucił teczkę, z którą przyszedł do mieszkania <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Następnie <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wyszła z mieszkania, zamknęła drzwi i wraz z sąsiadem czekali na przyjazd patrolu policji. <span class="anon-block">S. B.</span> z telefonu należącego do <span class="anon-block">M. G. (1)</span> próbował połączyć się z abonentem o nr <span class="anon-block">(...)</span>. Wymieniony numer telefonu należy do jego małżonki. <span class="anon-block">S. B.</span> wyszedł z łazienki, poszedł do kuchni, pootwierał szafki, bo szukał alkoholu. W celu poszukiwania alkoholu otworzył również kilka szafek w pokojach. <span class="anon-block">S. B.</span> znalazł legitymację służbową <span class="anon-block">G. G. (1)</span> i wyrzucił ją przez okno w kuchni. <span class="anon-block">S. B.</span> telefony odłożył na blat w kuchni.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>9-9v., 156v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>protokół oględzin miejsca</p> </td> <td> <p>11-12</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span> </p> </td> <td> <p>16</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td> <p>469v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td> <p>66, 652v.-653, 814</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="5" colspan="12"> <p>Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze policji wezwali <span class="anon-block">S. B.</span> do otworzenia drzwi. Po otworzeniu drzwi <span class="anon-block">S. B.</span> położył się twarzą do podłogi, ręce założył za głowę, a następnie funkcjonariusze policji założyli mu kajdanki na ręce z tyłu ciała. Funkcjonariusze policji dokonali przeszukania jego osoby pod kątem posiadania niebezpiecznych przedmiotów, ale wynik tych poszukiwań był negatywny. Mężczyzna rozpytany na okoliczność przyjazdu do <span class="anon-block">G.</span> oświadczył, że przyjechał po odbiór pieniędzy od pani <span class="anon-block">G.</span>, która była jakimś dłużnikiem. Dodał, że w czasie, gdy <span class="anon-block">G. G. (1)</span> bił kobietę, to wypadła mu odznaka funkcjonariusza policji, którą wyrzucił przez okno na trawnik. Po uzyskaniu tej informacji funkcjonariusz policji wyszedł z mieszkania, udał się na trawnik przed blokiem, gdzie znalazł legitymację służbową funkcjonariusza policji Komendy Wojewódzkiej Policji w <span class="anon-block">G.</span> na nazwisko <span class="anon-block">G. G. (1)</span> o nr <span class="anon-block"> (...)</span>. Gdy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> chodziła po mieszkaniu, aby zorientować się, czy coś nie zginęło albo zostało uszkodzone, to na blacie w kuchni zobaczyła trzy telefony komórkowe. Na jej prośbę funkcjonariusz policji wydał jej jeden z tych telefonów <span class="anon-block">marki N.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>543</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K.</span> </p> </td> <td> <p>39v.-40</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. B.</span> </p> </td> <td> <p>42v.-43</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. K.</span> </p> </td> <td> <p>45v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. D.</span> </p> </td> <td> <p>48v.-49</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Po wybiegnięciu z bloku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> pozbył się rzeczy, w które był ubrany, wsiadł do samochodu i udał się z powrotem do <span class="anon-block">G.</span>. W drodze powrotnej <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wyrzucił klucz do klatki schodowej, który otrzymał od <span class="anon-block">P. N.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>124v., 346</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p>Okulary, które <span class="anon-block">M. G. (1)</span> miała ubrane w czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku zostały uszkodzone. Po tym zdarzeniu <span class="anon-block">M. G. (1)</span> je skleiła i nadal ich używa. Wartość tych okularów wynosiła kwotę 1245,80 zł.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>824</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>dokumenty prywatne</p> </td> <td> <p>855</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p>W wyniku zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku <span class="anon-block">M. G. (1)</span> doznała dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały u niej rozstrój zdrowia na okres trwający nie dłużej niż siedem dni.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej</p> </td> <td> <p>474-475</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>dowody z dokumentacji medycznej</p> </td> <td> <p>153</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p>W związku ze zdarzeniem z dnia 14 marca 2019 roku <span class="anon-block">G. G. (1)</span> został zwolniony ze służby w Policji. W sierpniu 2019 roku <span class="anon-block">G. G. (1)</span> podjął pracę jako pracownik do spraw nadzoru produkcji.</p> </td> <td colspan="2"> <p>pismo dotyczące rozkazu personalnego</p> </td> <td> <p>283</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>umowa o pracę</p> </td> <td> <p>878</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>W czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span> nie byli osobami chorymi psychicznie, upośledzonymi umysłowo, jak również nie cierpieli na inne zaburzenia czynności psychicznych. W czasie zdarzenia nie mieli oni wyłączonej albo ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozumienia swego czynu oraz zdolności pokierowania swoim postępowaniem.</p> </td> <td colspan="2"> <p>opinie sądowo -psychiatryczne</p> </td> <td> <p>548-550, 566-568</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>W drugiej połowie 2019 roku <span class="anon-block">S. B.</span> uzyskał kwalifikacje kierowcy zawodowego. W grudniu 2019 roku <span class="anon-block">S. B.</span> zawarł umowę o pracę jako kierowca międzynarodowy. <span class="anon-block">S. B.</span> udzielił pomocy oraz wsparcia w walce z <span class="anon-block"> (...)</span> 19.</p> </td> <td colspan="2"> <p>świadectwo kwalifikacji</p> </td> <td> <p>840</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>kopia umowy o pracę</p> </td> <td> <p>852</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>podziękowania</p> </td> <td> <p>918</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>W dniu 24 października 2019 roku <span class="anon-block">G. G. (1)</span> przeprosił <span class="anon-block">M. G. (1)</span> za wyrządzoną krzywdę.</p> </td> <td colspan="2"> <p>oświadczenie ustne oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>824v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. N.</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> nie byli uprzednio karani sądownie.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zapytania o karalność</p> </td> <td> <p>913-15</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->0.1.Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.2.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>czyn zabroniony przypisany oskarżonemu w części dyspozytywnej wyroku</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="12"> <p>Za nieudowodniony sąd uznał fakt zaboru przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> w celu przywłaszczenia telefonów komórkowych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td> <p>7-9</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td> <p>469v.-470</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> </p> </td> <td> <p>471-471v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="12"> <p>Za nieudowodniony sąd uznał fakt stosowania wobec dzieci pokrzywdzonej przemocy przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td> <p>469v.-470</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> </p> </td> <td> <p>471-471v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Za nieudowodniony sąd uznał fakt zapowiedzi przez oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> w trakcie spotkania w mieszkaniu pokrzywdzonej wysłania do mieszkania pokrzywdzonej innych ludzi po to, aby usunęli ją z mieszkania.</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> </p> </td> <td> <p>382</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="17" colspan="3"> <p>1.1.1</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd w przeważającej mierze dał wiarę zeznaniom tego świadka. Wspomniana ocena odnosi się w pierwszej kolejności co do zawarcia przez pokrzywdzoną umowy najmu mieszkania, stanu jej zadłużenia z tytułu najmu. W tym zakresie jej zeznania były zgodne z dowodem z dokumentu, z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. K.</span>, a także z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>. Sąd uznał za wiarygodne depozycje świadka co do przebiegu zdarzeń mających miejsce w drugiej połowie 2018 roku oraz w 2019 roku, które poprzedzały zdarzenie z dnia 14 marca 2019 r. W tym zakresie zeznania świadka były w przeważającej części zbieżne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. K.</span> oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">A. T.</span>. Na podstawie tych dowodów sąd ustalił, że były dwa spotkania oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> w wynajmowanym przez pokrzywdzoną mieszkaniu, a mianowicie jedno, które miało miejsce w obecności partnera pokrzywdzonej oraz drugie, którego świadkiem był mężczyzna przybyły na spotkanie z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span>. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. W tym zakresie depozycje świadka znajdowały wsparcie w zeznaniach świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span>, a także w zeznaniach świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span>, świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span>, jak również wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124-124v.). W zakresie tych okoliczności zeznania pokrzywdzonej zasługują na wiarygodność z tego powodu, że są zasadniczo wewnętrznie zbieżne w tym znaczeniu, że pomiędzy zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 6-9, k. 52-54, k. 156v., 542-543, 544-545, 593-594), a zeznaniami złożonymi w toku postępowania sądowego (k. 823-824v.) nie ma tego rodzaju rozbieżności, które podważałyby wiarygodność zeznań tego świadka. W tym kontekście należy wskazać na to, że zeznania świadka złożone w toku postępowania były zbieżne w szczególności co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> uderzając pokrzywdzoną krzyczał, że ma to związek z jej długiem. Na rozprawie głównej świadek zeznała, że wymieniony oskarżony krzyczał do niej, że "jest winna pieniądze" (k. 824v.), podczas gdy zeznając w toku postępowania przygotowawczego świadek podała, że ten mężczyzna mówił do niej m.in. "oddaj pieniądze" (k. 8v.). Mimo użycia przez pokrzywdzoną w trakcie tych przesłuchań innych słów nie ma w ich treści tego rodzaju różnicy, która podważałaby wiarygodność zeznań pokrzywdzonej. W kontekście relacji pomiędzy zeznaniami świadka złożonymi w toku postępowania przygotowawczego oraz w toku postępowania sądowego należy wskazać na to, że wiarygodności zeznań świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie podważają zeznania pokrzywdzonej co do tego, czy oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadał jej także uderzenia nogą. We wskazanym zakresie na rozprawie głównej pokrzywdzona niekategorycznie zeznała, że w trakcie zdarzenia od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> "raz nawet dostałam z nogi" (k. 824) oraz "jak leżałam na ziemi, to były ciosy też nogą, ale nie wiem ile razy" (k. 824v.), podczas gdy w toku postępowania przygotowawczego świadek podała, że "gdy leżałam na podłodze, to ten mężczyzna rzucił się na mnie, zaczął mnie kopać" (k. 8v.). Zdaniem sądu oceniając przytoczone zeznania świadka złożone w trakcie rozprawy głównej na wspomnianą okoliczność, czy oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadawał jej w trakcie zdarzenia także uderzenia nogą, należy mieć na uwadze odstęp czasu pomiędzy datą zdarzenia (14 marca 2019 roku), a datą złożenia tych zeznań (24 października 2019 roku). Z tego powodu zeznania świadka złożone w trakcie rozprawy głównej nie były w analizowanym zakresie identyczne z tymi, które złożyła ona w postępowaniu przygotowawczym, ale przytoczone rozbieżności nie podważają wiarygodności zeznań świadka co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w trakcie zdarzenia zadał jej także uderzenia nogą, gdy leżała na podłodze. Sąd dał wreszcie wiarę zeznaniom pokrzywdzonej co do skutków zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. w zakresie obrażeń fizycznych doznanych przez nią w wyniku tego zdarzenia, a także w zakresie wysokości szkody spowodowanej uszkodzeniem okularów. W zakresie obrażeń fizycznych zeznania świadka znajdowały wsparcie w dokumentacji medycznej (k. 153) oraz opinii biegłego (k. 474-475), zaś w zakresie wartości uszkodzonych okularów zeznania świadka znajdowały wsparcie w dowodach z dokumentów prywatnych przedłożonych przez świadka w toku rozprawy głównej (k. 855).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej</p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 474-475). Wspomniana opinia została wydana na podstawie analizy nie tylko zeznań pokrzywdzonej, ale również dokumentacji medycznej dotyczącej obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną w wyniku zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. Sąd dał wiarę wspomnianej dokumentacji (k. 153), gdyż jej autentyczności oraz prawdziwości żadna ze stron, a także sąd z urzędu nie zakwestionował. Wnioski opinii biegłego zasługują na aprobatę z tego względu, że opinia jest pełna, gdyż odnosi się do wszystkich zagadnień wskazanych w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu. Opinia zasługuje na uwzględnienie również z tego powodu, że wnioski w niej wyrażone co do skutków zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. dla zdrowia pokrzywdzonej mają charakter kategoryczny. W tym zakresie należy wskazać, że biegła w swej opinii wyraziła stanowisko, wedle którego skutki przedmiotowego zdarzenia, z uwagi na dolegliwości bólowe głowy znajdujące uzasadnienie w obecności ran, kwalifikować należy jako rozstrój zdrowia na okres nie przekraczający siedmiu dni w rozumieniu odpowiedniego przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> Mając na względzie przytoczone wnioski opinii należy wskazać na to, że opinia pozwoliła sądowi na ocenę zasadności zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia w zakresie znamion przedmiotowych czynu zabronionego przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 14-17, k. 822v.) w zakresie tych jego fragmentów, które świadek miał możliwość samodzielnie zaobserwować. W tym zakresie jego zeznania znajdowały wsparcie w zeznaniach świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Zeznania tych świadków co do przebiegu zdarzenia od momentu, gdy pokrzywdzona wybiegła z mieszkania i znalazła się na klatce schodowej do momentu przyjazdu policji nie są identyczne, ale zachodzące pomiędzy nimi rozbieżności nie są znaczne i nie podważają wiarygodności zeznań świadków.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 469-470), w szczególności co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> bił pokrzywdzoną <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a także co do sposobu postępowania wobec świadka przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>, a więc polecenia, aby dzieci były cicho, a także co do tego, że zasłonił usta jednemu z dzieci po to, aby nie krzyczały pomocy, jak również co do tego, że zabrał telefony komórkowe od dzieci. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie, a więc świadek był bezpośrednim obserwatorem zdarzeń, których była uczestnikiem. Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia także treść opinii biegłego psychologa (k. 556-558). Wedle treści tej opinii sprawność umysłowa świadka jest w normie na poziomie przeciętnym, w efekcie czego świadek jest zdolna do relacjonowania faktów, postrzegania i odtwarzania postrzeżeń, które toczyły się z jej udziałem. Zdaniem biegłego świadek nie przejawia skłonności do konfabulacji, czy zniekształcania faktów. W ocenie biegłego nie zaobserwowano u świadka w jej wypowiedziach informacji mogących wskazywać na przygotowanie małoletniej co przesłuchania przez osoby trzecie. Sąd podzielił przytoczone wnioski opinii biegłego. Opinia została wydana na podstawie obserwacji biegłego uczestniczącego w przesłuchaniu świadka, a także na podstawie badania psychologicznego świadka. Wnioski biegłego zasługują na akceptację z tego też powodu, że mają charakter kategoryczny i były pomocne dla sądu przy ocenie wiarygodności zeznań tego świadka.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu zdarzenia z dnia 14 marca 2019 r. (k. 471-472), w szczególności co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> uderzył pokrzywdzoną, a także co do postępowania wobec świadka przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie, a więc świadek był bezpośrednim obserwatorem zdarzeń, których był uczestnikiem. Za wiarygodnością zeznań świadka przemawia także treść opinii biegłego psychologa (k. 559-561). Wedle treści tej opinii sprawność umysłowa świadka jest w normie na poziomie przeciętnym, w efekcie czego świadek jest zdolny do relacjonowania faktów, postrzegania i odtwarzania postrzeżeń, które toczyły się z jego udziałem, nie przejawia skłonności do konfabulacji, czy też zniekształcania faktów. W opinii biegłego w wypowiedziach świadka nie zaobserwowano informacji mogących wskazywać na przygotowanie świadka do przesłuchania przez osoby trzecie. Sąd podzielił przytoczone wnioski opinii biegłego. Opinia została wydana na podstawie obserwacji biegłego uczestniczącego w przesłuchaniu świadka, a także na podstawie badania psychologicznego świadka. Wnioski biegłego zasługują na akceptację z tego też powodu, że mają charakter kategoryczny i były pomocne dla sądu przy ocenie wiarygodności zeznań tego świadka.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd w przeważającej mierze dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 380-383, k. 903-905). Przytoczona ocena odnosiła się do tego, że pokrzywdzona miała zadłużenie w płatności czynszu za wynajmowany lokal, jak również co do spotkania w wynajmowanym przez pokrzywdzoną mieszkaniu oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> z pokrzywdzoną <span class="anon-block">M. G. (1)</span> oraz jej partnerem. W zakresie tych okoliczności zeznania świadka były zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. T.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 614-616, k. 920-921) co do tego, że uczestniczył w spotkaniu oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> z pokrzywdzoną w wynajmowanym przez nią lokalu, gdyż w tym zakresie były one zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a także dowodem z dokumentu (k. 618-619).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. M.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przyczyn, a także przebiegu wizyty oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> w siedzibie Komendy Miejskiej Policji w <span class="anon-block">G.</span>. Świadek był uczestnikiem rozmowy z oskarżonym, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Zeznania świadka były precyzyjne i kategoryczne. Zeznania tego świadka były wewnętrznie niesprzeczne, co znaczy, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 32v.) oraz zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 823) nie ma tego rodzaju różnic, które podważałyby ich wiarygodność.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 39-40, k. 301-302, k. 545), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 847-847v.) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. B.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 42v.-43, 299v.-300, 594-594v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 847) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Za wiarygodnością zeznań tego świadka przemawiała także okoliczność, że pomiędzy nimi, a zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K.</span> oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. D.</span> nie było istotnych różnic, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 45v., 287v.-288, 544-544v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 846v.-847) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Wiarygodności zeznań świadka nie podważa okoliczność, że świadek ten, w odróżnieniu od zeznań innych funkcjonariuszy policji, nie podał, jakie informacje po wejściu do mieszkania przekazał im oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span>. W tym zakresie należy jednak przytoczyć treść zeznań świadka <span class="anon-block">T. K.</span>, wedle których "w mojej obecności mężczyzna nie wypowiadał się na temat zdarzenia, nie mówił, po co i z kim przyjechał" (k. 288).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. D.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka co do przebiegu interwencji policji w dniu zdarzenia w mieszkaniu pokrzywdzonej, w tym w szczególności do treści informacji uzyskanych w trakcie rozpytania oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> na miejscu zdarzenia. Świadek był bezpośrednim uczestnikiem zdarzeń, stąd też jego zeznania należy uznać za bezpośrednie. Nadto za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one precyzyjne oraz kategoryczne. Wreszcie, za wiarygodnością zeznań świadka przemawia to, że były one wewnętrznie niesprzeczne, co oznacza, że pomiędzy jego zeznaniami złożonymi w toku postępowania przygotowawczego (k. 48v.-49, 285v., 593-593v.), a zeznaniami złożonymi w trakcie rozprawy głównej (k. 902-903) nie ma rozbieżności tego rodzaju, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka. Za wiarygodnością zeznań tego świadka przemawiała także okoliczność, że pomiędzy nimi, a zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K.</span> oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">D. B.</span> nie było istotnych różnic, które podważałyby wiarygodność zeznań świadka.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. L. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka (k. 107-108) co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wybiegł z klatki schodowej bloku przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>. W zakresie wskazanej okoliczności zeznania świadka były bezpośrednie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę pierwotnym wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 64-66, 118-118v.) co do tego, że w mieszkaniu pokrzywdzonej byli wraz z oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w celu odebrania od pokrzywdzonej pieniędzy. Tym samym sąd nie dał w tym zakresie wiary późniejszym wyjaśnieniom oskarżonego (k. 652-654, k. 814), w których podał, że nie wiedział, aby celem wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej było odebranie od niej pieniędzy. Późniejsze wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z jego pierwotnymi chronologicznie wyjaśnieniami w tym zakresie, które oskarżony złożył w bliższym odstępie czasowym od dnia zdarzenia. Późniejsze chronologicznie wyjaśnienia oskarżonego o braku wiedzy o celu wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej były nadto sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, jak również zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K.</span>, zeznaniami świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. D.</span>. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 64-66, 118-118v.) co do tego, w jaki sposób zachowywał się wobec dzieci pokrzywdzonej, w tym w szczególności, że nie używał przemocy wobec dzieci pokrzywdzonej, a mówił do nich, żeby były cicho. W tym zakresie jego wyjaśnienia były zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> oraz <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span>. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego co do tego, że będąc w łazience próbował połączyć się za pomocą jednego z telefonów zabranych dzieciom z innym abonentem. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 814) co do tego, że po wyjściu z łazienki odłożył telefony na blat w kuchni, gdyż pozostawało to w zgodzie z zeznaniami funkcjonariuszami policji, którzy po wejściu do mieszkania przeszukiwali oskarżonego z wynikiem negatywnym.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124-124v.) co do tego, że w związku z problemami z lokatorką jego kolega <span class="anon-block">P. N.</span> namówił go, aby do niej pojechać. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego (k. 124-124v.) co do tego, że on namówił na wspólny wyjazd współoskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>, gdyż w tym zakresie korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>. Zdaniem sądu wiarygodne były także wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124-124v.) co do tego, że przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej ustalili z współoskarżonym <span class="anon-block">S. B.</span> podział ról, a więc, że ten pierwszy ma zająć się pokrzywdzoną, a ten drugi jej dziećmi, co do tego, że na parkingu przebrali swe ubrania, że współoskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> miał wyglądać na osobę porządną, której pokrzywdzona otworzy drzwi. Sąd za wiarygodne uznał także wyjaśnienia oskarżonego (k. 124-124v.) co do tego, że po uchyleniu drzwi do mieszkania przez pokrzywdzoną uderzył ją pięścią, a także, że pokrzywdzona w wyniku jego zachowania osunęła się o szafkę. W tym zakresie jego wyjaśnienia były wszakże zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> (k. 432v.-434) co do tego, że pokrzywdzona była jego dłużnikiem z tytułu umowy najmu lokalu, jak również co do dwóch spotkań, do których doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej. W zakresie tych okoliczności jego wyjaśnienia były zgodne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. K.</span> oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">A. T.</span>. Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> co do tego, że doszło do jego spotkania z oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, a także do drugiego spotkania w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> w dniu 14 marca 2019 roku, jak również co do tego, że w trakcie tych spotkań przekazał oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wiedzę o tym, że pokrzywdzona zajmuje lokal z dziećmi, jak również co do tego, że dał mu klucze do klatki schodowej.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>opinie sądowo -psychiatryczne</p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd podzielił opinie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonych <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> w czasie zdarzenia, jak również stanu zdrowia psychicznego w czasie trwania postępowania (k. 548-550, 566-568). Wspomniane opinie zostały wydane na podstawie jednorazowego badania oskarżonych, obejmującego nie tylko badanie lekarskie, ale także badanie psychologiczne. Wnioski opinii biegłych są kategoryczne i pozwoliły sądowi na ocenę stanu zdrowia psychicznego oskarżonych w czasie czynu, jak również w toku postępowania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="9" colspan="3"> <p>1.2.1</p> </td> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> co do tego, że oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> zabrał w celu przywłaszczenia telefony komórkowe. W zakresie wspomnianych okoliczności zeznania świadka nie były bezpośrednie w tym znaczeniu, że świadek nie był obserwatorem zachowania oskarżonego względem tych telefonów, interpretując w tym zakresie słowa swych dzieci.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Zdaniem sądu na podstawie zeznań tego świadka nie można było przypisać, aby oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Świadek w trakcie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego zeznała wszakże, że oskarżony "jej nie bił, nie szarpał", a jedynie "zasłaniał jej usta" oraz "trzymał rękę, żebym nie poszła" (k. 469v.). Zdaniem sądu zeznania tego świadka nie mogły także stanowić wystarczającej podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span> kradzieży telefonów komórkowych, gdyż z tego względu, że wymieniony zabrał dzieciom telefony nie oznacza, aby uczynił to w celu ich przywłaszczenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Zdaniem sądu na podstawie zeznań tego świadka nie można było przypisać, aby oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Świadek w trakcie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego zeznał wszakże, że wymieniony oskarżony "kazał mu wyjść z balkonu, ale on mnie nie ciągnął" (k. 471v.). Zdaniem sądu zeznania tego świadka nie mogły również stanowić wystarczającej podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span> kradzieży telefonów komórkowych, gdyż z tego względu, że wymieniony zabrał dzieciom telefony nie oznacza, aby uczynił to w celu ich przywłaszczenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka co do tego, że w trakcie spotkania w mieszkaniu pokrzywdzonej oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> miał zapowiedzieć, że jeżeli nie będzie płaciła regularnie za mieszkanie, to naśle innych ludzi, którzy ją usuną z mieszkania. W tym zakresie zeznania tego świadka są sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, która nie potwierdziła, aby oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> użył takich konkretnie słów.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. L. (2)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Zdaniem sądu zeznania tego świadka (k. 110-111) nie były istotne dla dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, gdyż nie widziała ona zachowania oskarżonych w dniu zdarzenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. G.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Zdaniem sądu zeznania tego świadka (k. 387-388) nie były istotne dla dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, gdyż nie widział on zachowania oskarżonych w dniu zdarzenia, a swą wiedzę na temat jego przebiegu uzyskał od pokrzywdzonej.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 652v.-654) co do tego, że z <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie ustalał, w jaki sposób mają wejść do mieszkania, co do tego, że nie wiedział, dlaczego zabrał ze sobą czarną aktówkę, co do tego, że przed wejściem do mieszkania nie wiedział, że w środku będą dzieci. W zakresie tych okoliczności wyjaśnienia tego oskarżonego były sprzeczne z wyjaśnieniami współoskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124-124v., 345v.-347v.). Sąd nie dał również wiary późniejszym wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 652-654, k. 814), w których podał, że nie wiedział, aby celem wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej było odebranie od niej pieniędzy. Późniejsze wyjaśnienia oskarżonego są sprzeczne z jego pierwotnymi chronologicznie wyjaśnieniami w tym zakresie (k. 64-66, k. 118-118v.), które to wyjaśnienia oskarżony złożył w bliższym odstępie czasowym od dnia zdarzenia. Późniejsze chronologicznie wyjaśnienia oskarżonego o braku wiedzy o celu wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonej były nadto sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, jak również zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K.</span>, zeznaniami świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. D.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124v.) co do tego, że nie mówił do pokrzywdzonej, aby oddała pieniądze, gdyż w tej części były one sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, które sąd uznał za wiarygodne. Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124v., 346) co do tego, że jego zamiarem nie było użycie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej, a chodziło mu tylko o "ustne postraszenie" pokrzywdzonej. W tym zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego przeczą inny fragment wyjaśnień oskarżonego, a także zeznania pokrzywdzonej, z których wynika, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> przebrał się przed wizytą w mieszkaniu pokrzywdzonej, ubrał na głowę kominiarkę. Zdaniem sądu te okoliczności świadczą o tym, że oskarżony przygotował się na to, że nie chciał być rozpoznany przez pokrzywdzoną. Ponadto, z bezspornych jego wyjaśnień oraz zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wynika, że po wejściu do mieszkania oskarżony od razu zaatakował fizycznie pokrzywdzoną. Świadczy to zdaniem sądu o tym, że stosowanie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej było od początku jego celem. Inaczej można byłoby natomiast ocenić zamiar oskarżonego, gdyby przykładowo w trakcie tego zdarzenia, po wejściu do mieszkania, oskarżony rozpoczął rozmowę z pokrzywdzoną, w trakcie której ona go zaatakowała, a ten się bronił. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 346v.), że zastosowanie gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej to był jego pomysł, a nie pomysł oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej musiała pochodzić od oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, a nie od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 813v.-814) co do tego, że nie mówił oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span>, że jadą do pokrzywdzonej, aby odebrać od niej pieniądze, gdyż w tym zakresie wskazany fragment jego wyjaśnień był sprzeczny z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> w tej części, w której sąd dał im wiarę (k. 64-66, 118-118v.).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> co do tego, że nie znał celu, w jakim oskarżeni <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> jechali do <span class="anon-block">G.</span> do pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, jak również co do tego, że to oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> naciskał na niego, aby przekazać mu klucze do klatki schodowej bloku, gdzie mieszkanie wynajmowała <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a także co do tego, że nie mówił oskarżonym, że w mieszkaniu znajdują się dzieci pokrzywdzonej, gdyż w tym zakresie były one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 345v.-347v.). Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> co do tego, że w trakcie spotkań z oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie było mowy o sposobie postępowania wobec pokrzywdzonej, gdyż w tym zakresie były one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 345-347v.). Warto w tym miejscu podkreślić, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> podtrzymał tej treści wyjaśnienia w trakcie konfrontacji z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span> (k. 439v.), wskazując, że wydaje mu się, że w trakcie rozmowy z <span class="anon-block">P. N.</span> rozmawiali o tym, że mają być groźby względem pokrzywdzonej i że pojadą ją nastraszyć. Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> co do tego, że dał klucze do klatki schodowej oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, gdyż domofon był wyrwany (k. 814v.), gdyż w tej części były sprzeczne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. G. (3)</span> (k. 822v.), który nie potwierdził żadnych uszkodzeń w wymienionym zakresie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="5"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> ustalono, że pokrzywdzona była lokatorką wynajmującą lokal oskarżonego, która nie płaciła regularnie czynszu najmu, mając z tego tytułu określone zadłużenie pieniężne. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> sąd ustalił, że współoskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> w trakcie dwóch spotkań osobistych przekazał mu, że ma problem z wynajmującą jego lokal <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 346-346v.) sąd przyjął, że do pierwszego spotkania oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> doszło w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, a w trakcie tego spotkania oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> przekazał mu, że ma problem z wynajmującą <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, która zamieszkuje w lokalu wraz z dziećmi. W zakresie przebiegu tego spotkania sąd nie dał jedynie wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 346v.) co do tego, że zastosowanie gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej nie było pomysłem oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>. W tym zakresie wyjaśnienia wymienionego oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania gróźb bezprawnych wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, nie zaś od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Na podstawie dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że do drugiego spotkania tego oskarżonego z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span> doszło w dniu 14 marca 2019 roku w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> przed przybyciem do mieszkania pokrzywdzonej.</p> <p>Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> ustalono, że dnia 13 marca 2019 roku namówił on na wspólny wyjazd do <span class="anon-block">G.</span> współoskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>. Oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> miał spytać się drugiego z wymienionych mężczyzn, czy nie chce pojechać z nim do <span class="anon-block">G.</span>, bo musi odebrać dla kolegi pieniądze za mieszkanie od kobiety, która zalega z płatnością czynszu, zaś oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> przystał na tę propozycję. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że ten oskarżony powiedział <span class="anon-block">S. B.</span>, aby po wejściu do mieszkania zajął się dziećmi, aby nie patrzyły na zachowania względem matki.</p> <p>Zdaniem sądu cel wizyty oskarżonych w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc zwrot długu z tytułu czynszu najmu, został ustalony nie tylko na podstawie tych części wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>, które zostały uznane za wiarygodne, ale także na podstawie innych dowodów. Otóż z zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">B. K.</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">P. D.</span>, wynika, że oskarżeni <span class="anon-block">S. B.</span> oraz <span class="anon-block">G. G. (1)</span> na miejsce zdarzenia do mieszkania wynajmowanego przez pokrzywdzoną przyjechali w związku z jej zadłużeniem wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> w celu odebrania pieniędzy od pokrzywdzonej.</p> <p>Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że w dniu zdarzenia 14 marca 2019 roku wymieniony oskarżony spotkał się po raz drugi w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span>, który przekazał mu klucze do klatki schodowej do bloku, w którym znajdował się lokal wynajmowany przez pokrzywdzoną <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Na podstawie tego samego dowodu ustalono, że w trakcie rozmowy <span class="anon-block">G. G. (1)</span> z <span class="anon-block">P. N.</span> była mowa o tym, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> z <span class="anon-block">S. B.</span> jadą do <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, aby realizować groźby względem tej kobiety, ją postraszyć.</p> <p>Na podstawie zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że po uchyleniu drzwi mieszkania przez pokrzywdzoną wymieniony oskarżony szarpnął za drzwi i je otworzył, a następnie wszedł do mieszkania, gdzie stosował wobec pokrzywdzonej przemoc. Zdaniem sądu na podstawie tych ustaleń należało przyjąć, że oskarżony wdarł się do mieszkania pokrzywdzonej, wyczerpując znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> </p> <p>Z dalszych ustaleń faktycznych wynikało, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zaczął bić pięściami <span class="anon-block">M. G. (1)</span> po głowie. W wyniku tych uderzeń <span class="anon-block">M. G. (1)</span> spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Zachowanie tego oskarżonego widział drugi mężczyzna oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span>, który po wejściu zajął się dziećmi. Po wejściu do mieszkania oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> popchnął <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, w wyniku czego uderzyła ona potylicą w szafkę nocną. Gdy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> leżała na podłodze, to <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zaczął uderzać ją pięściami i kopać. W tym czasie ten oskarżony mówił do niej następujące słowa: "Ty kurwo, należało ci się, wiedziałaś, że cię to czeka, oddaj pieniądze". Z zeznań pokrzywdzonej wynikało, że w czasie, gdy <span class="anon-block">M. G. (1)</span> leżała na podłodze, w pewnym momencie <span class="anon-block">G. G. (1)</span> się zachwiał. Wykorzystała to <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, która wstała, zaczęła się szarpać z nim, a następnie przedostać w okolice drzwi wejściowych do mieszkania. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w tym czasie bił <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">G.</span> po głowie. <span class="anon-block">M. G. (1)</span> udało się otworzyć drzwi i wybiec na klatkę schodową. W kontekście tych ustaleń faktycznych należało zdaniem sądu przyjąć, że zamiarem oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> było stosowanie względem pokrzywdzonej przemocy fizycznej w związku z jej długiem z tytułu czynszu najmu lokalu. Za nieodzowne należy uznać przypomnienie, że sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 124v., 346) co do tego, że jego zamiarem nie było użycie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej, a chodziło mu tylko o "ustne postraszenie" pokrzywdzonej. W tym zakresie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego przeczy inny fragment wyjaśnień tego samego oskarżonego, a także zeznania pokrzywdzonej, z których wynika, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> przebrał się przed wizytą w mieszkaniu pokrzywdzonej, ubrał na głowę kominiarkę. Zdaniem sądu te okoliczności świadczą o tym, że wymieniony oskarżony przygotował się na to, że nie chciał być rozpoznany przez pokrzywdzoną. Ponadto, z bezspornych wyjaśnień tego oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wynika, że po wejściu do mieszkania oskarżony od razu zaatakował fizycznie pokrzywdzoną. Między oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> a pokrzywdzoną nie było żadnej rozmowy, lecz oskarżony od razu przystąpił do siłowego wejścia do mieszkania. Świadczy to zdaniem sądu o tym, że stosowanie przemocy fizycznej względem pokrzywdzonej było od początku jego celem. Inaczej można byłoby natomiast ocenić zamiar omawianego oskarżonego, gdyby przykładowo w trakcie tego zdarzenia, po wejściu do mieszkania, oskarżony rozpoczął rozmowę z pokrzywdzoną, w trakcie której ona go zaatakowała, a ten zaczął zadawać jej uderzenia w obronie własnej. Z taką jednak sytuacją w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia. Z tych względów sąd przyjął, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, gdyż stosował przemoc względem pokrzywdzonej w celu wymuszenia zwrotu przez nią wierzytelności z tytułu czynszu najmu. Oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, w wyniku rozmów z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span>, miał świadomość, że na pokrzywdzonej ciąży obowiązek zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu, jak również z tego powodu względem niej tę przemoc zastosował. Dlatego też dokonując oceny karnoprawnej zachowania oskarżonego należało przyjąć, że swym zachowaniem wyczerpał on znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, nie zaś występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 282)">art. 282 k.k.</a> </p> <p>W wyniku zadawania przez oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> uderzeń pokrzywdzona <span class="anon-block">M. G. (1)</span> doznała dwóch ran na głowie zlokalizowanych w okolicy ciemieniowej prawej i potylicznej lewej, które spowodowały u niej rozstrój zdrowia na okres trwający nie dłużej niż siedem dni. Z tych też względów za uzasadnione było przyjęcie, że swym zachowaniem oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wyczerpał znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> W wyniku uderzeń zadanych przez oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span> spadły na podłogę i połamały się okulary, które miała ubrane. Okulary, które <span class="anon-block">M. G. (1)</span> miała ubrane w czasie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie zostały zniszczone, lecz zostały uszkodzone. Taka ocena zachowania oskarżonego wynika z tego, że po zdarzeniu z dnia 14 marca 2019 roku <span class="anon-block">M. G. (1)</span> skleiła okulary i nadal ich używa. Wedle przedłożonych przez pokrzydzoną dokumentów wartość tych okularów wynosiła kwotę 1245,80 zł. Dlatego też przyjęto, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a> </p> <p>Zachowania oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zdaniem sądu należało potraktować jako jeden czyn zabroniony w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 § 1 k.k.</a> Wszystkie zachowania zostały podjęte wszakże w tym samym miejscu, czasie, a także łączył je zamiar wymuszenia zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu od pokrzywdzonej. Z tych względów sąd przyjął, że zachowania oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wyczerpywały znamiona przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonego, w szczególności nie wynikały one z opinii sądowo -psychiatrycznej.</p> <p>Zdaniem sądu z bezspornego w tym zakresie materiału dowodowego wynika, że oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku nie zadał pokrzywdzonej uderzeń, lecz po tym, jak wszedł do mieszkania pokrzywdzonej, zajął się opieką nad dziećmi. Z ustaleń faktycznych wynika, że w czasie, gdy oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadawał uderzenia <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">G.</span>, oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> zajął się jej dziećmi. <span class="anon-block">S.</span>, syn <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, w pewnym momencie wybiegł na balkon i wołał pomocy. <span class="anon-block">S. B.</span> kazał mu wyjść z balkonu. <span class="anon-block">S. B.</span> powiedział do dzieci <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, aby były cicho, że nie mają nic robić, a także zasłonił usta jednemu z tych dzieci, aby nie wołały pomocy. Mężczyzna powiedział dzieciom, że mamusia wisi pieniądze i jak mu odda, to on z kolegą sobie pójdą.</p> <p>Zdaniem sądu to, że oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> nie zadał uderzeń pokrzywdzonej, lecz zajął się opieką nad dziećmi wynikało z uprzedniego podziału ról pomiędzy nim a oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Z ustaleń faktycznych wynika, że oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> widział, w jaki sposób oskażony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wszedł do mieszkania pokrzywdzonej, jak również widział, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadaje uderzenia pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a także wiedział, z jakiego powodu to czyni, a więc w celu wymuszenia od pokrzywdzonej zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu. Wymieniony oskarżony w żaden sposób nie protestował, nie przeszkodził mu w tym, mając w pełni taką możliwość. Zdaniem sądu oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> doskonale zdawał sobie sprawę, w jakim celu udają się do mieszkania pokrzywdzonej. Należy przypomnieć, że z ustaleń faktycznych wynika, że na parkingu oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> przebrali się, przy czym oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> miał wyglądać porządnie tak, aby <span class="anon-block">M. G. (1)</span> otworzyła mu drzwi. W celu wzbudzenia zaufania <span class="anon-block">S. B.</span> miał także zabrać ze sobą teczkę. Oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> widział, że oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> założył kominiarkę na głowę, a dodatkowo oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> na dłoniach mieli ubrane rękawiczki. Oskarżony <span class="anon-block">S. B.</span> nie miał ubranej kominiarki, bo chodziło o to, aby przez wizjer wzbudził on zaufanie wynajmującej. Oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> miał przy sobie odznakę służbową na wypadek, gdyby kobieta nie otwierała drzwi, to <span class="anon-block">S. B.</span> miał ją jej okazać. Z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>, którym sąd dał wiarę wynika, że wraz z oskarżonym <span class="anon-block">G. G. (1)</span> przyjechali po odbiór pieniędzy od pani <span class="anon-block">G.</span>, która była dłużnikiem. Z tych też wszystkich względów sąd przyjął konstrukcję współsprawstwa co do oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> w zakresie znamion występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 193)">art. 193 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonego, w szczególności nie wynikały one z opinii sądowo -psychiatrycznej.</p> <p>Zdaniem sądu nie było natomiast podstaw do przyjęcia, że węzeł porozumienia łączący oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> obejmował również uszkodzenie okularów pokrzywdzonej oraz spowodowanie u niej rozstroju zdrowia. W tym zakresie sąd stosując zasadę wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 20)">art. 20 k.k.</a> przyjął, że zachowania te nie były objęte porozumieniem, czemu dał wyraz w treści punktu I-szego części dyspozytywnej wyroku.</p> <p>W zakresie oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> sąd nie przyjął również, aby dokonał on zaboru w celu przywłaszczenia telefonów komórkowych, a przyczyny takiej oceny zostały wyrażone w pkt 6-tym niniejszego uzasadnienia.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="5"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> ustalono, że pokrzywdzona była lokatorką wynajmującą lokal oskarżonego, która nie płaciła regularnie czynszu najmu, mając z tego tytułu określone zadłużenie pieniężne. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> sąd ustalił, że współoskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> w trakcie dwóch spotkań osobistych przekazał mu, że ma problem z wynajmującą jego lokal <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 346-346v.) sąd przyjął, że do pierwszego spotkania oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> doszło w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, a w trakcie tego spotkania oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> przekazał mu, że ma problem z wynajmującą <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, która zamieszkuje w lokalu wraz z dziećmi. W zakresie przebiegu tego spotkania sąd nie dał jedynie wiary wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 346v.) co do tego, że zastosowanie groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej nie było pomysłem oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>. W tym zakresie wyjaśnienia wymienionego oskarżonego były wszakże sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w świetle których to oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należy przyjąć, że inicjatywa zastosowania groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, a nie od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Na podstawie dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że do drugiego spotkania tego oskarżonego z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span> doszło w dniu 14 marca 2019 roku w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> przed przybyciem do mieszkania pokrzywdzonej. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ustalono, że w trakcie tego spotkania oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> przekazał oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> klucze do klatki schodowej do bloku, w którym znajdował się lokal wynajmowany przez pokrzywdzoną <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Na podstawie tego samego dowodu ustalono, że w trakcie rozmowy oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> z oskarżonym <span class="anon-block">P. N.</span> była mowa o tym, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> z <span class="anon-block">S. B.</span> jadą do <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, aby realizować groźby względem tej kobiety.</p> <p>Na podstawie powyższych ustaleń faktycznych sąd przyjął, że oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> chciał, aby oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> stosował groźby bezprawne względem pokrzywdzonej w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności z tytułu czynszu najmu lokalu. Mając taki zamiar oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> w trakcie spotkania w <span class="anon-block">S.</span> w połowie lutego 2019 roku wzbudził zamiar popełnienia tego czynu zabronionego u oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Jeszcze raz należy podkreślić, że zasady doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania uzasadniały ocenę, wedle której to oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> miał problem z pokrzywdzoną i to on chciał go rozwiązać. Z tych względów należało przyjąć, że inicjatywa zastosowania groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonej pochodziła od oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, a nie od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> nie ograniczyło się do wzbudzenia zamiaru popełnienia czynu zabronionego u oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span>, chcąc, aby oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> popełnił czyn zabroniony, udzielił wszakże temu oskarżonemu pomocy w popełnieniu czynu zabronionego, gdyż przekazał mu informacje, że w mieszkaniu przebywają nie tylko pokrzywdzona, ale i jej dzieci. Umożliwiło to następnie oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> odpowiedni podział ról z oskarżonym <span class="anon-block">S. B.</span>. Oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> udzielił także pomocy oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> poprzez przekazanie mu kluczy od klatki schodowej do bloku, w którym zamieszkiwała pokrzywdzona <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Umożliwiło to wejście temu oskarżonemu do bloku.</p> <p>Dla przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> czynu zabronionego nie miało znaczenia, że zakres pomocy udzielonej oskarżonemu nie był taki, że bez tej pomocy oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> swego czynu zabronionego by nie dokonał. W tym zakresie należy przychylić się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, wedle którego w przypadku pomocnictwa nie zachodzi potrzeba ustalenia, że udzielona pomoc rzeczywiście się przydała, ani tego, że bez niej do dokonania czynu zabronionego by nie doszło (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r., II AKa 8/17).</p> <p>Dla przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> czynu zabronionego nie miało znaczenia, że nakłonił i udzielił pomocy do czynu zabronionego polegającego na zastosowaniu gróźb bezprawnych w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, podczas gdy oskarżony <span class="anon-block">G. G. (1)</span> następnie zastosował przemoc względem pokrzywdzonej. Podobnie dla przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> czynu zabronionego nie miało znaczenia, że jego zachowanie odnosiło się do oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, podczas gdy następnie tenże oskarżony popełnił swój czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym <span class="anon-block">S. B.</span>.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> podjął swe zachowania w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a mianowicie odzyskania długu od pokrzywdzonej z tytułu czynszu najmu, co uzasadniało potraktowania jego zachowań jako czynu ciągłego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a> Z tych wszystkich względów sąd przyjął, że oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a> Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> nie obejmuje przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> z tego względu, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> wyłączył na zasadzie <em> <!-- -->lex consumens</em> zastosowanie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> W sprawie nie stwierdzono okoliczności wyłączających poczytalność oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>.</p> <p>W zakresie rozstrzygnięć dotyczących oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> zastosowano na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> obowiązujące w brzmieniu do dnia 23 czerwca 2020 r. z tego powodu, że podstawa skazania tego oskarżonego obejmowała przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12;art. 12 § 1)">art. 12 § 1 k.k.</a>, zaś nowela k.k. z dnia 19 czerwca 2020 r. wprowadziła obligatoryjne nadzwyczajne obostrzenie kary w przypadku czynu ciągłego. Z tego punktu widzenia stan prawny obowiązujący do dnia 23 czerwca 2020 r. był bardziej korzystny dla oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.3. Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.4. Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.5. Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i <br/>środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>Występek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił naruszenie przez oskarżonego jego zachowaniem dóbr prawnych dotyczących mienia, wolności człowieka, zdrowia. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił zadawanie przez niego ciosów po głowie pokrzywdzonej, gdzie zlokalizowane są ważne organy z punktu widzenia funkcjonowania człowieka. W ramach tej samej dyrektywy na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił namówienie przez niego na dokonanie czynu oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że świadkami jego zachowania względem pokrzywdzonej była dwójka jej małoletnich dzieci. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że do zdarzenia doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc, gdzie ona wraz z jej najbliższymi powinna czuć się bezpiecznie. Z punktu widzenia stopnia winy na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że oskarżony <span class="anon-block">P. N.</span> obiecał mu, że za udzielenie mu pomocy się odwdzięczy. Z punktu widzenia tej dyrektywy sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. Świadczy o tym sposób przygotowania się oskarżonego przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej, w tym przygotowanie wariantów wejścia do tego mieszkania, np. okazanie odznaki na wypadek, gdyby pokrzywdzona nie chciała otworzyć drzwi. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Z kolei na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił okoliczność, że w czasie popełnienia czynu zabronionego oskarżony był funkcjonariuszem publicznym, konkretnie funkcjonariuszem policji, którego zadaniem jest zapewnienie poczucia bezpieczeństwa osobom przebywającym na terenie naszego kraju. W tym kontekście należy uwzględnić, że czyn przypisany oskarżonemu nie był wynikiem niezachowania reguł ostrożności, lecz przemyślanym czynem zabronionym popełnionym umyślnie. Z punktu widzenia zachowania oskarżonego po popełnieniu czynu sąd miał na uwadze, że oskarżony w trakcie rozprawy głównej przeprosił pokrzywdzoną, lecz zdaniem sądu te przeprosiny nie wynikały z chęci wyrażenia przekonania o bezprawności, czy naganności swego zachowania, lecz zostały przekazane na potrzeby toczącego się postępowania. Na korzyść oskarżonego sąd potraktował natomiast jego wyjaśnienia, które w dużej mierze pozwoliły na dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> należy wymierzyć karę roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą niższą od połowy ustawowego zagrożenia karą przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, a jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Wymierzona kara jest adekwatna do znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. W tym kontekście należy wskazać, że okoliczność uprzedniej niekaralności oskarżonego nie stanowiła wystarczającej podstawy do wymierzenia niższej kary oskarżonemu, gdyż sprzeciwiały się temu stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonego. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności, mieniu, zdrowiu spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>Występek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił naruszenie przez oskarżonego jego zachowaniem dobra prawnego dotyczącego wolności człowieka. Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że nie zadawał on pokrzywdzonej ciosów, lecz zajmował się jej dziećmi. W tym kontekście na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił jednak, że gdyby nie pilnowanie dzieci przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>, to oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> o wiele trudniej byłoby zadawać uderzenia pokrzywdzonej. Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że świadkami jego zachowania w mieszkaniu pokrzywdzonej była dwójka jej małoletnich dzieci, z czego oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę. Podobnie na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że do zdarzenia doszło w mieszkaniu pokrzywdzonej, a więc, gdzie ona wraz z jej najbliższymi powinna czuć się bezpiecznie. Z punktu widzenia tej dyrektywy sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. Świadczy o tym sposób przygotowania się oskarżonego przed wejściem do mieszkania pokrzywdzonej, w tym przygotowanie wariantów wejścia do tego mieszkania, np. okazanie odznaki na wypadek, gdyby pokrzywdzona nie chciała otworzyć drzwi. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span> należy wymierzyć karę roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą o 2 miesiące wyższą od 1/5 górnej granicy ustawowego zagrożenia karą przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, ale jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Wymierzona kara jest adekwatna do znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. W tym kontekście należy wskazać, że okoliczność uprzedniej niekaralności oskarżonego nie stanowiła wystarczającej podstawy do wymierzenia niższej kary oskarżonemu, gdyż sprzeciwiały się temu stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonego. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>II i III</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonych kar zaliczono rzeczywiste pozbawienie wolności oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 30, 126-127, 668-669, 741-742, 744) oraz oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> (k. 21, 119-120, 666), gdyż było to obligatoryjne.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>IV i V</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzona <span class="anon-block">M. G. (1)</span> poniosła szkodę polegającą na uszkodzeniu jej okularów wartości 1245,80 zł. Zdaniem sądu pokrzywdzona nie powinna ponosić negatywnych skutków zachowania oskarżonego. Dlatego też na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzeczono w punkcie IV-tym części dyspozytywnej wyroku o obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz pokrzywdzonej w wysokości wartości uszkodzonych okularów. W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzona poniosła także krzywdę wynikającą z tego, że doszło do naruszenia jej miru domowego, a także spowodowano u niej rozstrój zdrowia. Do naruszenia miru doszło w obecności dzieci, a rozstrój zdrowia był związany z ranami głowy. Wysokość tej krzywdy nie została ściśle określona. Stąd też na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeczono w tym zakresie nawiązkę jak w punkcie V-tym części dyspozytywnej wyroku.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>VI</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>W wyniku zachowania oskarżonego pokrzywdzona poniosła krzywdę wynikającą z tego, że doszło do naruszenia jej miru domowego. Do naruszenia miru doszło w obecności dwójki małoletnich dzieci. Wysokość tej krzywdy nie została ściśle określona. Stąd też na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 k.k.</a> orzeczono w tym zakresie nawiązkę jak w punkcie VI-tym części dyspozytywnej wyroku.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>VII</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>W toku postępowania zabezpieczono dowód rzeczowy w postaci kominiarki należącej do oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> (k. 349-351, 577-588). Na podstawie ustaleń faktycznych należało przyjąć, że przedmiot ten służył do popełnienia czynu zabronionego, co skutkowało orzeczeniem przepadku tego przedmiotu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>Występek przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Mając na uwadze przytoczone ustawowe zagrożenie karą sąd uwzględnił przy wymiarze kary oskarżonemu następujące okoliczności. Na niekorzyść oskarżonego w ramach społecznej szkodliwości czynu sąd uwzględnił nie tylko nakłonienie oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do popełnienia czynu zabronionego, ale również udzielenie mu pomocy do popełnienia tego czynu.</p> <p>Na niekorzyść oskarżonego sąd uwzględnił, że miał on świadomość, że świadkami czynu na szkodę pokrzywdzonej mogą być jej dwoje małoletnich dzieci. Z punktu widzenia stopnia winy oskarżonego sąd na korzyść oskarżonego uwzględnił, że jest właścicielem lokalu, który wynajmowała pokrzywdzona, a która następnie nie płaciła w dużej części za najem. Z kolei w ramach tej samej dyrektywy na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że czyn zabroniony przypisany oskarżonemu był przemyślany, nie był wynikiem zamiaru nagłego. W tym kontekście sąd na niekorzyść oskarżonego uwzględnił, że oskarżony nie wyczerpał wszystkich prawnie dopuszczalnych środków zmierzających do wyegzekwowania jego należności. Z bezpośredniej obserwacji zachowania oskarżonego w trakcie rozprawy głównej należy wyciągnąć wniosek, że oskarżony nie uzmysławia sobie naganności jego zachowania, krzywdy doznanej przez pokrzywdzoną. W ramach dyrektywy prewencji indywidualnej sąd uwzględnił na korzyść oskarżonego jego uprzednią niekaralność za przestępstwa. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności oceniane łącznie sąd uznał, że oskarżonemu <span class="anon-block">P. N.</span> należy wymierzyć karę roku pozbawienia wolności. Wymierzona kara jest karą odpowiadającą 1/5 górnej granicy ustawowego zagrożenia karą przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, ale jest ona usprawiedliwiona z punktu widzenia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Wymierzona kara jest adekwatna do dość znacznego stopnia społecznej szkodliwości oraz do dość znacznego stopnia winy oskarżonego. Kara ta odpowiada też dyrektywie prewencji indywidualnej. Oskarżony nie był osobą uprzednio karaną za przestępstwa. Wymierzona kara jest wreszcie adekwatna do dyrektywy prewencji ogólnej i uświadamia społeczności oskarżonego, jak również społeczeństwu w ogóle, że popełnienie czynu zabronionego przeciwko wolności spotyka się z reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. W zestawieniu ze współoskarżonymi <span class="anon-block">G. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. B.</span> sąd uwzględnił w przypadku oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, że zdecydował się na nakłonienie i udzielenie pomocy do popełnienia czynu zabronionego z uwagi na to, że pokrzywdzona była jego dłużnikiem. Zdaniem sądu jego sytuacja motywacyjna była więc inna niż w przypadku pozostałych oskarżonych. W ocenie sądu obniżało to stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span>, co musiało skutkować wymierzeniem mu kary łagodniejszej niż w przypadku dwóch pozostałych oskarżonych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>IX</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>Zdaniem sądu wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego nie było bezwzględnie konieczne. Z uwagi na uprzednią niekaralność oskarżonego, podejmowanie prac zarobkowych, sąd uznał, że w jego przypadku zachodzi pozytywna prognoza co do tego, że nie popełni już nowego czynu zabronionego. Dlatego też sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>X</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>W związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności sąd uznał za uzasadnione orzeczenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> kary grzywny. Określając liczbę stawek dziennych sąd miał na uwadze okoliczności brane pod uwagę przy wymiarze kary pozbawienia wolności, zaś określając wysokość stawki dziennej sąd uwzględnił wysokość miesięcznych dochodów oskarżonego (k. 432, k. 813).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>XI</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej kary grzywny jako kary podlegającej wykonaniu zaliczono rzeczywiste pozbawienie wolności oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> (k. 428-429), gdyż było to obligatoryjne.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>XII</p> </td> <td colspan="4"> <p>VIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 4)">art. 72 § 1 pkt 4 k.k.</a> sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek wykonywania w okresie próby pracy zarobkowej.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>XIII</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> zwrócono oskarżonemu <span class="anon-block">G. G. (1)</span> dowody rzeczowe zabezpieczone w sprawie (k. 83-85), nie będące narzędziami przestępstwa, jako zbędne dla dalszego toku postępowania karnego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>XIV</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> zwrócono oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span> dowody rzeczowe zabezpieczone w sprawie (k. 11-12), nie będące narzędziami przestępstwa, jak zbędne dla dalszego toku postępowania karnego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">S. B.</span> </p> </td> <td colspan="4"> <p>XV</p> </td> <td colspan="4"> <p>I</p> </td> <td colspan="4"> <p>W toku postępowania zabezpieczono dowody rzeczowe w postaci gazu i rękawiczek (k. 456-456v.). Dowody przeprowadzone w sprawie nie pozwoliły na ustalenie właścicieli tych przedmiotów. Dlatego też w tym zakresie orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.p.k.</a> o złożeniu ich do depozytu sądowego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/>a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>Czyn zabroniony przypisany w punkcie I-szym części dyspozytywnej wyroku oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span> nie obejmował kradzieży telefonów komórkowych. Zdaniem sądu w zgromadzonym materiale dowodowym brak było podstaw, aby przypisać oskarżonemu zabór w celu przywłaszczenia wymienionych rzeczy. Z zeznań świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> oraz świadka <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span> wynika, że oskarżony w trakcie zdarzenia zabrał im telefony komórkowe. Z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (1)</span> wynika, że będąc w łazience oskarżony próbował przy użyciu jednego z tych telefonów połączyć się z innym abonentem. Niemniej jednak zdaniem sądu nie można oskarżonemu przypisać, aby jego zachowaniu towarzyszył zamiar przywłaszczenia tych rzeczy. Nie ma wszakże w materiale dowodowym podstaw umożliwiających przypisanie oskarżonemu zamiaru przywłaszczenia telefonów. Po pierwsze, zabranie przez oskarżonego dzieciom ich telefonów należy wiązać z zachowaniem oskarżonego, który chciał, aby nie wezwały one pomocy przy pomocy telefonów. Ponadto, ustalona w sprawie próba połączenia przy użyciu jednego z tych telefonów świadczy co najwyżej o zamiarze użycia tego aparatu, ale w żadnej mierze nie świadczy o chęci jego przywłaszczenia. Po trzecie, o braku zamiaru przywłaszczenia świadczy analiza dalszego zachowania oskarżonego. W tym kontekście należy wskazać na to, że z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> wynikało, że po wyjściu z łazienki odłożył telefony na blat w kuchni mieszkania pokrzywdzonej. Wyjaśnienia te korespondują z zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K.</span> oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, z których wynikało, że po wejściu funkcjonariuszy policji do mieszkania okazało się, że zabrane telefony leżały na blacie w kuchni.</p> <p>Zdaniem sądu na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie można było przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">S. B.</span>, aby w trakcie zdarzenia z dnia 14 marca 2019 roku miał stosować przemoc fizyczną wobec dzieci pokrzywdzonej. Po pierwsze, wystarczającą podstawą do dokonania tego rodzaju ustaleń nie były zeznania świadka <span class="anon-block">Y.</span> <span class="anon-block">A. H.</span> <span class="anon-block">G.</span> oraz <span class="anon-block">S. E.</span> <span class="anon-block">H.</span>. Po drugie, podstawą do dokonania tego typu ustaleń nie były również wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>XVI i XIX</p> </td> <td colspan="12"> <p>W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> obejmujące: ryczałt za zapytanie o dane o karalności (k. 210, 873, 913), należność za konwojowanie w kwocie po 20 zł (k. 464-465), wynagrodzenie biegłego z zakresu medycyny sądowej w kwocie 160 złotych (k. 477), wynagrodzenie biegłego psychologa w łącznej kwocie 466,25 zł (562-563), wynagrodzenie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa w łącznej kwocie 575,49 zł (k. 569), wynagrodzenie za holowanie i parkowanie pojazdu w kwocie 400 zł (k. 673), wynagrodzenie za badanie telefonu marki LG w kwocie 615 zł (k. 693), ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> sąd zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 zł oraz kwotę 1200 złotych wydatków postępowania. Podejmując takie rozstrzygnięcie sąd uznał, że większość wyżej wymienionych wydatków postępowania odnosiła się wyłącznie do tego oskarżonego, w szczególności wynagrodzenia biegłych. Mając na uwadze deklarowany miesięczny dochód oskarżonego (k. 813) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości. Z kolei z uwagi na konieczność utrzymania małoletniego syna sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia pozostałej części wydatków postępowania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>XVII i XIX</p> </td> <td colspan="12"> <p>W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> obejmujące: ryczałt za zapytanie o dane o karalności (k. 211, 874, 915), należność za konwojowanie w kwocie po 20 zł (k. 466, 659), wynagrodzenie biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa w łącznej kwocie 575,49 zł (k. 551), wynagrodzenie biegłego psychologa w łącznej kwocie 466,25 zł (k. 562-563), ryczał za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 4)">art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> sąd zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">S. B.</span> na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 300 zł oraz kwotę 600 złotych wydatków postępowania. Podejmując takie rozstrzygnięcie sąd uznał, że większość wyżej wymienionych wydatków postępowania odnosiła się wyłącznie do tego oskarżonego, w szczególności wynagrodzenia biegłych. Mając na uwadze dochód oskarżonego z tytułu pracy zarobkowej (k. 852) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości. Z kolei z uwagi na konieczność utrzymania żony sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia pozostałej części wydatków postępowania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>XVIII</p> </td> <td colspan="12"> <p>W toku postępowania Skarb Państwa tymczasowo wyłożył wydatki związane z udziałem w sprawie oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> obejmujące ryczałt za zapytanie o karalność (k. 875, 914), a także ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym oraz postępowaniu sądowym. Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> sąd zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">P. N.</span> na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 180 zł oraz kwotę 103,33 złotych wydatków postępowania. Mając na uwadze dochód oskarżonego z tytułu pracy zarobkowej (k. 432, 813) zdaniem sądu oskarżony jest w stanie ponieść opłatę oraz wydatki postępowania w zasądzonej wysokości.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Podpis</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> </table> </div>