III AUz 457/20

<p>Sygn. akt III AUz 457/20</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Dnia 19 listopada 2020 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych </strong> </p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń (spr.)</p> <p>Sędziowie: SA Maciej Piankowski</p> <p>SA Alicja Podlewska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy <span class="anon-block">W. B.</span> </p> <p>przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego</p> <p>o ubezpieczenie społeczne rolników</p> <p>na skutek zażalenia <span class="anon-block">W. B.</span> </p> <p>na postanowienia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV U 1698/19</p> <p>postanawia:</p> <p>1)  oddalić zażalenie;</p> <p>2)  przyznać od Skarbu Państwa (kasa Sądu Okręgowego w Toruniu) na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">K. S.</span> kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy w postępowaniu zażaleniowym.</p> <p>SSA Maciej Piankowski SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń SSA Alicja Podlewska</p> <p>Sygn. akt III AUz 457/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego, macierzyńskiego i emerytalno-rentowego <span class="anon-block">W. B.</span> w okresach od 1 kwietnia 2008 r. do 30 kwietnia 2008 r., od 1 października 2014 r. do 4 listopada 2014 r., od 3 czerwca 2017 r. do 22 stycznia 2019 r. i od 25 lutego 2019 r. do 8 marca 2019 r. oraz ustanie obowiązku opłacania składek za ww. okresy. Decyzja ta została doręczona ubezpieczonemu w dniu 29 lipca 2019 r.</p> <p>W dniu 4 grudnia 2019 r. <span class="anon-block">W. B.</span> złożył dowołanie od ww. decyzji <br/>z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wskazując że w okresie od 14 maja 2015 r. do 2 grudnia 2019 r. był w bardzo złym stanie psychicznym z powodu choroby nowotworowej. Po wizycie w szpitalu i dowiedzeniu się o braku możliwości dalszego leczenia odebrał tą wiadomość jako wyrok i przestało mu zależeć na wszystkim, przez co odbieraną korespondencję wyrzucał do kosza bez czytania. Dopiero wizyta siostry <span class="anon-block">J. B.</span> w dniu 1 grudnia 2019 r. dała mu nadzieję na wyzdrowienie i skłoniła go do zajęcia się swoimi sprawami. Wskazał, że nikt go nie informował, że z uwagi na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej będzie musiał płacić składki na KRUS i ZUS.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie Prezes KRUS wniósł o odrzucenie odwołania z uwagi na jego złożenie po terminie.</p> <p>Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r. odrzucił odwołanie (pkt 1) i przyznał radcy prawnemu <span class="anon-block">K. S.</span> wynagrodzenie w kwocie 90 zł podwyższone o należny podatek VAT tytułem kosztów niedopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 2).</p> <p>Sąd ustalił, że <span class="anon-block">W. B.</span> (<span class="anon-block">ur. (...)</span>) podlegając ubezpieczeniu w KRUS w związku z dzierżawą nieruchomości rolnej Skarbu Państwa o pow. 4,3077 ha położonej w obrębie <span class="anon-block">G.</span>, jednocześnie prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług budowy i remontów statków. W grudniu 2018 r. wrócił z Holandii, gdzie naprawiał statki i zaczął wykonywać badania z powodu osłabienia i trudności w oddychaniu. W okresie od 15 do 20 kwietnia 2019 r. był hospitalizowany na Oddziale <span class="anon-block">(...)</span> w szpitalu w <span class="anon-block">G.</span> z rozpoznaniem zmian rozsianych w płucach i podejrzeniem sarkoidozy w stadium II. W maju 2019 r. był hospitalizowany w Centrum Onkologii w <span class="anon-block">B.</span> celem diagnostyki inwazyjnej (mediastinoskopii) z podejrzeniem nowotworu o niepewnym lub nieznanym charakterze ucha środkowego, narządów układu oddechowego i klatki – śródpiersie. W wycinkach pobranych podczas tego zabiegu nie potwierdzono sarkoidozy. W dniu 21 maja 2019 r. ubezpieczony złożył wniosek o rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy prawidłowo wypełniając formularz, dołączając stosowne zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 29 kwietnia 2019 r. Ubezpieczony w dniu 13 czerwca 2019 r. stawił się na badanie przez Lekarza Rzeczoznawcy KRUS., który rozpoznał u ubezpieczonego podejrzenie sarkoidozy w stadium II i uznał ubezpieczonego za całkowicie niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym od 3 czerwca 2019 r. do czerwca 2020 r.</p> <p>W związku z ustalaniem uprawnień do renty i przedłożonymi przez ubezpieczonego dokumentami dotyczącymi zatrudnienia na umowę zlecenia i umowę o pracę w dniu 19 lipca 2019 r. organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została doręczona ubezpieczonemu w dniu 29 lipca 2019 r. Organ rentowy w dniu 24 lipca 2017 r. wydał decyzję przyznającą ubezpieczonemu rentę rolniczą z tytułu niezdolności na okres od 3 czerwca 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. w kwocie 1.102,44 zł miesięcznie, przy czym jej część uzupełniająca uległa zawieszeniu w 50% z powodu prowadzenia działalności rolniczej. Jednocześnie poinformowano ubezpieczonego, że zawieszenie części uzupełniającej nastąpiło ze względu na prowadzenie działalności rolniczej. W związku z zakończeniem postępowania wyjaśniającego z ZUS oraz ustaleniem wysokości renty rolniczej KRUS wydał w dniu 26 sierpnia 2019 r. decyzję przyznającą ubezpieczonemu rentę rolniczą z tytułu niezdolności na okres od 3 czerwca 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. w kwocie 1.145,26 zł miesięcznie.</p> <p>W dniu 2 października 2019 r. ubezpieczony złożył w KRUS osobiście do protokołu wniosek o wypłatę części uzupełniającej w pełnej wysokości i doręczył protokół zdawczo-odbiorczy z 31 sierpnia 2019 r. dotyczący przekazaniu przez ubezpieczonego Skarbowi Państwa dzierżawionej przez niego nieruchomości rolnej. Na skutek tego wniosku organ rentowy wydał w dniu 9 października 2019 r. decyzję o przyznaniu prawa do wypłaty części uzupełniającej od 1 października 2019 r. do 30 czerwca 2020 r.</p> <p>W dniu 22 października 2019 r. ubezpieczony wystąpił do KRUS z wnioskiem <br/>o wydanie zaświadczenia o wysokości utrzymywanej renty celem przedłożenia go do MOPS, zaznaczając, że zaświadczenie zostanie odebrane osobiście w dniu 28 października 2019 r. Ubezpieczony złożył też w KRUS dowód złożenia wniosku o wykreślenie z CEiDG działalności pozarolniczej z dniem 22 października 2019 r.</p> <p>Sąd uzasadniając odrzucenie odwołania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3)">art. 477 ^{<!-- -->9} § 3 k.p.c.</a>, wskazał, że odwołujący się wniósł odwołanie z trzymiesięcznym opóźnieniem (termin do złożenia odwołania upływał 29 sierpnia 2019 r.) i przekroczenie terminu do złożenia odwołania w rozumieniu ww. przepisu jest nadmierne. Poza tym w ocenie Sądu ubezpieczony nie wykazał, że do opóźnienia doszło z przyczyn niezależnych od niego.</p> <p>Ubezpieczony powoływał się na okoliczność, że z powodu złego stanu psychicznego – będącego efektem wiadomości o chorobie nowotworowej – nie otworzył korespondencji <br/>z ZUS i nie przeczytał zaskarżonej decyzji, gdyż przestało mu wówczas zależeć na czymkolwiek.</p> <p>W ocenie Sądu z ustalonego stanu faktycznego w kwietniu i maju 2019 r. istotnie ubezpieczony był hospitalizowany w szpitalu w <span class="anon-block">G.</span> i w Centrum Onkologii w <span class="anon-block">B.</span>, zdiagnozowano wówczas u niego nowotwór ucha środkowego, narządów układu oddechowego i klatki – śródpiersie i niewątpliwie jest to sytuacja, która może znacznie pogorszyć stan psychiczny. Tym niemniej biorąc pod uwagę działania ubezpieczonego podjęte po tej dacie nie sposób dać jemu wiarę, że istotnie wówczas z powodu złego stanu psychicznego w ogóle nie otworzył przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Przeczy temu okoliczność, że w tym okresie ubezpieczony bardzo aktywnie dbał o swoje interesy w stosunku do KRUS, zapoznając się z korespondencją od tego organu. I tak:</p> <p>- w dniu 21 maja 2019 r. złożył wniosek o rentę rolniczą prawidłowo wypełniając formularz, dołączając stosowne zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 29 kwietnia 2019 r.;</p> <p>- stawił się w dniu 13 czerwca 2019 r. na badanie przez Lekarza Rzeczoznawcy KRUS,</p> <p>- gdy otrzymał decyzję organu rentowego z dnia 24 lipca 2017 r. przyznającą rentę rolniczą <br/>z tytułu niezdolności do pracy ze zmniejszeniem części uzupełniającej podjął działania w celu rozwiązania umowy dzierżawy i zdania nieruchomości do Skarbu Państwa, a następnie złożył wniosek, na skutek którego organ rentowy wydał w dniu 9 października 2019 r. decyzję <br/>o przyznaniu prawa do wypłaty części uzupełniającej od 1 października 2019 r. do 30 czerwca 2020 r.;</p> <p>- w dniu 22 października 2019 r. ubezpieczony wystąpił do KRUS z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości utrzymywanej renty celem przedłożenia w MOPS i jak wynika <br/>z jego zeznań złożył to zaświadczenie do MOPS.</p> <p>W ocenie Sądu zakres podejmowanych przez ubezpieczonego działań względem KRUS opisanych powyżej, przeczy twierdzeniom ubezpieczonego, że w okresie przed <br/>jak i po wydaniu zaskarżonej decyzji z powodu złego stanu psychicznego nie był w stanie nie tylko złożyć odwołania od zaskarżonej decyzji, ale nawet jej przeczytać. Ubezpieczony nie był w stanie wyjaśnić, dlaczego niektóre pisma z KRUS czytał (i aktywnie na nie reagował), <br/>a akurat zaskarżonej decyzji w ogóle nie przeczytał. Twierdzenia ubezpieczonego o jego stanie psychicznym uniemożliwiającym mu jakiekolwiek działanie w tym okresie są niewiarygodne i zostały przytoczone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania.</p> <p> <span class="anon-block">W. B.</span> zaskarżył postanowienie w części tj. w przedmiocie odrzucenia odwołani, zarzucając naruszenie przepisu prawa procesowego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3)">art. 477^{<!-- -->9} § 3 k.p.c.</a> poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie odwołania ubezpieczonego w sytuacji, gdy przekroczenie terminu nie było nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Powołując się na powyższe podstawy, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">K. S.</span> zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym z urzędu w wysokości maksymalnej według norm przepisanych, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W uzasadnieniu zażalenia wnioskodawca podniósł, że biorąc pod uwagę okoliczności wskazane przez ubezpieczonego w zakresie jego stanu zdrowia oraz załączone do pisma z dnia 3 grudnia 2019 r. dokumenty, przekroczenie terminu nie było nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Z zeznań ubezpieczonego bezpośrednio wynika, że do dnia 2 grudnia 2019 r. pozostawał on w bardzo złym stanie psychicznym z powodu choroby nowotworowej, zaś odbieraną korespondencję wyrzucał do kosza bez czytania. Dopiero wizyta siostry <span class="anon-block">J. B.</span> dała mu nadzieję na wyzdrowienie i skłoniła go do zajęcia się swoimi sprawami.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 1)">art. 477^{<!-- -->9} § 1 k.p.c.</a> odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Natomiast zgodnie z § 3 tego artykułu, odwołanie wniesione po upływie terminu Sąd odrzuci, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. Ocena nadmierności opóźnienia powinna być odniesiona do końcowej daty miesięcznego terminu na wniesienie odwołania, a zatem opóźnienie powinno być liczone nie od daty otrzymania decyzji organu rentowego, lecz od końca terminu na wniesienie odwołania.</p> <p>W poglądach doktryny i judykatury od dawna jest ugruntowany pogląd, że do terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego nie mają zastosowania przepisy o przywróceniu terminy za zasadach ogólnych, w szczególności nie wydaje się postanowienia o przywróceniu terminu ( por. J. Iwulski, Komentarz do art. 477^{<!-- -->9} k.p.c., Lex, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 404/09, Lex nr 611422). W przypadku przekroczenia przez stronę terminu o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 1)">art. 477^{<!-- -->9}§ 1 k.p.c.</a> Sąd winien postąpić w sposób wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3;art. 477(9))">§ 3 art. 477 ^{<!-- -->9} k.p.c.</a>, a więc przed odrzuceniem odwołania winien dokonać oceny, czy przekroczenie terminu nie jest nadmierne i czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przepisy procedury nie wymagają w tym ostatnim przypadku wystąpienia przez stronę z wnioskiem o przywrócenie terminu. Jeśli więc w toku wstępnego badania sprawy Sąd pierwszej instancji dojdzie do wniosku, że odwołanie od decyzji organu rentowego złożone zostało z przekroczeniem terminu, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 1)">art. 477^{<!-- -->9}§ 1 k.p.c.</a> - to winien zobowiązać stronę do wskazania przyczyn opóźnienia, a następnie podjąć czynności wyjaśniające lub dopuścić dowody niezbędne dla ostatecznej oceny, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3</a> in fine, a tym samym, czy istnieje podstawa do merytorycznej oceny odwołania.</p> <p>Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia przez Sąd <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3)">art. 477^{<!-- -->9}§ 3 k.p.c.</a> wskazać trzeba, że przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie. Mają one charakter oceny i trudno je uogólnić. W doktrynie jako przykładowe przyczyny naruszenia terminu niezależne od odwołującego wymienia się: jego chorobę, pobyt za granicą, nieznajomość prawa, nieporadność, wprowadzenie w błąd przez organ rentowy (J. Gudowski, Komentarz do art. 477^{<!-- -->9} k.p.c., LexPolonica). Do oceny, czy przekroczenie terminu jest nadmierne, nie wystarczy rachunkowe porównanie czasu opóźnienia z terminem ustalonym do wniesienia odwołania; zależy to także od charakteru okoliczności usprawiedliwiających opieszałość ubezpieczonego (por. wyr. SN z 17 czerwca 1969 r., II CR 168/69, LexPolonica nr 300841, OSNCP 1970, nr 3, poz. 48; por. też post. SN z 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, LexPolonica nr 325777, OSNAPiUS 1998, nr 3, poz. 104). W postanowieniu z 29 września 1999 r., II UKN 490/99, LexPolonica nr 348495 (OSNAPiUS 2001, nr 2, poz. 57), Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 1997 r., II UKN 61/97, OSNAPiUS 1998, nr 3, poz. 104) wskazał, że jeżeli strona była należycie pouczona o trybie i terminie zaskarżenia decyzji organu rentowego, to wniesienie odwołania z kilkumiesięcznym opóźnieniem jest nadmiernym przekroczeniem terminu z przyczyn zależnych od odwołującego się.</p> <p>Stosując regulację określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3)">art. 477^{<!-- -->9} § 3 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy, przed odrzuceniem odwołania, dokonał wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy. W szczególności ustalił datę doręczenia decyzji, a ocenę nadmierności opóźnienia odniósł do końcowej daty miesięcznego terminu na wniesienie odwołania.</p> <p>Analizując tę kwestię wskazać przede wszystkim trzeba, że z prawidłowych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że przedmiotowa decyzja została doręczona wnioskodawcy osobiście w dniu 29 lipca 2019 r. Decyzja stwierdzająca ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego oraz ubezpieczenia emerytalno - rentowego <span class="anon-block">W. B.</span> w okresach wskazanych w decyzji i obowiązku opłacania składek za ww. okresy, zawierała pouczenie odnośnie sposobu i terminu wniesienia od niej odwołania. Odwołanie wnioskodawcy od powyższej decyzji zostało wniesione dnia 4 grudnia 2019 r., z ponad trzymiesięcznym opóźnieniem. Odwołujący wyłącznie ze swojej winy nie zapoznał się z treścią decyzji i pouczenia o terminie i sposobie skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek należytej staranności w swoich działaniach. Skoro otrzymał decyzję organu rentowego z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania, to jego obowiązkiem było, w przypadku, gdy się z nią nie zgadzał, dochowanie wskazanego, ustawowego terminu. Wnioskodawca w okresie od maja 2019 r. do października 2019 r. nie wykazywał nieporadności w prowadzeniu swoich spraw przed organem rentowym, składając wnioski, stawiając się na badania. Podejmował też działania w związane z rozwiązaniem umowy dzierżawy i zdania nieruchomości do Skarbu Państwa, czy też uzyskania pomocy w MOPS. Zaniechanie działań zmierzających do złożenia w terminie odwołania od wydanej w stosunku do niego decyzji o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego oraz ubezpieczenia emerytalno - rentowego i obowiązku opłacania składek, nie może być uznane za przyczynę od skarżącego niezależną, a wniesienie odwołania po upływie ponad trzech miesięcy od zapoznania się z treścią decyzji i zawartym w niej pouczeniem nie może być ocenione jako nienadmierne w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(9);art. 477(9) § 3)">art. 477^{<!-- -->9} § 3 k.p.c.</a> Sąd II instancji podzielił ocenę prawną i faktyczną Sądu Okręgowego.</p> <p>Zażalenie ubezpieczonego nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności faktycznych, ani prawnych, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a>, orzekł jak w sentencji.</p> <p>O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie §16 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 15 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 68). Sąd Apelacyjny przyznał pełnomocnikowi skarżącego minimalną stawkę wynagrodzenia określonej w tym rozporządzeniu uznając, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zasądzenia na rzecz pełnomocnika żalącego opłaty w postępowaniu zażaleniowym w wysokości maksymalnej. W szczególności nie przemawiał za tym nakład pracy pełnomocnika. Nie odbiegał on bowiem w sposób istotny od przeciętnego. Wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w maksymalnej wysokości według norm przepisanych, pełnomocnik nie przedstawił żadnych argumentów, które miałyby przemawiać za odstępstwem od zastosowania stawki minimalnej.</p> <p>SSA Maciej Piankowski SSA Iwona Krzeczowska- Lasoń SSA Alicja Podlewska</p> </div>