I OSK 1700/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) Sędzia WSA del. Ewa Kwiecińska Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 661/06 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia lokalu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 661/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2005 r. nr [...], Postanowieniem tym zostało utrzymane w mocy postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], uznające za niezasadne zarzuty J. K. w sprawie zastosowania wobec niej środka egzekucyjnego, nakazującego opuszczenie lokalu mieszkalnego nr 36 przy ul. [...] w W., w terminie 21 dni od daty otrzymania upomnienia, który uznała za zbyt uciążliwy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż organ podał, że lokal ten otrzymał jako kwaterę stałą ojciec J. K., który zmarł w 2003 r., a wobec tego powinna ona opuścić ten lokal dobrowolnie, do czego została wezwana, natomiast J. K. wywodziła, iż ma prawo do wykupu tego lokalu, że zamieszkuje w nim wraz z synem, ponosi opłaty, mimo iż jest zameldowana w innym lokalu. Przechodząc do rozważań, Wojewódzki Sąd stwierdził, że zarzut skarżącej o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego został rozpoznany przez organ na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jednym z elementów procedury w nim przewidzianej jest uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. Bezspornym jest w sprawie, że Wojewoda Mazowiecki powiadomił wierzyciela, wezwał do zajęcia stanowiska i ustosunkowania się wierzyciela do zarzutu skarżącej - kontynuował Sąd, stwierdzając, że skoro organ egzekucyjny podzielił stanowisko wierzyciela co do bezzasadności zarzutu, tym samym nie było podstaw do uwzględnienia skargi. Reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, J. K. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i zarzucając na podstawie art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie art. 33 ust. 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak uznania, że opuszczenie lokalu przez skarżącą jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym biorąc pod uwagę sytuację majątkową oraz osobistą skarżącej oraz naruszenie zasad postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niekompletne uzasadnienie wyroku. Minister Sprawiedliwości oraz Dyrektor Generalny Służby Więziennej wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jeśli w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania to Naczelny Sąd może rozpoznać sprawę w takich ramach jakie zakreślają podstawy skargi kasacyjnej. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 P.p.s.a. i zawiera je dwie: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zgodne z tym przepisem przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu o naruszenie jakiego prawa, tj. materialnego czy procesowego chodzi, konkretnych przepisów konkretnego aktu oraz charakteru naruszenia. Skarga kasacyjna J. K. tym wymaganiom nie odpowiada. Ze sposobu sformułowania podstaw skargi kasacyjnej nie wynika czy wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego czy procesowego, ani też nie wskazano jaki jest charakter naruszenia art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie jest ani uprawniony, ani zobligowany do poprawiania, uzupełniania, interpretowania skargi kasacyjnej. Skarga ta jest środkiem dość sformalizowanym, właśnie z uwagi na to, że jej zarzuty muszą odpowiadać wymogom art. 174 P.p.s.a. Zapewnieniu tego warunku służy, nałożony art. 175 § 1 P.p.s.a., oblig sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, zatem fachowego pełnomocnika strony. Przytoczenie podstaw kasacyjnych w sposób nieodpowiadający w pełni wymogom art. 174 P.p.s.a. czyni je nieusprawiedliwionymi, w rozumieniu art. 184 P.p.s.a, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. O wynagrodzeniu radcy prawnego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem art. 209 i 210 P.p.s.a. dotyczą tylko rozstrzygnięcia o kosztach pomiędzy stronami postępowania.