I FZ 510/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 294/07 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach; 2) oddalić wniosek o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 2 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 294/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 21 listopada 2006 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że 4 czerwca 2007 r. wpłynęło do Sądu zażalenie pełnomocnika skarżącego (radca prawny) na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Trzeciego tego Sądu z 14 maja 2007 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sądowych wynika natomiast, że w tym dniu referendarz sądowy tego Sądu wydał zarządzenie o sygn. akt III SA/Gl 294/07 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niedopuszczalne i z tej przyczyny je odrzucił. W ocenie Sądu pierwszej instancji zażalenie było niedopuszczalne, bowiem zaskarżone zarządzenie nie zostało wydane. Natomiast od wydanego zarządzenia referendarza sądowego stronie przysługiwał sprzeciw, który należało wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. Doręczenie takie nastąpiło 23 maja 2007 r., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał 30 maja 2007 r. i w tym czasie nie został on wniesiony. Pełnomocnik skarżącego (radca prawny) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA, wnosząc o jego uchylenie i zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu podkreślił, iż skarżący przebywa w areszcie i w związku z tym jest reprezentowany przez siostrę, która w zastępstwie skarżącego podpisała się na formularzu PPF w celu uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Pełnomocnik podniósł, iż próby kontaktu ze skarżącym, aby on sam mógł złożyć swój podpis i stosowne oświadczenie, nie mogą dojść do skutku. Ponadto zdaniem pełnomocnika poszanowanie praw procesowych skarżącego w niniejszej sprawie powinno skutkować zwróceniem się przez WSA w Gliwicach do Sądu Rejonowego w Z. Wydział II Karny celem umożliwienia stronie dokonania czynności wymaganych w celu uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma. Oznaczenie rodzaju pisma, jak wskazuje doktryna, polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może jednak wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (vide postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90). Pismo pełnomocnika, nazwane zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, jest w istocie sprzeciwem na zarządzenie referendarza WSA z 14 maja 2007 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania i jako taki powinien podlegać rozpoznaniu. Nie decyduje bowiem o charakterze pisma jego tytuł a treść, która w niniejszym przypadku wskazuje na to, iż przedmiotem zaskarżenia jest zarządzenie referendarza. Pełnomocnik wniósł pismo w terminie wymaganym dla sprzeciwu od zarządzenia referendarza zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. i wskazał w swoim piśmie, że zaskarżone zarządzenie doręczone zostało 23 maja 2007 r. W aktach sprawy znajduje się jedynie zwrotne potwierdzenie odbioru z tą datą zarządzenia referendarza WSA z 14 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 294/07 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedmiotem zaskarżenia było więc w istocie zarządzenie referendarza, a nie jak to przyjął Sąd pierwszej instancji nieistniejące zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było wydanie orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi. Z tych względów brak było podstaw do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W związku z powyższym oraz na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a należało orzec, jak w sentencji.