III SAB/Gl 198/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. w przedmiocie płatności obszarowych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Pismem z 23 lipca 2020 r. J. S. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego, złożył skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. Z jej uzasadnienia wynikał następujący stan faktyczny sprawy. 11 maja 2019 r. skarżący, powołując się na przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 364 ze zm.), złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako ARiMR) wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019. Powierzchnia działek rolnych, którą zadeklarował do płatności wynosiła 4,58 ha. Została ona zweryfikowana w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej 8 stycznia 2020 r. oraz na podstawie systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE z 20 grudnia 2013 r. L 347, s. 549 z późn. zm – dalej jako rozporządzenie (UE) nr 1306/2013). Ponieważ powierzchnia stwierdzona przez organ wynosiła 2,37 ha z płatności wykluczono 2,21 ha. W oparciu o powyższe, decyzją z [...] r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu płatność na zazielenienie w wysokości 750,20 zł, jednak odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności redystrybucyjnej nakładając jednocześnie na skarżącego sankcje w wysokości 445,70 zł i 174,81 zł, które będą potrącane z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych. Podobnie decyzją z [...] r. Nr [...] odmówił skarżącemu przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami strefa II nakładając sankcję w wysokości 249,48 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Od decyzji tych skarżący nie złożył odwołania, albowiem w terminie przewidzianym do jego złożenia oświadczył, iż cofa swój wniosek z 11 maja 2019 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oraz zrzeka się wszelkich roszczeń objętych decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Nr [...] i Nr [...] (vide: pismo z 9 kwietnia 2020 r.). Działający z upoważnienia Kierownika Biura Powiatowego Naczelnik Wydziału Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich pismem z 17 kwietnia 2020 r. Nr [...] poinformował skarżącego, że jego oświadczenie o cofnięciu wniosku jest bezpodstawne z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli. Tym samym uznał, że w sprawie zastosowanie mieć będzie art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności. Zgodnie bowiem z tym przepisem jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach, o których mowa w ust. 1 lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeśli ta kontrola ujawni jakiekolwiek przypadki niezgodności, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność. W kolejnym piśmie z 8 maja 2020 r. złożonym do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR skarżący domagał się wydania na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej jako K.p.a.) decyzji administracyjnej umarzającej postępowanie z uwagi na złożone oświadczenie o cofnięciu wniosku i zrzeczenie się roszczenia. W jego ocenie wykładnia art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego UE nr 809/2014 dokonana przez organ była błędna, nie uwzględnia ust. 3 tego artykułu, który to przepis pozwala wycofać wniosek w całości w dowolnym momencie, albowiem wycofanie nie jest dozwolone jedynie w odniesieniu do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność, czyli w tej części, w której organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeżeli kontrola ta ujawni jakiekolwiek przypadki niezgodności. Ponieważ oświadczenie o cofnięciu wniosku złożył jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji z [...] r. Nr [...] tym samym istniała możliwość zastosowania w sprawie art. 105 § 1 w zw. z art. 61 § 1 i § 2 K.p.a. 29 czerwca 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. ponownie poinformował skarżącego, iż wycofanie wniosku nie jest dopuszczalne i nie może skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 105 K.p.a. Nie zgadzając się z powyższym, pismem z 17 lipca 2020 r. skarżący złożył ponaglenie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. Wyjaśnił, że z pisemnych informacji, które otrzymał wynika, że innego rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę nie otrzyma. Dlatego też domagał się aby zobowiązać organ I instancji do wydania decyzji administracyjnej, względnie postanowienia lub innego aktu administracyjnego. Tym bardziej, że stan bezczynności trwa już ponad trzy miesiące, a terminy załatwienia sprawy, przewidziane w art. 35 i art. 36 § 1 K.p.a., zostały przez organ przekroczone. Nie czekając na rozpoznanie ponaglenia pismem z 23 lipca 2020 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. Powołując się na art. 50 § 1, art. 53 § 2b i art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") oraz art. 227 w zw. z art. 35 i art. 36 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.- dalej w skrócie "K.p.a.") domagał się wydania orzeczenia zobowiązującego organ I instancji do wydania decyzji administracyjnej, względnie postanowienia lub innego aktu administracyjnego załatwiającego sprawę oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przewidzianych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż cofnięcia wniosku w formie pisemnego oświadczenia z jednoczesnym zrzeczeniem się roszczenia przepisy rozporządzenia wykonawczego UE nr 809/2014 nie zabraniają. Mianowicie art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia ogranicza cofanie wniosków jedynie do części, która jest niezgodna ze złożoną deklaracją beneficjenta w sytuacjach w nim określonych. Ponieważ pozostawienie wniosku w dalszej części powodowałoby wydanie decyzji administracyjnej skutkującej osiągnięciem przez beneficjenta nieuzasadnionych korzyści. Wobec powyższego skarżący cofnął wniosek w całości zrzekając się także korzyści (czyli płatności na zazielenienie w kwocie przewyższającej nałożone sankcje). I choć nastąpiło to po wydaniu decyzji, to przed jej uprawomocnieniem. Tym samym nie można mówić, że doszło do jej uprawomocnienia, skoro wniosek na podstawie którego została podjęta został cofnięty, a nie można orzekać merytorycznie o nieistniejącym żądaniu. Dlatego też organ powinien był umorzyć postępowanie, czego nie uczynił. Na potwierdzenie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się na wyroki NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I OSK 893/17, z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 929/14 oraz z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1397/10, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie. Dalej zauważył, że niepewność sytuacji w jakiej znalazł się skarżący powoduje, iż ten nie wie czy, pomimo cofnięcia wniosku, ma zapłacić kary administracyjne, czy też nie, skoro odwołania od decyzji nr [...] nie wnosił. Ponieważ do dnia złożenia skargi organ nie wydał żadnej decyzji, czy postanowienia, a z informacji jakie uzyskał wynika, że takowych nie wyda, tym samym pozostaje w bezczynności. Stan taki trwa już ponad trzy miesiące, dlatego złożenie skargi uznał za zasadne. W odpowiedzi na skargę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. stwierdził, iż ta jest bezprzedmiotowa. Wyjaśnił, że skarżący przed złożeniem skargi do WSA w Gliwicach wystąpił z ponagleniem do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C., który postanowieniem z [...] r. Nr [...] uznał, iż organ I instancji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy na podstawie art. 61a K.p.a. w terminie do 31 sierpnia 2020 r. Stosując się do powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z [...] r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. Natomiast postanowieniem z [...] r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2019 r. W ich uzasadnieniu wskazał, iż pod pojęciem "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., z powodu których postępowanie nie może być wszczęte rozumie się okoliczności, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania, albo złożenie wniosku o wszczęcie postępowania nastąpiło po terminie określonym w przepisach prawa na jego złożenie. I choć skarżący zakwestionował tą formę załatwienia sprawy składając zażalenia do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C., to jego żądanie wydania decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu administracyjnego załatwiającego sprawę, stało się w zaistniałych okolicznościach bezprzedmiotowe. Końcowo Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zauważył, że w decyzji z [...] r. Nr [...] zamieścił informację o sposobie rozliczenia nałożonych sankcji. Ponieważ wynika z niej, że te będą potrącane z EFRG lub EFRROW oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych. Tym samym skarżący nie będzie zobowiązany do zwrotu środków na rachunek bankowy ARiMR, gdyż kwoty sankcji będą potrącane w kolejnych latach, jeżeli skarżący będzie wnioskował o płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy przywołać art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Chodzi zatem o brak efektywnych działań organów administracji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na te organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Opieszałość organu może przybrać dwie postacie: bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy w tym miejscu podkreślić, że w myśl art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Przy tym ponaglenie dla swej skuteczności musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn akt II OPS 5/19 dostępną na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarżący wniósł wymagane ponaglenie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. Wyczerpał zatem przewidziane w ustawie środki zaskarżenia, zatem jego skarga na bezczynność była dopuszczalna. W tym przypadku kontroli Sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu, gdyż dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminie określonym przepisami postępowania. W świetle art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednak, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosowanego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska "Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Warszawa 2005, str.86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (tak J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006 r., str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. w wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia) w sprawie złożonego oświadczenia o cofnięciu wniosku z 11 maja 2019 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oraz zrzeczenia się wszelkich roszczeń objętych decyzją Nr [...] i Nr [...]. Jak wynikało z treści skargi bezczynność organu trwała ponad trzy miesiące, jako że cofnięcie wniosku miało miejsce 9 kwietnia 2020 r., a do dnia złożenia skargi, czyli 23 lipca 2020 r. organ nie wydał żądanego rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia). Należy jednak w tym miejscu zauważyć, że w skardze na bezczynność organu istotny jest nie tylko moment wniesienia skargi ale też moment orzekania sądu administracyjnego i fakt dokonania czynności do tego momentu, jako że nie można zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już podjęta. Mając na uwadze powyższe, w tym treść odpowiedzi na skargę, w której organ poinformował Sąd, że postanowieniem z [...] r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. Natomiast postanowieniem z [...] r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2019 r., do czego zobowiązał go Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. w postanowieniu z [...] r. Nr [...]. Stwierdzić należało, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi, bo skoro organ wydał żądany akt to nie można zobowiązać go do jego wydania. Stanowisko takie prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny. Mianowicie w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 63) Sąd ten przyjął , że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał również, że "w literaturze przedmiotu przyjmuje się pogląd, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Nie budzi w zasadzie kontrowersji stanowisko, że w szczególności sprawa sądowoadministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli – por. np. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 403, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" wyd. 2, Zakamycze 2005, str. 376, czy T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, str. 495. Jeżeli stanowisko to nie budzi zastrzeżeń w odniesieniu do postępowań ze skargi na określone działanie (akt lub czynność) organu administracji, to nie ma żadnego powodu, ażeby nie miało ono zastosowania również w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na bezczynność. I już to – zdaniem Sądu – jest wystarczającym powodem, dla którego należy umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność, organ wyda żądany akt lub dokona wnioskowanej czynności". Po drugie, stosownie do art. 149 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z powyższego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99 – niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również i z tego powodu. Dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Sąd w składzie tu orzekającym w całości podziela stanowisko zaprezentowane w przywołanej uchwale, bo skoro postanowieniami z [...] r. organ załatwił sprawę to ustał stan bezczynności. Odpadnięcie głównej przesłanki (bezczynności organu) w okresie pomiędzy wpływem skargi do Sądu na bezczynność, a rozpoznaniem żądania skarżącego, uniemożliwia Sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. do podjęcia czynności polegającej na wydaniu decyzji lub postanowienia, które co prawda z przekroczeniem terminu, ale zostało wydane. W tej sytuacji nie można skutecznie postawić zarzutu, że organ naruszył prawo opieszałym działaniem, skoro zdążył z wydaniem aktu przed wydaniem wyroku w sprawie. Na tym etapie sprawy nie ma również znaczenia czy prawidłowo, czy też nieprawidłowo organ zastosował określone przepisy prawa procesowego czy materialnego. Te bowiem będą podlegać kontroli instancyjnej w toczącym się postępowaniu zażaleniowym, które skarżący – jak wynika z akt sprawy - już uruchomił. W konsekwencji powyższego niniejsze postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe. W dacie wyrokowania organ nie pozostawał już bowiem w bezczynności, bo wydał stosowny akt. To oznacza, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności). Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji.