Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

I ACa 309/20

Sądy powszechne2020-11-27
Sygnatura
I ACa 309/20
Data orzeczenia
2020-11-27
Rodzaj
SENTENCE

Sędziowie

Bogusław SuterElżbieta Kuczyńska (PRESIDING_JUDGE)Jarosław Marek Kamiński

Podstawa prawna

Treść orzeczenia

<p>Sygn. akt I ACa 309/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 27 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="164"/> <col width="22"/> <col width="438"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>:</p> </td> <td> <p>SSA Elżbieta Kuczyńska (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>:</p> </td> <td> <p>SA Jarosław Marek Kamiński</p> <p>SA Bogusław Suter</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>:</p> </td> <td> <p>Monika Jaroszko</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. w Białymstoku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. H.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- -->Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p>na skutek apelacji powódki</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach</p> <p>z dnia 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I C 536/19</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->nakazuje wypłacić radcy prawnemu <span class="anon-block">A. Ł.</span> ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Suwałkach kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->nie obciąża powódki kosztami poniesionymi w instancji odwoławczej przez pozwanego. </strong> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">E. J.</span> <span class="anon-block">M. B.</span> <span class="anon-block">S.</span> </em> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. H.</span> </strong> wniosła o zasądzenia od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> kwot: 50.000 zł z tytułu odszkodowania za niezasadnie poniesione koszty postępowania w sprawie sygn. akt I Ns 275/05 oraz koszty leczenia i dojazdów do sądu oraz 1.950.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z wywołaniem rozstroju zdrowia, straty moralne oraz psychiczne. Swoje roszczenia wiązała z wydaniem przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>postanowienia rozgraniczającego inne nieruchomości<span class="anon-block">(...)</span> niż wskazane przez nią we wniosku o rozgraniczenie <span class="anon-block">(...)</span> co jej zdaniem stanowiło przejaw prowadzenia postępowania ponad przedmiot żądania i niezgodnie z istotą sprawy. Powódka podnosiła, że doznała ona krzywdy na skutek bezprawnego działania organów państwowych, polegającej na poniesieniu kosztów postępowania sądowego w sprawie I Ns 275/05, kosztów dojazdu do sądu, sporządzania pism procesowych, jak również zaangażowania czasowego w długotrwały spór sądowy, doznania rozstroju zdrowia, w tym zachorowania na depresję z podejmowaniem prób samobójczych, jak również zrujnowania życia osobistego i rodzinnego oraz utraty wszelkich perspektyw na przyszłość. Zdaniem powódki, złe traktowanie jej przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>uchylanie i nierozpatrywanie jej wniosków dowodowych i formalnych wywołały u niej stres i frustrację, a to wpływało destrukcyjnie na jej funkcjonowanie w środowisku rodzinnym i społeczeństwie.</p> <p> <strong> <!-- --> Prokuratoria Generalna RP</strong> zastępująca Skarb Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> wniosła o oddalenie powództwa. Wskazała, iż powódka nie wykazała, aby na skutek przebiegu postępowania w sprawie rozpoznanej przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>o sygn. akt: I Ns 275/05, doznała szkody o charakterze majątkowym bądź niemajątkowym, która uzasadniałaby zasądzenie na jej rzecz świadczenia pieniężnego. Nadto, nie może być mowy o bezprawności działania Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> gdyż przebieg oraz tempo postępowania było wynikiem korzystania z uprawnień procesowych przez powódkę oraz jej małżonka.</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2020 r. Sąd Okręgowy w Suwałkach</strong> oddalił powództwo; przyznał ze Skarbu Państwa na rzecz r.pr. <span class="anon-block">A. Ł.</span> kwotę 7.200 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce z urzędu; odstąpił od obciążania powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz Skarbu Państwa.</p> <p>Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:</p> <p>Wójt Gminy <span class="anon-block">D.</span> postanowieniem z 18 sierpnia 2005 r., znak: <span class="anon-block">(...)</span>wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości o nr geod. <span class="anon-block">(...)</span> stanowiącej własność <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span>, z nieruchomościami o nr geod. <span class="anon-block">(...)</span> stanowiącej własność <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">S. J. (1)</span>, o nr geod. <span class="anon-block">(...)</span> stanowiącej własność spadkobierców po <span class="anon-block">W. S.</span> i o nr geod. <span class="anon-block">(...)</span> stanowiącej własność Zarządu Dróg Wojewódzkich w <span class="anon-block">O.</span>. W związku z tym, że w/w strony nie wyraziły zgody na proponowany przez geodetę przebieg linii granicznych, decyzją z 16 września 2005 r., <span class="anon-block">(...)</span>umorzono postępowanie i przekazano sprawę do Sądu celem rozpatrzenia.</p> <p>W związku z tym Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> wszczął sprawę z wniosku <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> z udziałem <span class="anon-block">S. J. (1)</span>, <span class="anon-block">I. J.</span>, <span class="anon-block">B. M.</span>, Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> – Zarządu Dróg Wojewódzkich w <span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">R. B.</span> i <span class="anon-block">J. B.</span> o rozgraniczenie (sygn. akt I Ns 275/05).</p> <p>W toku tej sprawy, <span class="anon-block">D. H.</span> skarżyła niemal każde orzeczenie. Jej zażalenie na postanowienie z 10 stycznia 2006 r. w przedmiocie nakazania pobrania kwoty 100 zł tytułem brakującego wpisu, zostało oddalono przez Sąd Okręgowy w Olsztynie na mocy postanowienia z 10 marca 2006 r. (sygn. akt: IX Cz 208/06). Następnie wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, ustanowienie pełnomocnika z urzędu, udzielenie zabezpieczenia, jak również wywiodła skargę o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia z 10 stycznia 2006 r. Rozpoznając te wnioski Sąd Rejonowy w<span class="anon-block">(...)</span> postanowieniami z 24 maja 2006 r. zwolnił <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> od wpisu od wniosku w całości i od wydatków w zakresie kwoty powyżej 1.500 zł, ustanowił im adwokata z urzędu oraz stwierdził brak podstaw do uchylenia postanowienia z 10 stycznia 2006 r. Natomiast postanowieniem z 2 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> zakazał wnioskodawcom naruszania w jakikolwiek sposób posiadania przez uczestników postępowania <span class="anon-block">I. J.</span> i <span class="anon-block">S. J. (2)</span> rozgraniczanej nieruchomości w zakresie wynikającym z ostatniego spokojnego stanu posiadania w sposób określony szczegółowo oraz prowadzenia jakichkolwiek prac budowalnych i remontowych i dokonywania innych zmian na terenie rozgraniczanych nieruchomości na pasie gruntu o szerokości 19 m od <span class="anon-block">działki nr (...)</span> należącej do <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">J. B.</span>, jak również zakazał uczestnikom postępowania <span class="anon-block">I. J.</span> i <span class="anon-block">S. J. (1)</span> naruszania w jakikolwiek sposób posiadania przez <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> rozgraniczanej nieruchomości. Nadto, Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z 14 czerwca 2006 r. odrzucił skargę w przedmiocie wznowienia postępowania. Wszystkie te postanowienia wnioskodawczyni zaskarżyła, ale jej zażalenia zostały oddalone przez Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowieniami z 27 października 2006 r. (sygn. akt: IX Cz 749/06, IX Cz 750/06, IX Cz 751/06 i IX Cz 752/06). Okręgowa Rada Adwokacka w <span class="anon-block">B.</span> w dniu 25 kwietnia 2007 r. wyznaczyła <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> pełnomocnika z urzędu.</p> <p>W dalszym toku sprawy Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> dopuścił dowody: z oględzin rozgraniczanych nieruchomości z udziałem biegłego oraz z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji, w związku z czym postanowieniem z 26 listopada 2007 r. nakazał pobrać solidarnie od wnioskodawców na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750 zł tytułem brakującej zaliczki na wydatki. W odpowiedzi <span class="anon-block">D. H.</span> wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, który została oddalony (postanowienie z 1 kwietnia 2008 r.). Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowieniem z 30 kwietnia 2008 r. oddalił zażalenie powódki (sygn. akt IX Cz 257/08). Wobec tego <span class="anon-block">D. H.</span> wniosła o uchylenie postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z 2 czerwca 2008 r. stwierdził brak podstaw do uchylenia tegoż postanowienia.</p> <p>W dniu 5 czerwca 2008 r. pełnomocnik wnioskodawców wniósł o zwolnienie go z obowiązku reprezentowania w toku postępowania. Kolejny pełnomocnik w dniu 4 grudnia 2008 r. wystąpił z wnioskiem o uchylenie postanowienia w przedmiocie ustanowienia wnioskodawcom adwokata z urzędu, uzasadniając swe stanowisko posiadaniem przez wnioskodawców dostatecznej znajomości przepisów prawa do działania w toku postępowania bez udziału fachowego pełnomocnika. W konsekwencji Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> wydał postanowienie w przedmiocie cofnięcia przyznania wnioskodawcom pełnomocnika z urzędu.</p> <p>Podczas rozprawy wyznaczonej w dniu 2 czerwca 2009 r. <span class="anon-block">D. H.</span> wniosła o wezwanie do udziału w sprawie, jako uczestnika postępowania Gminy <span class="anon-block">D.</span>, wniosła zastrzeżenia do opinii biegłego geodety oraz domagała się „wyjaśnienia dlaczego sąd zwolnił ją z opłaty w kwocie 100 zł, a chce obciążyć kosztami w kwocie 1.500 zł". Nadto wniosła o sporządzenie uzasadnienia do wszystkich rozstrzygnięć sądu. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> oddalił wnioski o wezwanie do udziału w sprawie Gminy <span class="anon-block">D.</span> i sporządzenie uzasadnienia postanowień podjętych w dniu rozprawy. Oddalił także wniosek o wykładnię postanowień w sprawie kosztów sądowych z 24 maja 2006 r. i 1 kwietnia 2008 r. Także kolejne wnioski o wykładnię postanowień Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> zostały oddalone. Postanowieniem z 19 marca 2010 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>na skutek wniosku <span class="anon-block">D. H.</span>, dokonał zmiany postanowienia z 2 czerwca 2006 r. upoważniając wnioskodawców do wejścia na pas gruntu o szerokości 1 m od ich szklarni w celu dokonywania jej ewentualnych napraw. Postanowieniem z 7 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie oddalił zażalenie <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> o wykładnię i uzasadnienie postanowień.</p> <p>Zarządzeniem z 22 października 2010 r. przewodniczący zwrócił wniosek <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z 7 września 2010 r. z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie, natomiast postanowieniem z 9 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> oddalił wniosek <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> o częściową zmianę zabezpieczenia. Następnie 17 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> dopuścił dowód z pisemnej uzupełniającej opinii biegłego z zakresu geodezji dotyczącej przygotowania projektu wydzielenia nieruchomości, w tym odniesienia się do postulatu wnioskodawczyni dotyczącego okazania granic na gruncie z udziałem geodetów, którzy już sporządzali opinię w związku ze sporem granicznym pomiędzy stronami. <span class="anon-block">D. H.</span> kolejno wywiodła zażalenia na w/w postanowienia. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z 3 stycznia 2011 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z 17 listopada 2010 r. oraz odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia z 17 listopada 2010 r., zaś postanowieniem z 18 marca 2011 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z 9 września 2010 r. Z kolei Sąd Okręgowy w Suwałkach postanowieniem z 7 lipca 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Sądu Rejonowego. Następnie Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z 7 października 2011 r. odrzucił zażalenie <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span>, jako nieuzupełnione w terminie.</p> <p>Ostatecznie postanowieniem z 30 maja 2012 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> stwierdził, że <span class="anon-block">I. J.</span> i <span class="anon-block">S. J. (1)</span> nabyli na zasadach wspólności ustawowej przez zasiedzenie w dniu 26 czerwca 1996 r. własność nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ż.</span> w postaci nowopowstałej działki oznaczonej nr geod. <span class="anon-block">(...)</span> w obrębie <span class="anon-block">Ż.</span>, gm. <span class="anon-block">D.</span> o pow. 159 m<sup> <!-- -->( 2)</sup> zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>KW nr <span class="anon-block"> (...)</span> (pkt I); rozgraniczył nieruchomość w postaci <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w obrębie geodezyjnym <span class="anon-block">Ż.</span> o powierzchni 0,12 ha będącej własnością <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span> na zasadach wspólności ustawowej z nieruchomościami w postaci: 1) <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w obrębie geodezyjnym <span class="anon-block">Ż.</span> o pow. 3,45 ha będącej własnością Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> Zarządu Dróg Wojewódzkich w <span class="anon-block">O.</span>; 2) <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w obrębie geodezyjnym <span class="anon-block">Ż.</span> o pow. 0,65 ha będącej własnością <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> na zasadach wspólności ustawowej; 3) <span class="anon-block">działki nr (...)</span> w obrębie geodezyjnym <span class="anon-block">M.</span> o pow. 1,09 ha będącej własnością <span class="anon-block">R. B.</span> i <span class="anon-block">J. B.</span> na zasadach wspólności ustawowej - w ten sposób, że stosownie do szkicu przebiegu granicy i wykazu zmian gruntowych sporządzonych przez biegłego geodetę <span class="anon-block">K. K.</span>), ustalił granice ewidencyjne: a) nowopowstałej <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o pow. 0,06 ha będącej własnością <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span> na zasadach wspólności ustawowej z <span class="anon-block">działką (...)</span> zgodnie z niebieską linią pomiędzy punktami <span class="anon-block">(...)</span> nowopowstałej <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o pow. 0,06 ha będącej własnością <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span> na zasadach wspólności ustawowej z nowopowstałą <span class="anon-block">działką nr (...)</span> o pow. 0,7058 ha będącej własnością <span class="anon-block">D. H.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> na zasadach wspólności ustawowej zgodnie z czerwoną linią pomiędzy punktami <span class="anon-block">(...)</span>a w pozostałym zakresie zgodnie z granicą nowopowstałych <span class="anon-block">działek nr (...)</span> o pow. 0,0159 ha będącej własnością <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span> na zasadach wspólności ustawowej i nr <span class="anon-block">(...)</span> o pow. 1,074 ha będącej własnością <span class="anon-block">R. B.</span> i <span class="anon-block">J. B.</span> na zasadach wspólności ustawowej (pkt II); rozstrzygnął kosztach postępowania (pkt III i IV).</p> <p>Postanowieniem z 26 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> odmówił sporządzenia uzasadnienia w/w postanowienia i jego doręczenia, z uwagi na zgłoszenie wniosku przed ogłoszeniem orzeczenie.</p> <p>W dniu 6 lipca 2012 r. wnioskodawca <span class="anon-block">A. H.</span> wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego <span class="anon-block">(...)</span>. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>postanowieniem z 19 lipca 2012 r. oddalił wniosek. Zażalenie na to postanowienie, zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Suwałkach w dniu 11 grudnia 2012 r. (sygn. akt I Cz 397/12).</p> <p>Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>postanowieniem z 4 lutego 2013 r. zwolnił <span class="anon-block">I. J.</span> i <span class="anon-block">S. J. (1)</span> od opłaty od apelacji powyżej 50 zł, oddalając wniosek w pozostałej części. Następnie, na skutek wniosku wnioskodawców – małżonków <span class="anon-block">H.</span>, postanowieniem z 19 marca 2013 r. zwolnił ich od opłat od apelacji i zażalenia od kwoty powyżej 30 zł, oddalając wniosek w pozostałym zakresie.</p> <p>W dniu 8 kwietnia 2013 r. do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> wpłynął wniosek wnioskodawczyni <span class="anon-block">D. H.</span> o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tamtejszego Sądu z dnia 19 marca 2013 r., z którym jednocześnie wnioskodawczyni wywiodła przedmiotowe zażalenie. Po rozpoznaniu opisanego wyżej wniosku, Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 roku oddalił wniosek o przywrócenie termin na wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 19 marca 2013 r., odrzucając jednocześnie to zażalenie. Jednakże po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawców na opisane wyżej postanowienie z dnia 19 kwietnia 2013 r., Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z dnia 7 maja 2013 r., na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 395;art. 395 § 2)">art. 395 § 2 k.p.c.</a>, uchylił je w całości i przywrócił wnioskodawcom termin na wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 19 marca 2013 r. Ostatecznie jednak, na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach z 28 czerwca 2013 r. zażalenie wnioskodawców na postanowienie Sądu Rejonowego z 19 marca 2013 r. zostało oddalone.</p> <p>Sprawność procedowania Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> została poddana ocenie Sądu Okręgowego w Suwałkach na skutek wniesionej przez uczestników postępowania <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span> skargi na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, która została oddalona na mocy postanowienia tegoż Sądu z 30 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I S 12/13).</p> <p>Natomiast apelacja wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>z 30 maja 2012 r., jak również zażalenia na postanowienie z 4 lutego 2013 r., zostały odrzucone na mocy postanowienia z 4 listopada 2013 r., jako nieopłacone. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> postanowieniem z 22 stycznia 2014 r. zwolnił wnioskodawczynię od opłaty od zażalenia z 15 listopada 2013 r., a postanowieniem z 24 lutego 2014 r. odmówił wnioskodawczyni uzasadnienia postanowienia z 22 stycznia 2014 r.</p> <p>Natomiast Sąd Okręgowy w Suwałkach postanowieniem z 18 września 2014 r. oddalił zażalenie <span class="anon-block">D. H.</span> na postanowienie Sądu Rejonowego z 4 listopada 2013 r., postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z 24 lutego 2013 r., zaś postanowieniem z 20 stycznia 2015 r. oddalił apelację <span class="anon-block">I. J.</span> i <span class="anon-block">S. J. (1)</span> od postanowienia Sądu Rejonowego z 30 maja 2012 r.</p> <p>Postanowieniem z 26 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> odrzucił zażalenie <span class="anon-block">D. H.</span> w przedmiocie odmowy doręczenia jej protokołu z rozprawy. Postanowieniem z 2 października 2015 r. odrzucił wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z 31 sierpnia 2015 r. o odmowie uchylenia postanowienia zobowiązującego do uiszczenia kwoty 750 zł oraz odrzucił zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z 12 listopada 2015 r. odrzucił zażalenie wnioskodawczyni na postanowienie z 26 sierpnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił, że <span class="anon-block">D. H.</span> jest osobą schorowaną w związku z czym korzysta z pomocy poradni leczenia bólu, ośrodków rehabilitacyjnych oraz pozostaje pod opieką lekarzy specjalistów z zakresu neurologii, ortopedii, chirurgii i ginekologii. Nadto pozostaje pod stałą opieką lekarza psychiatry i podejmuje leczenie z uwagi na dwukrotne próby samobójcze oraz rozpoznanie zaburzeń afektywnych dwubiegunowych i zaburzeń depresyjno-lękowych.</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span> ds. Orzekania o Niepełnosprawności w <span class="anon-block">E.</span> orzeczeniem z 29 listopada 2011 r. zaliczył <span class="anon-block">D. H.</span> do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Natomiast orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 5 lutego 2019 r. <span class="anon-block">D. H.</span> została uznana za okresowo całkowicie niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym do lutego 2021 r.</p> <p> <strong> <!-- -->W tak ustalonym stanie faktycznym, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie</strong>.</p> <p>Wskazał, że powódka swoje roszczenie wywiodła na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417<sup> <!-- -->2</sup> k.c.</a>, a zatem warunkiem jego skuteczności było wykazanie istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy krzywdą (rozstrojem zdrowia, zrujnowanym życiem osobistym i rodzinnym), a sposobem procedowania przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>w sprawie sygn. akt I Ns 275/05 oraz treścią wydanego w nim orzeczenia.</p> <p>Uznał, że z obowiązków tych powódka nie wywiązała się. Nie wykazała bowiem, że sposób procedowania przez Sąd w sprawie I Ns 275/05 wpłynął negatywnie na stan jej zdrowia, ani też, że postępowanie toczyło się w sposób opieszały, czy też z naruszeniem przepisów prawa.</p> <p>Zauważył, że z kart informacyjnych leczenia szpitalnego <span class="anon-block">D. H.</span>, wynika że leczyła się psychiatrycznie i kilkukrotnie była hospitalizowana jeszcze przed wszczęciem postępowania o rozgraniczenie.</p> <p>Z kolei sprawność (szybkość) postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w<span class="anon-block">(...)</span>podlegała już wcześniej badaniu i ocenie przez Sąd Okręgowy w Suwałkach, który oddalił skargę na przewlekłość wywiedzioną przez <span class="anon-block">S. J. (1)</span> i <span class="anon-block">I. J.</span>.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniosła powódka, która zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie:</p> <p>1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417<sup> <!-- -->2</sup> k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> przez uznanie, że powódka nie wykazała adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem szkodowym (niewłaściwym, przewlekłym, opieszałym procedowaniem przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>w sprawie sygn. akt I Ns 275/05 oraz treścią wydanego orzeczenia), a skutkami nim wywołanymi (rozstrojem własnego zdrowia, zrujnowanym, życiem osobistym i rodzinnym), gdy powódka chciała to uczynić środkami dowodowymi, które Sąd oddalił;</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przez dowolną ocenę materiału dowodowego w szczególności: wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> I Ns 275/05 i Sądu Okręgowego w Suwałkach I Ca 390/14, polegającą na wadliwym uznaniu, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy prowadził postępowanie o rozgraniczenie zgodnie z jego istotą i żądaniem <span class="anon-block">D. H.</span> poprzez rozgraniczenie jej <span class="anon-block">działki oznaczonej nr (...)</span> z wszystkimi sąsiednimi działkami w sytuacji gdy w swym uzasadnieniu postanowienia w sprawie I Ns 275/05 na stronie 10 Sąd wskazał, iż dokonał swobodnego uznania treści żądania wywiedzionego przez wnioskodawczynię <span class="anon-block">D. H.</span> poprzez rozgraniczenie tylko części działki stanowiącej jej współwłasność, w sytuacji gdy Sąd orzekał z naruszeniem przepisów prawa, co doprowadziło do działania niezgodnego z prawem, co wywołało rozstrój zdrowia powódki oraz zrujnowanie jej życia osobistego i rodzinnego;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 3)">art. 217 § 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> poprzez oddalenie wniosków dowodowych powódki i uniemożliwienie jej wykazania roszczenia objętego pozwem, a w szczególności bezprawności działania organów państwowych i ich funkcjonariuszy ewentualnie zaniechania w ich działaniu, istnienia i wysokości szkody, adekwatnego związku przyczynowego między bezprawnym działaniem funkcjonariuszy a doznaną szkodą – tym samym pozbawienie powódki możliwości wykazania bezpośredniej przyczyny tej szkody, jak i ewentualnie rozmiaru szkody oraz jej wysokości, do czego konieczna jest wiedza specjalistyczna i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, zeznań świadków, dokumentacji medycznej;</p> <p>4. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417<sup> <!-- -->( 2 )</sup>k.c.</a> poprzez uznanie, że brak rozpoznania istoty sprawy przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> I Ns 275/05 poprzez rozgraniczenie działki powódki oznaczonej numerem<span class="anon-block">(...)</span> z wszystkimi sąsiednimi działkami nie powoduje, iż nie można przypisać winny i bezprawnego działania organów państwowych, pomimo tego, że Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> w swym postanowieniu wskazał, iż sam dokonał ustalenia przedmiotu żądania;</p> <p>5. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 45;art. 45 ust. 1;art. 45 ust. 2)">art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP</a> poprzez pominięcie faktu, iż to działania Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> polegające na odrzucaniu lub oddalaniu wniosków powódki, nie wpisywaniu do protokołu rozpraw istotnych oświadczeń <span class="anon-block">D. H.</span>, bądź ich przeinaczanie, przerywanie jej wypowiedzi i uniemożliwianie wnioskodawczyni wykazania jej twierdzeń, doprowadziło do konieczności zaskarżania orzeczeń i czynności Sądu, a tym samym nie było podstaw do uznania, że winną obstrukcji procesowej w sprawie jest powódka, w sytuacji, gdy winę należy przypisać prowadzącemu wskazaną sprawę sędziemu Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>w sytuacji gdy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja RP</a> gwarantuje każdemu obywatelowi prawo do niezawisłego i bezstronnego sądu oraz rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.</p> <p>Powołując się na te zarzuty powódka wnosiła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości, albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto domagała się przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych w apelacji świadków oraz z opinii biegłych z zakresu neurologii, ginekologii, endokrynologii, psychologii.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest niezasadna.</strong> </p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i nie naruszył wskazanych w apelacji przepisów postępowania, ani przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417<sup> <!-- -->2</sup> k.c.</a>, czy wreszcie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 45;art. 45 ust. 1;art. 45 ust. 2)">art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP</a>.</p> <p>Wstępnie trzeba wskazać, że o tym, które okoliczności wymagają wyjaśnienia jako istotne decydują przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną dochodzonego roszczenia, a w przedmiotowej sprawie jako taki wskazano zasadniczo przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417)">art. 417 k.c.</a> (pismo procesowe pełnomocnika powódki – k. 166 i nast.). Zgodnie z tym przepisem przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa jest bezprawność działania lub zaniechania, wystąpienie szkody i normalny związek przyczynowy między szkodą a bezprawnym działaniem lub zaniechaniem. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie, a brak jednej z nich uniemożliwia uwzględnienie roszczenia. Co istotne, kolejność badania tych przesłanek nie jest dowolna. Jak wskazuje się słusznie w orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2012 r., II CSK 648/11, Lex nr 1215614) najpierw jest konieczna ocena pod kątem bezprawności wskazanych przez powoda działań/zaniechań, z których wg powoda, wynika szkoda, następnie ustalenie czy wystąpiła i jakiego rodzaju szkoda, a dopiero na końcu – jeżeli badanie obu wcześniej opisanych przesłanek wypadnie pozytywnie – uzasadnione jest zbadanie, czy pomiędzy bezprawnym działaniem/ zaniechaniem i szkodą występuje normalny związek przyczynowy.</p> <p>W przedmiotowej sprawie, Sąd Okręgowy wprawdzie wypowiedział się w motywach swego wyroku w zakresie wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, niemniej jest oczywiste, że wskazał na brak podstawowej przesłanki odpowiedzialności pozwanego w postaci braku bezprawności działania. Powyższe było już wystarczające dla oddalenia powództwa. Dlatego apelacja powódki powinna w pierwszej kolejności koncentrować się na wykazaniu nieprawidłowości ustaleń i ocen Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, jak również konieczne jest najpierw rozstrzygnięcie o zarzutach apelacji dotyczących tej przesłanki.</p> <p>Należy przypomnieć, że pod pojęciem niezgodnego z prawem działania lub zaniechania organu władzy publicznej należy rozumieć działanie stanowiące przejaw naruszenia prawa, bądź też działanie bez podstawy prawnej, a także zaniechanie, o ile porządek prawny nakłada na władzę publiczną obowiązek działania. Bezprawność należy interpretować ściśle, jako zaprzeczenie zachowania uwzględniającego skonkretyzowane nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej. Powódka twierdząc, że działanie pozwanego było bezprawne, powołuje się na takie okoliczności jak: nierozpoznanie przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>istoty sprawy, stronniczość działania przejawiającą się w uchylaniu jej istotnych wniosków w sprawie, pozbawienie jej adwokata z urzędu, mimo że należał się jej „według kryteriów dochodowych”, naruszenie jej prawa do szybkiego i bezstronnego rozpatrzenia sprawy (uzasadnienie pozwu), narażenie na poniesienie nieuzasadnionych kosztów postępowania z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy (pismo powódki z 8 października 2019 r. – k. 166 i nast.), nieważność postępowania (k. 269 – protokół rozprawy z 6 grudnia 2019 r.), nałożenie kosztów sądowych, mimo wniosku o zwolnienie, ignorowanie wniosku o rozgraniczenie jej działki z sąsiednimi, uchylanie jej licznych pytań do biegłych, niezasadne odmówienie adwokata z urzędu, wydanie orzeczenia („wyroku”) w sprawie rozgraniczeniowej (protokół rozprawy z dnia 9 stycznia 2020 r. k. 275), odrzucanie lub oddalanie wniosków powódki, nie wpisywanie do protokołu rozprawy istotnych oświadczeń <span class="anon-block">D. H.</span>, bądź ich przeinaczanie, przerywanie jej wypowiedzi i uniemożliwianie wnioskodawczyni wykazania jej twierdzeń, co doprowadziło do konieczności zaskarżania orzeczeń i czynności Sądu (w zarzucie apelacyjnym).</p> <p>Sąd Apelacyjny uznając za własne ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji, których powódka w apelacji w istocie nie podważała, a które zostały poczynione w oparciu o akta sprawy I Ns 275/05 Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> i dokumenty przedłożone do akt sprawy i przyjmując je za podstawę rozstrzygnięcia w postępowaniu apelacyjnym podzielił wniosek tego Sądu, że powódka nie wykazała bezprawności działania Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Zauważyć trzeba, że zarzuty powódki – poza nielicznymi wyjątkami – miały ogólny, bliżej nie skonkretyzowany charakter wobec czego nie sposób do nich wszystkich konkretnie się ustosunkować. Jeżeli zatem, dotyczyły one tak ogólnie sformułowanych kwestii jak w zarzucie apelacyjnym, to można jedynie wskazać, że samo nieuwzględnianie (oddalanie) wniosków, w tym dowodowych nie stanowi o bezprawności działania sądu. W tym konkretnym przypadku ewentualne uchybienia przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> przepisom proceduralnym i trafność orzeczeń, podlegały, na skutek wnoszonych przez powódkę środków odwoławczych kontroli sprawowanej przez sąd wyższej instancji w ramach przysługujących zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeksu postępowania cywilnego</a> środków odwoławczych tj. zażaleń<em> <!-- --> .</em> Wyniki postępowań odwoławczych nie pozwalają zaś na podzielenie opinii skarżącej, że kwestionowane przez nią orzeczenia Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> były nieprawidłowe, czy wydane bez podstawy prawnej. Dotyczy to również kwestii zwolnienia powódki od kosztów sądowych (częściowego oddalenia jej wniosków) i cofnięcia postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r. przyznania <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. H.</span> (postanowieniem z 24 maja 2006 r.) ustanowienia pełnomocnika z urzędu, przy czym zaznaczyć trzeba, że samo uzyskanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych nie jest, wbrew przekonaniu powódki, wystarczającą przesłanką ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W dniu 19 lipca 2012 r. został oddalony wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego <span class="anon-block">(...)</span>a postanowieniem z 11 grudnia 2012 r. Sąd drugiej instancji oddalił zażalenie na to rozstrzygnięcie. Trudno w tych okolicznościach uznać za wykazany zarzut powódki, że w sprawie orzekał stronniczy sędzia. Można dodać, że z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 155)">art. 155 k.p.c.</a>, który ma zastosowanie również w postępowaniu prowadzonym w trybie nieprocesowym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a>) wynika, że do przewodniczącego rozprawy należy kierownictwo rozprawą, w szczególności przewodniczący kieruje posiedzeniem, tzn. otwiera je, prowadzi i zamyka, udziela głosu, zadaje pytania, upoważnia do zadawania pytań, ogłasza postanowienia sądu. Przewodniczący może odebrać głos, gdy przemawiający go nadużywa, jak również uchylić pytanie jeżeli uzna je za niewłaściwe lub zbyteczne. Uprawnienia przewodniczącego rozprawy służą zapewnieniu sprawnego przebiegu postępowania i porządku czynności sądowych oraz eliminacji zachowań niepożądanych z tego punktu widzenia. Pod kierownictwem przewodniczącego rozprawy sporządzany jest protokół rozprawy, przy czym nie musi on zawierać wszystkich wniosków, wypowiedzi i twierdzeń stron, a jedynie istotne dla przebiegu postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 157;art. 158)">art. 157 i 158 k.p.c.</a>). Uprawnieniem Sądu jest podejmowanie decyzji w postępowaniu dowodowym zarówno dopuszczających określony dowód (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 236)">art. 236 k.p.c.</a>), jak i pomijających wnioskowane dowody (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2;art. 217 § 3)">art. 217 § 2 i 3</a> w brzmieniu obowiązującym do 6 listopada 2019 r.). Ogólnikowe uwagi powódki co do sposobu procedowania przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>nie mogą zatem dowodzić bezprawności działania tego Sądu, stanowiąc jedynie jej własną, subiektywną ocenę sposobu prowadzenia sprawy i decyzji Sądu, które odebrała, jako przejaw braku poszanowania jej praw w postępowaniu, czy stronniczości sądu. Powódka nie wskazała nawet jakim konkretnym normom prawnym w toku postępowania Sąd Rejonowy uchybił.</p> <p>Zgodzić się należało także z Sądem pierwszej instancji, że wbrew zarzutom powódki, Sądowi Rejonowemu w<span class="anon-block">(...)</span>nie można również zarzucić niezgodnego z prawem działania polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I Ns 275/05. W przypadku tego rodzaju zarzutu, ocena postępowania sądowego musi uwzględniać nie tylko samą długotrwałość postępowania, ale również charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, zakres koniecznego postępowania dowodowego, w tym konieczność zasięgnięcia opinii biegłych, rozstrzygnięte w niej zagadnienia oraz zachowania się stron, a w szczególności strony, która zarzuca przewlekłość postępowania. O naruszeniu zasady rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie decyduje zatem nie sam upływ czasu, ale nieuzasadnione przewlekanie procesu np. podejmowanie nietrafnych, niecelowych, czy nieuzasadnionych decyzji procesowych, brak terminowości w podejmowaniu właściwych dla stanu sprawy czynności procesowych itp. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2017 r., IV CSK 393/16, Lex nr 2319673). Takich okoliczności postępowanie przed Sądem pierwszej instancji nie potwierdziło, a powódka ich nie wykazała i nie podważyła oceny Sądu pierwszej instancji w apelacji. Trudno bowiem za skuteczne podważenie tej oceny uznać stwierdzenie w zarzucie apelacyjnym, że postępowanie Sądu Rejonowego (sędziego prowadzącego sprawę) „doprowadziło do konieczności zaskarżania orzeczeń i czynności Sądu”, w sytuacji, gdy wnoszone środki odwoławcze (zażalenia) faktycznie nie odnosiły skutku w postaci zmiany lub uchylenia zaskarżonych orzeczeń przez Sąd odwoławczy. Prawidłowość oceny Sądu pierwszej instancji wzmacnia fakt, że sprawność postępowania była wcześniej dwukrotnie analizowana w sprawie ze skarg wywiedzionych przez innych uczestników postępowania w trybie przewidzianym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041791843" title="Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1843 ()">ustawą z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki</a> (sprawy IS 12/13 Sądu Okręgowego w Suwałkach i IXS 22/10 Sądu Okręgowego w Olsztynie – por. uzasadnienie postanowienia w sprawie sygn. akt I S 12/13 Sądu Okręgowego w Suwałkach k.-137 i nast.) i w obu przypadkach skargi oddalono. Także zdaniem Sądu Apelacyjnego, ustalony w sprawie stan faktyczny na podstawie analizy akt sprawy I Ns 275/15, niezakwestionowany w apelacji, nie pozwala na przyjęcie, że Sąd Rejonowy w<span class="anon-block">(...)</span> dopuścił się uchybień i bezczynności w procedowaniu, które doprowadziły do nadmiernej długości postępowania. Podzielić należy ocenę, że długotrwałość postępowania znajdowała uzasadnienie w obiektywnych okolicznościach sprawy, w tym w znacznej mierze w konieczności procedowania nie tylko przez Sąd pierwszej instancji nad różnorakimi wnioskami skarżącej, ale i przez Sąd odwoławczy nad wnoszonymi środkami odwoławczymi. Z niekwestionowanych ustaleń wynika, że w sprawie o rozgraniczenie <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> małżonkowie <span class="anon-block">H.</span> byli autorem szeregu wniosków oraz zażaleń, których rozpoznanie wymagało poświęcenia im stosownej ilości czasu, a efektem zaskarżenia kolejnych orzeczeń była konieczność przedstawiania akt sprawy Sądowi drugiej instancji, co w efekcie doprowadziło do tego, że postępowanie w sprawie toczyło się niemal 7 lat. Powódka powołując się na przewlekłość postępowania nie wykazywała, by na konkretnym etapie postępowania doszło do nieuzasadnionej zwłoki wywołanej działaniami bądź zaniechaniami Sądu Rejonowego w<span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, nie pozwalają więc na przyjęcie, iż wskazana jednostka organizacyjna pozwanego Skarbu Państwa dopuściła się w toku postępowania w sprawie I Ns 275/05 działań niezgodnych z prawem lub zaniechała działań nakazanych przez prawo. W konsekwencji trafny był wniosek Sądu pierwszej instancji, że powódka nie wykazała bezprawności w działaniu Sądu Okręgowego wymaganej dla odpowiedzialności Skarbu Państwa przewidzianej w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417;art. 417 § 1)">art. 417 § 1 k.c.</a> Opisywane w pozwie czynności Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> były podejmowane w ramach postępowania sądowego, zgodnie z przewidzianą dla tych działań procedurą cywilną. W następstwie ich przeprowadzenia zapadały prawomocne orzeczenia, z których znaczna część, w tym orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, została poddana kontroli instancyjnej, która potwierdziła ich trafność. Słusznie zatem uznał Sąd Okręgowy, że działania Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>nie nosiły cech bezprawności, a konsekwencją powyższego jest brak podstaw do przyjęcia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417;art. 417 § 1)">art. 417 § 1 k.c.</a> </p> <p>Osobnego odniesienia się wymagają zarzuty podnoszone przez powódkę przeciwko końcowemu postanowieniu wydanemu w sprawie I Ns 275/05 Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> (nierozpoznanie istoty sprawy, nieważność postępowania). Trzeba wyjaśnić, że jeżeli strona upatruje źródła swojej szkody w wydaniu prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, to zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(1);art. 417(1) § 2)">art. 417<sup> <!-- -->1</sup> § 2 k.c.</a> jej naprawienia może żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Konieczną przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia sądowego jest zatem stwierdzenie tej niezgodności we właściwym postępowaniu. Sąd rozpoznający sprawę o odszkodowanie nie jest właściwy do indywidualnej oceny legalności konkretnego wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie nieprocesowej, wskazywanego jako źródło szkody. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(1);art. 417(1) § 2)">art. 417<sup> <!-- -->1</sup> § 2 k.c.</a> odsyła w tym zakresie do właściwych procedur. Szczególnym przewidzianym do tego środkiem jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 424(1))">art. 424<sup> <!-- -->1</sup> </a>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 424(12))">art. 424<sup> <!-- -->12</sup> k.p.c.</a>). Prawomocne orzeczenie może być również wzruszone wskutek skargi kasacyjnej, skargi nadzwyczajnej lub skargi o wznowienie postępowania. Sąd odszkodowawczy nie może zaś samodzielnie orzekać o legalności orzeczenia, gdyż stwarza to niebezpieczeństwo wydawania sprzecznych rozstrzygnięć. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy i odnosząc się do twierdzeń powódki, że rozstrzygnięcie kończące postępowanie w sprawie rozgraniczeniowej zostało wydane w warunkach nieważności postępowania, nierozpoznania istoty sprawy stwierdzić trzeba, że przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej skodyfikowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(1);art. 417(1) § 2)">art. 417<sup> <!-- -->1</sup> § 2 k.c.</a> nie zachodzą, albowiem powódka nie wykazała, aby uzyskała w jednym z wymienionych trybów prejudykat stwierdzający niezgodność z prawem rzeczonego orzeczenia wydanego w sprawie I Ns 275/05. Wobec tego też przyjąć należy, że roszczenie pozwu oparte o zarzut bezprawności postanowienia z dnia 30 maja 2012 r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości nie mogło być uwzględnione, albowiem bezspornie powódka nie legitymowała się orzeczeniem prejudycjalnym stwierdzającym niezgodność z prawem przedmiotowego orzeczenia sądowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 417(1);art. 417(1) § 2)">art. 417<sup> <!-- -->1</sup> § 2 k.p.c.</a>). Jednocześnie nie mógł być uznany za zasadny zarzut podniesiony w pkt. 2 apelacji.</p> <p>Wobec niewykazania bezprawności działania pozwanego, zbędne było też prowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia ewentualnej szkody oraz normalnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą a bezprawnym działaniem organu Skarbu Państwa. Brak podstawowej przesłanki odpowiedzialności strony pozwanej (bezprawności działania) wyłącza bowiem dopuszczalność uznania roszczenia powódki za usprawiedliwione. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> przedmiotem dowodu mogą być wyłącznie fakty mające istotne znaczenie w świetle podstawy faktycznej i prawnej sprawy. Sąd może zatem pominąć dowód jeśli jego przeprowadzenie zmierzałoby do wykazania faktu bezspornego, nieistotnego dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodnionego zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1)">art. 235<sup> <!-- -->2 </sup>§ 1 k.p.c.</a>). Z uwagi na to nie był usprawiedliwiony zarzut apelacji sformułowany w pkt. 3. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny pominął wnioski dowodowe powódki ponowione w apelacji.</p> <p>Końcowo trzeba wskazać, że Sąd Okręgowy nie naruszył też, w szczególności w sposób wskazywany w zarzucie z pkt. 1 i 4 apelacji, przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417(2))">art. 417<sup> <!-- -->( 2)</sup> k.c.</a> Zastosowanie tej podstawy odpowiedzialności Skarbu Państwa może wchodzić w grę jedynie wyjątkowo, wówczas, gdy brak jest podstaw do dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na zasadach ogólnych, ale istnieją ważne racje przemawiające za kompensacją szkody. Wyjątkowy charakter tego przepisu powoduje, że oprócz przesłanek odpowiedzialności takich jak wykazanie zdarzenia wywołującego szkodę, wykazanie szkody i związku przyczynowego między tym zdarzeniem a szkodą konieczne jest wykazanie dodatkowo, że zasadne jest – mimo braku bezprawności w działaniu pozwanego - przyznanie odszkodowania w świetle zasad słuszności. Przy tym, jak wskazuje się w orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2012 r., II CSK 239/12, Lex nr 1293720) dla zasądzenia odszkodowania na podstawie tego przepisu musi być zachowana tego rodzaju łączność przyczynowo – skutkowa pomiędzy zdarzeniem powodującym szkodę a szkodą, że bez określonego działania funkcjonariusza (choćby w pełni prawidłowego) nie doszłoby do powstania szkody w postaci uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia. Powódka w toku procesu przed Sądem pierwszej instancji nawet nie twierdziła, że powstała u niej jakakolwiek szkoda pozostająca w związku z konkretnym legalnym działaniem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> utrzymując (także w apelacji), że źródłem szkody było działanie bezprawne, „złe traktowanie” jej osoby, wydanie wadliwego orzeczenia w przedmiocie rozgraniczenia przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>, czego nie wykazała.</p> <p>Podsumowując, Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów apelacji powódki i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację, jako bezzasadną.</p> <p>Mając na względzie sytuację materialną i zdrowotną powódki Sąd Apelacyjny za uzasadnione uznał odstąpienie od obciążania jej kosztami na rzecz strony pozwanej w postępowaniu drugoinstancyjnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>).</p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">E. J.</span> <span class="anon-block">M. B.</span> <span class="anon-block">S.</span> <br/> </em> </p> </div>