II SAB/Po 200/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Agencji Pracy Tymczasowej [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...](słownie: [...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE We wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. (data wpływu podania do organu: [...] lipca 2021 r.) podmiot powierzający pracę – Agencja Pracy Tymczasowej [...] (dalej: skarżący; podmiot zainteresowany) – zwrócił się do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca (określonego jako J. J. C. L.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda wydał w dniu [...] września 2021 r. (data doręczenia skarżącemu: [...] września 2021 r.) zezwolenie typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] września 2021 r. (data nadania pisma z tego samego dnia) podmiot zainteresowany skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pracę typu A w związku z wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu (w przypadku określonym w pkt 4a wyłącznie w zakresie skarg na przewlekłość). Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256 ze zm.) – dalej k.p.a. – jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść wniosek, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie wskazanym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Podmiot zainteresowany wniósł skargę na bezczynność Wojewody po wydaniu (i doręczeniu) przez organ administracji publicznej zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny świadczy o tym, że skarga wniesiona przez skarżącego po ustaniu stanu bezczynności nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd w tym kontekście wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie, Sąd w pełni podzielił przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również w orzecznictwie bazującym na tejże uchwale. W szczególności warto zwrócić uwagę na to, że kontrolowany w wyniku wniesienia skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, a nie historyczny. Istotą skargi na bezczynność lub przewlekłość jest bowiem protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu – w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej – stanu bezczynności lub przewlekłości. Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość jest przede wszystkim – w razie uwzględnienia skargi, a więc stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania – doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w postępowaniu i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia (patrz: postanowienia NSA z dnia: 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt I OSK 1724/19, 27 maja 2021 r. sygn. akt II GSK 855/21, 7 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 585/21 i 6 października 2021 r. sygn. akt III OSK 5912/21 – orzeczenia dostępne jw.). Cel taki nie istnieje, jeżeli w momencie wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość nastąpiło już wydanie decyzji kończącej postępowanie (w danej instancji). Skoro strona wniosła skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę, czyli po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowi bowiem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność (w zakresie wynikającym z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1). Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 2 sentencji.