I OSK 749/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Związku Pracodawców [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 50/08 odrzucającego skargę Ogólnopolskiego Związku Pracodawców [...] na czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 50/08 odrzucił skargę Ogólnopolskiego Związku Pracodawców [...] (dalej "Związek") na czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej. W uzasadnieniu wskazano, że Związek skarży czynności Ministra Środowiska z zakresu administracji rządowej, dotyczące uprawnień wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa poprzez nieprawidłową interpretację i stosowanie przepisów prawa ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, co wiąże się z brakiem dostosowania statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe do zaistniałych w tym terminie zmian uregulowań prawnych. Zdaniem Sądu I instancji wskazane przez stronę skarżącą nieprawidłowości dotyczące działań Ministra Środowiska nie stanowią tych form działania organów administracji publicznej, które w świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") podlegają kognicji sądu administracyjnego. Podnoszone w skardze nieprawidłowości w działaniu Ministra Środowiska, w szczególności zaniedbania lub nienależyte wykonywanie przez niego zadań, mogą być przedmiotem skargi do Prezesa Rady Ministrów w trybie art. 227 k.p.a. Ogólnopolski Związek Pracodawców [...] złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia opierając ją na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 135 i art. 174 pkt 2 P.p.s.a., które to uchybienie miało bardzo istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to zdaniem skarżącego polegało w szczególności na obrazie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Bowiem Sąd I instancji przyjął, iż wydane 14 lat temu przez ministra wówczas właściwego ds. środowiska zarządzenie Nr 50 z dnia 18 maja 1994 r. nie stanowi formy działania organu administracji publicznej podlegającej kognicji sądu administracyjnego, chociaż faktycznie zarządzenie to w części nadającej Statut Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w obowiązującym nadal brzmieniu § 8 ust. 1 pkt 5, ma bezpośredni wpływ na dostępność do zakupów drewna Skarbu Państwa przez przetwarzających go na potrzeby gospodarki krajowej przedsiębiorców, stanowiących podmioty niepowiązane organizacyjnie z organem administracyjnym wydającym dany akt. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – z nadużyciem uprawnień wynikających z art. 17a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. (Dz.U. Nr 106, poz. 493) poprzez podległego mu dyrektora generalnego Lasów Państwowych ustalił samowolnie zasady nabywania przez przedsiębiorców drewna Skarbu Państwa. Zarządzenie o nadaniu uprawnień w tym zakresie dyrektorowi generalnemu Lasów Państwowych i w konsekwencji dalsze działania w tym obszarze spraw publicznych dyrektora, są więc czynnościami bezprawnymi wskazanego ministra, mającymi wpływ na ograniczenia praw i obowiązków nabywców drewna. Wskazując na powyższe strona wniosła o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zarzutów skargi z dnia 10 października 2007 r. w celu poddania kontroli sądowoadministracyjnej zgodności z prawem udzielenia w § 8 ust. 1 pkt 5 Statutu, nadanego zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa Nr 50 z dnia 18 maja 1994 r., substytucji dyrektorowi generalnemu Lasów Państwowych do ustalania zasad sprzedaży drewna, pozyskiwanego z drzewostanu lasów Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. – którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści tego przepisu wynika, że przedmiotowy akt lub czynność – niemający charakteru decyzji lub postanowienia – musi być podjęty w sprawie indywidualnej, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.; musi mieć charakter publicznoprawny, gdyż tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli oraz oczywiście skarżony w trybie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem, aby wniesiona na podstawie wskazanego wyżej przepisu, skarga była dopuszczalna, muszą zostać spełnione przedstawione warunki, jakie dany akt czy też czynność winny spełniać. Tymczasem, jak wynika zarówno ze skargi jak i skargi kasacyjnej Ogólnopolski Związek Pracodawców [...] kwestionuje w niniejszej sprawie, treść Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 18 maja 1994 r. Nr 50, w tym przede wszystkim regulacje dotyczące Statutu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Stąd nie można przyjąć, aby przedmiotem skargi wniesionej przez Związek na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., był akt lub czynność podjęte w sprawie indywidualnej i dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Zatem kwestionowane przez stronę nieprawidłowości w działaniu Ministra środowiska nie stanowią – jak trafnie wskazał Sąd I instancji – tych form działania administracji publicznej, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.