I SA/Wa 1480/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w P. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], odmawiającą przyznania A. P. zasiłku stałego. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i stwierdził, że na datę wydania decyzji A. P. nie legitymowała się orzeczeniem o niepełnosprawności, co wynika z pisma z dnia 8 lipca 2016 r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P.. W tej sytuacji organ uznał, że bez spełnienia warunku niezdolności do pracy i powodu wieku lub całkowitej niezdolności do pracy nie jest możliwe przyjmowanie zasiłku stałego. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. A. P. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie zasiłku, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podała, że jest osobą z niedosłuchem, po operacji kręgosłupa, oczekującą na kolejną operację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przyznanie zasiłku stałego nie zależy od uznania organu, lecz od spełnienia przez osobę ubiegającą się o ten zasiłek przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.). Z przepisu tego wynika 9pkt 1), że pełnoletniej osobie samodzielnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowitej niezdolności do pracy przysługuje zasiłek stały, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Tak więc osobie pełnoletniej zasiłek stały przysługuje m. in. wtedy, gdy jest niezdolna do pracy z powodu wieku lub jest całkowicie niezdolna do pracy. Całkowita niezdolność do pracy w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej oznacza całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidzkiej lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). W rozpoznawanej sprawie organ odmówił przyznania A. P. zasiłku stałego z powodu niespełnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jaką jest całkowita niezdolność do pracy. Takie stanowisko organu jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła ostatecznego orzeczenie właściwego organu ds. orzekania niepełnosprawności, które stwierdzałoby, iż na datę wydawania zaskarżonej decyzji legitymuje się ona znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Natomiast z pisma Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że w dniu [...] maja 2016 r. Zespól ten wydał orzeczenie o odmowie wydania orzeczenia o niepełnosprawności, które zostało utrzymane w mocy przez organ wyższej instancji. Ponieważ skarżąca nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, tym samym nie spełnia przesłanki określonej tym przepisem do uzyskania prawa do zasiłku stałego. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem, co czyni skargę niezasadna. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.