IV SA/Wr 429/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 19 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku T. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. N. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się, w stanie epidemii, do czasowego ograniczenia sposobu przemieszczania się osób przekraczających granicę państwa, w dniu jej przekroczenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] (nr [...]) skarżący T. N. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że na jego utrzymaniu pozostaje żona oraz dwoje małoletnich dzieci (w wieku 8 i 9 lat). Małżonka skarżącego od czasu ujawnienia się choroby psychicznej skarżącego nie pracuje i opiekuje się domem i dziećmi. Powołując się na sytuację życiową oraz wymieniając ponoszone wydatki skarżący podniósł, że wyegzekwowanie w chwili obecnej nałożonego na niego obowiązku zapłaty kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł spowoduje niepowetowane szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Celem przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej jest uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez sąd (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 425/19). Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zastosowanie ochrony tymczasowej, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia – "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" wymagają konkretyzacji na tle określonego stanu faktycznego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II FZ 638/18). To zatem treść wniosku w powiązaniu z całokształtem okoliczności sprawy decydować będzie o zasadności wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1562/14, że konstrukcja przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga od wnioskodawcy już tylko uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek w tym przepisie wymienionych. Uprawdopodobnienie jest natomiast środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 298/10, LEX nr 659086). W rozpoznawanej sprawie, z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wystąpił skarżący, który, jak wynika z akt sprawy, od wielu lat boryka się z poważnymi problemami zdrowotnymi natury psychicznej. Wnioskodawca ma na utrzymaniu żonę i dwoje małoletnich dzieci. Żona, z uwagi na problemy zdrowotne skarżącego, nie pracuje. Skarżący prowadzi wprawdzie działalność gospodarczą, to jednak nie można uznać, by z uwagi na wspomniane problemy zdrowotne, mógł tę działalność prowadzić w sposób niezakłócony. Z tych wszystkich względów, kierując się okolicznościami wynikającymi z akt sprawy oraz mając na uwadze argumentacją strony zawartą we wniosku, a wskazującą na możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w przypadku natychmiastowej zapłaty nałożonej na skarżącego kary pieniężnej (w kwocie 5.000 zł), Sąd uznał, że w sprawie uprawdopodobnione zostało, że wyegzekwowanie od strony, przed rozpoznaniem skargi, nałożonej kary, może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowiąc zagrożenie dla podstaw egzystencji najbliższej rodziny skarżącego. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił wstrzymać w całości wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco należy dodać, że orzekając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada zasadności zarzutów skargi, a jednie przesłanki z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Stąd, orzeczenie Sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o zasadności samej skargi.