I OZ 492/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1617/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: 1) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w rubrum postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1617/20, w ten sposób, że w miejsce słów "J.M." wpisać słowa "J.M."; 2) oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. Minister Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta L. z [...] maja 1964 r. w części dotyczącej wywłaszczenia udziału spadkobierców I.M. w prawie własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oraz umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia w części dotyczącej wywłaszczenia udziału F.W. w prawie własności ww. nieruchomości. Powyższa decyzja została doręczona J.M. [...] kwietnia 2020 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej [...] czerwca 2020 r. skarżący wywiódł skargę od powyższej decyzji. Postanowieniem z 30 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie stosownie do art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do 16 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W myśl art. 68 ust. 6 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 845, z późn. zm.) bieg terminów rozpoczął się ponownie po upływie siedmiu dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Ustawa ta weszła w życie 16 maja 2020 r., w związku z czym bieg terminów rozpoczął się od 24 maja 2020 r. Oznacza to, że termin na wniesienie skargi w rozpoznawanej sprawie upływał z dniem 22 czerwca 2020 r., co skutkuje uznaniem skargi wniesionej w dniu [...] czerwca 2020 r. za skargę wniesioną po upływie ustawowego terminu, a zatem podlegającą odrzuceniu. Odnosząc się z kolei do argumentacji pełnomocnika skarżącego dotyczącej wejścia w życie ustawy zmieniającej w dniu wolnym od pracy i koniecznością modyfikacji sposobu liczenia terminów do dokonania czynności procesowych, należy wyjaśnić, że fakt, iż początek biegu terminów po zmianach wprowadzonych ustawą z 14 maja 2020 r. przypadał na dzień wolny od pracy, nie ma wpływu na sposób liczenia terminów. Wśród obowiązujących przepisów brak jest przepisu, który przewidywałby, że termin nie może zacząć biegu w dzień wolnym od pracy. Odmienne regulacje występują jedynie w przypadku zakończenia biegu terminu (np. art. 83 § 2 ppsa – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2021 r., sygn. akt II GZ 76/21). Modyfikacja taka nie wynika – jak to wywodzi pełnomocnik skarżącego – z art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm. – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2020 r., sygn. akt II FZ 449/20). W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie w myśl art. 156 § 1 ppsa sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dodatkowo zgodnie z art. 156 § 3 w zw. z art. 166 ppsa, jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować postanowienie pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że w rubrum zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie omyłkowo wskazał, że rozpoznawana sprawa rozpoznawana jest ze skargi "J.M.", a nie "J.M.", podczas gdy okoliczność ta została prawidłowo wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Omyłkę tę należało zatem potraktować jako oczywistą i wymagającą sprostowania we wskazanym powyżej trybie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa oraz art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w postanowieniu.