XVII AmE 7/19

Sądy powszechne2020-12-02

Sygnatura

XVII AmE 7/19

Data orzeczenia

2020-12-02

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Anna Maria Kowalik (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 34 ust 1 pe

Treść orzeczenia

Sygn. akt  XVII AmE 7/19 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 2 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: <table> <colgroup> <col width="155"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący – </td> <td> Sędzia SO Anna Maria Kowalik </td> </tr> <tr> <td> Protokolant – </td> <td> starszy sekretarz sądowy Joanna Preizner </td> </tr> </table> po rozpoznaniu 2 grudnia 2020 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa  Syndyka masy upadłości Zakładu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. w upadłości likwidacyjnej przeciwko  Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o obliczenie opłaty koncesyjnej na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 18 lipca 2018 r. Nr (...). (...) (...) 1. oddala odwołanie; 2. zasądza od Syndyka masy upadłości Zakładu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. w upadłości likwidacyjnej na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia SO Anna Maria Kowalik Sygn. akt XVII AmE 7/19 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Decyzją z 18 lipca 2018 r. znak (...). (...).(...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ( dalej Prezes URE, pozwany) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 34;art. 34 ust. 1)">art. 34 ust. 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970540348" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 1997 r. Nr 54, poz. 348 (art. 30;art. 30 ust. 1)">art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne</a> (Dz. U. z 2018 r., poz. 755, 650, 685 i 771) (dalej p.e.) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 104)">art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego</a> (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 oraz z 2018 r., poz. 149) (dalej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ()">k.p.a.</a>), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 21;art. 21 § 3;art. 23;art. 23 § 1)">art. 21 § 3 i art. 23 § 1</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971370926" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 (art. 2;art. 2 § 2;art. 2 § 3)">art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa</a> (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 t.j. z późn. zm.) oraz § 6 ust. 4 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19980600387" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja - Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 (ust. 1;ust. 2;ust. 3)">ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja</a> (Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 z późn. zm.) ( dalej Rozporządzenie), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej, określił dla ZAKŁADU (...) SP. Z O.O. W (...) (wcześniej (...) SP. Z O.O.) coroczną opłatę należną za 2015 r., którą należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 31 marca 2015 r. z tytułu koncesji w zakresie wytwarzania paliw ciekłych, udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 23 lutego 2011 roku nr: (...), na kwotę 36 506,00 zł. Od powyższej Decyzji odwołanie wniósł Syndyk masy upadłości Zakładu (...) Sp. z o.o. w J. w upadłości likwidacyjnej, domagając się uchylenia tej Decyzji w całości. Syndyk wskazał, że 27 lutego 2015 r. Prezes URE z urzędu wydał decyzję cofającą z koncesję dla Zakładu (...) Sp. z o.o. w J. w upadłości likwidacyjnej na wytwarzanie paliw ciekłych i jednocześnie nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w związku z czym odpadła podstawa do naliczania corocznej opłaty z tytułu koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych i obciążania upadłej Spółki opłatą koncesyjną. Syndyk zauważył również, że w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 169;art. 169 ust. 2)">art. 169 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze</a> w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia upadłości syndyk lub zarządca prowadzący przedsiębiorstwo upadłego nie może prowadzić działalności wymagającej koncesji albo zezwolenia, chyba, że co innego wynika z ustawy lub decyzji o przyznaniu koncesji albo zezwolenia. Stwierdził zatem, że skoro działalność objęta przedmiotową koncesją i tak nie mogła być prowadzona przez Zakład (...) Sp. z o.o. w J. w upadłości likwidacyjnej czy syndyka, to tym bardziej nie było podstawy do naliczania opłaty rocznej z tytułu koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych za 2015 r., w którym Spółka była już w upadłości i działalności objętej koncesją nie prowadziła i nie mogła prowadzić. Syndyk dodał również, iż za bezzasadne należy uznać w tej sytuacji obliczanie opłaty według parametrów działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę przed ogłoszeniem upadłości, w latach 2013- 2014, skoro parametry te wobec ogłoszenia upadłości i zaprzestania (a nawet formalnej niemożności kontynuowania) prowadzenia działalności objętej koncesją przestały mieć znaczenie. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi na odwołanie wniósł o: oddalenie odwołania; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego na okoliczność wykazania zasadności rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji; dopuszczenie dowodu z decyzji udzielającej Spółce koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 23 lutego 2011 r., decyzji z dnia 18 listopada 2011 r., decyzji z dnia 14 grudnia 2011 r., decyzji z dnia 23 marca 2012 r., decyzji z dnia 9 września 2014 r., decyzji z dnia 27 lutego 2015 r., na okoliczność podstawy do naliczenia opłat koncesyjnych; zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozpoznając odwołanie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: Zakład (...) Sp. z o.o. w J. (wcześniej (...) Sp. z o.o. w J.) prowadził działalność w zakresie wytwarzania paliw ciekłych w oparciu o udzieloną 23 lutego 2011 r. przez Prezesa URE koncesję nr (...), ważną do 31 grudnia 2030 r. (decyzja k. 42- 45 akt sąd.), zmienioną decyzją Prezesa URE z 28 listopada 2011 r. nr (...) (decyzja k. 40- 41 akt sąd.), decyzją Prezesa URE z 14 grudnia 2011 r. nr (...) (decyzja k. 38- 39 akt sąd.), decyzją Prezesa URE z 23 marca 2012 r. nr (...) (decyzja k. 36- 37 akt sąd.). W 2013 r. Przedsiębiorca uzyskał przychody w zakresie działalności objętej koncesją w wysokości 91 264 906 zł (formularz opłaty k. 5 akt adm.). W związku z tym, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Krośnie Wydziału V Gospodarczego z 30 czerwca 2014 r. (sygn. VGu 3/14) orzeczono o upadłości Zakładu z możliwością zawarcia układu, wobec czego zmieniona została jego firma na Zakład (...) Sp. z o.o. w upadłości układowej, dokonano kolejnej zmiany koncesji decyzją Prezesa URE z 9 września 2014 r. nr (...)  (odpis pełny z KRS, decyzja k. 34- 35 akt sąd.). Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Krośnie Wydziału V Gospodarczego z dnia 4 grudnia 2014 r. (sygn. VGu 3/14) orzeczono upadłość Zakładu obejmującą likwidację majątku dłużnika, toteż zmieniona została jego firma na Zakład (...) Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (odpis pełny z KRS). Decyzją z 27 lutego 2015 r. (...) Prezes URE cofnął z urzędu koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności  (decyzja k. 31- 33 akt sąd.). Przedsiębiorca nie uiścił opłaty należnej z tytułu posiadanej koncesji za 2015 r. (okoliczność niesporna). Wobec tego pismem z 27 października 2016 r. wezwano Przedsiębiorcę do niezwłocznego wniesienia opłaty koncesyjnej wraz z odsetkami za zwłokę za okres od 1 kwietnia 2015 r. do dnia wniesienia tej opłaty (wezwanie k. 1 akt adm.). Przedsiębiorca nie uiścił opłaty koncesyjnej, toteż Prezes URE pismem z 1 marca 2018 r. zawiadomił go o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia corocznej opłaty z tytułu koncesji. Przedsiębiorca został wezwany do złożenia wypełnionego formularza dotyczącego wyliczenia opłaty koncesyjnej oraz danych dotyczących przychodów Przedsiębiorcy osiągniętych w 2014 r. ze sprzedaży produktów lub towarów w zakresie działalności objętej koncesją (zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z nieodebrana korespondencją- k. 2- 4 akt adm.). Przedsiębiorca nie złożył odpowiedzi w toku postępowania. Decyzją z 18 lipca 2018 r. Prezes URE ustalił dla Przedsiębiorcy opłatę należną za 2015 r. z tytułu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania paliw ciekłych w kwocie 36 506 zł (decyzja Prezesa URE - k. 6- 8 akt adm.). Powyższy stan faktyczny był niesporny między stronami. Sporna była natomiast ocena prawna skutków cofnięcia powodowi koncesji i niewykonywania przez niego działalności koncesjonowanej dla obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej za 2015 rok. W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona Decyzja jest prawidłowa i słuszna, ma oparcie w przepisach prawa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 p.e. przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, wnosi coroczną opłatę do budżetu państwa, obciążającą koszty jego działalności. Delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa URE opłat koncesyjnych zawarta w art. 34 ust. 6 p.e., wskazuje, że opłaty te należy określić z uwzględnieniem wysokości przychodów przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także kosztów regulacji. Zgodnie z powyższą delegacją ustawową szczegółowe zasady określania należności z tytułu opłaty koncesyjnej zostały uregulowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19980600387" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja - Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 ()">rozporządzeniu Rady Ministrów z 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja</a> (dalej Rozporządzenie) . Stosownie do § 1 ust. 1 Rozporządzenia, wysokość corocznej opłaty, wnoszonej przez przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, zwanej dalej „opłatą”, stanowi iloczyn przychodów przedsiębiorstwa energetycznego, uzyskanych ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług) lub towarów w zakresie jego działalności objętej koncesją, osiągniętych w roku poprzedzającym ustalenie opłaty, oraz współczynników opłat, z zastrzeżeniem § 2. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia, opłatę wnosi się w terminie do 31 marca każdego roku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że powód nie wniósł opłaty koncesyjnej za 2015 r., mimo, że jak wynika z powyższych przepisów powinien był to uczynić do 31 marca 2015 r. Sąd zważył, iż powód był zobligowany do wniesienia opłaty koncesyjnej za 2015 r. z uwagi na fakt posiadania w 2015 r. koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych nr (...) udzielonej przez Prezesa URE decyzją z 23 lutego 2011 r. ze zm., ponieważ w myśl powoływanego art. 34 ust. 1 p.e. coroczne opłaty koncesyjne obciążają przedsiębiorstwa, którym została udzielona koncesja. Tym samym już tylko samo posiadanie koncesji aktualizuje obowiązek uiszczenia rzeczonej opłaty, która stanowi ekwiwalent w zamian za koncesję. Opłata ta jest niezależna od faktycznego wykonywania działalności koncesjonowanej, skoro ustawa nie odnosi się do okoliczności realnego korzystania z uprawnienia wynikającego z koncesji tylko jej uzyskania. Nie ma więc znaczenia w kontekście konieczności uiszczenia opłaty podnoszony przez Syndyka fakt praktycznego nieprowadzenia działalności koncesjonowanej przez Zakład (...) Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Powyższej tezy dotyczącej obowiązku wniesienia opłaty za 2015 r. nie zmienia fakt utraty koncesji w 2015 r. roku przez Zakład (...) Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej kiedy decyzją Prezesa URE z dnia 27 lutego 2015 r. koncesja na wytwarzanie paliw ciekłych została mu cofnięta. Sąd nie może się zgodzić z Syndykiem, iż z tego powodu odpadła podstawa do naliczenia opłaty koncesyjnej dla Przedsiębiorcy, gdyż obowiązek jej zapłaty powstaje z dniem 1 stycznia każdego kolejnego roku, na który koncesja została udzielona. Opłata jest uiszczana w całości w pierwszym kwartale roku, czyli z góry za cały rok, stąd nie jest proporcjonalna ani do okresu, w którym przedsiębiorca wykonywał działalność koncesjonowaną ani do okresu posiadania koncesji. Opłata koncesyjna jest bowiem oparta, stosownie do § 1 ust. 1 Rozporządzenia, na przychodach przedsiębiorstwa energetycznego, uzyskanych ze sprzedaży produktów (wyrobów i usług) lub towarów w zakresie jego działalności objętej koncesją, osiągniętych w roku poprzedzającym ustalenie opłaty, a zatem jest oderwana od przychodów przedsiębiorcy z roku, za który opłata ma być uregulowana, a w związku z tym oderwana również od okresu wykonywania działalności koncesjonowanej i okresu posiadania koncesji w tym roku. Analogiczne stanowisko było już prezentowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów między innymi w wyroku z 9 listopada 2017 roku w sprawie o sygn. akt XVII AmE 52/15 oraz z 4 października 2018 roku w sprawie o sygn. akt AmE 135/16. Biorąc pod uwagę powyższe, powód z racji posiadania koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych do 27 lutego 2015 r. powinien zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia obliczyć wysokość opłaty od koncesji w wysokości całkowitej, a że tego nie uczynił w ogóle Prezes URE był umocowany do jej wyliczenia w myśl § 6 ust. 2 Rozporządzenia. Zdaniem Sądu Prezes URE prawidłowo określił opłatę dla Zakładu (...) Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Z uwagi na brak innych danych organ posiłkował się informacjami zawartymi w formularzu opłaty z tytułu udzielonej koncesji za 2014 r., uwzględniając kwotę przychodu osiągniętego przez Przedsiębiorcę z działalności objętej koncesją w 2013 r. w wysokości (...)zł oraz średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku 2014, tj. 100% (M.P. z 2015 r., poz. 109). Organ ustalił zatem przychody Przedsiębiorcy ze sprzedaży w 2014 r. w zakresie objętym koncesją na poziomie (...) zł, która to kwota stanowi podstawę obliczenia opłaty. Wobec tego zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzenia wielkość tych przychodów została pomnożona przez współczynnik opłat określony w tabeli zawartej w załączniku do Rozporządzenia, czyli 0, (...), co daje kwotę 36 506 zł. Tym samym nie ulega wątpliwości, że opłata koncesyjna została zasadnie określona w Decyzji dla Przedsiębiorcy za 2015 r. oraz ustalona we właściwej wysokości. Biorąc powyższe względy pod uwagę Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, oddalił wniesione przez powoda odwołanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 479(53);art. 479(53) § 1)">art. 479 53 § 1 k.p.c.</a> O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na nieuwzględnienie odwołania, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 j.t.). Sędzia SO Anna Maria Kowalik </div>