X C 2677/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: X C 2677/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 2 grudnia 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia Maria Żuchowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Elżbieta Jakubowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. w Toruniu</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">K. S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo,</p> <p>II.  kosztami procesu poniesionymi przez powoda obciąża powoda.</p> <p>Sygn. akt X C 2677/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia 24 września 2019 roku powód <span class="anon-block">K. S.</span> domagał się zasądzenia od pozwanej <span class="anon-block">W. K.</span> kwoty 3280 zł wraz z odsetkami oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż nabył na licytacji komorniczej własność mieszkania, które bez tytułu prawnego zajmuje pozwana. W związku z tym powodowi przysługuje odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiącej jego własność. Kwota 2000 zł miesięcznie stanowi należność, jaką <span class="anon-block">W. K.</span> musiałaby zapłacić właścicielowi, gdyby jej posiadanie opierało się na prawie. Na dochodzoną kwotę składa się : odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości w wysokości 1280 zł za okres od 11 lipca 2019 roku do 31 lipca 2019 roku oraz w wysokości 2000 zł za okres od 1 sierpnia 2019 roku do 31 sierpnia 2019 roku. Kwota z lipiec 2019 roku została obliczona proporcjonalnie do liczby dni bezumownego korzystania z lokalu.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwana oświadczyła, iż nie korzystała bezumownie z lokalu mieszkalnego położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/C1 w <span class="anon-block">T.</span>, ponieważ nigdy nie otrzymała od powoda jakiegokolwiek pisma informującego ją o tym, że jest on właściciel mieszkania, w jakiej wysokości i komu powinna płacić czynsz, zawierającego wypowiedzenie możliwości korzystania z lokalu bądź wezwania do zapłaty.</p> <p>Sąd ustalił, co następuje:</p> <p> <span class="anon-block">K. S.</span> nabył na licytacji komorniczej nieruchomość lokalową położoną w <span class="anon-block">T.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/C1. Postanowienie o przysądzeniu własności uprawomocniło się 11 lipca 2019 roku.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: odpis postanowienia o przysądzeniu własności k. 9</em> </p> <p>Lokal położony przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/C1 w <span class="anon-block">T.</span> zajmuje <span class="anon-block">W. K.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->okoliczność bezsporna</em> </p> <p>W 12 grudnia 2019 <span class="anon-block">W. K.</span> dowiedziała się o wszczęciu przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Toruniu <span class="anon-block">K. M.</span> postępowania egzekucyjnego w przedmiocie opróżnienia lokal mieszkalnego położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/C1 w <span class="anon-block">T.</span>. Dnia 18 grudnia 2019 roku <span class="anon-block">W. K.</span> wniosła skargę na czynności komornika.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo komornika k. 31-36, zpo korespondencji od komornika przez <span class="anon-block">W. K.</span> k.30, skarga na czynności komornika k. 38-41</em> </p> <p>Pismem z dnia 9 marca 2020 roku pełnomocnik <span class="anon-block">K. S.</span> wezwał <span class="anon-block">W. K.</span> do zapłaty na jego rzecz kwoty 14.000 zł tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego za okres od sierpnia 2019 roku do lutego 2020 lutego w terminie 3 dni od dnia doręczenia. Wezwał również <span class="anon-block">W. K.</span> do niezwłocznego opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na pismo <span class="anon-block">W. K.</span> zaprzeczyła, że korzystała bezumownie z lokalu.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: wezwanie przedsądowe k. 63, odpowiedź na wezwanie k. 64</em> </p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p>Stan faktyczny ustalony został na podstawie okoliczności bezspornych i dokumentów, które zasługiwały na walor wiarygodności, gdyż ich rzetelność i autentyczność nie zostały w toku procesu skutecznie podważone.</p> <p>Powód domagał się zasądzenia na swoją rzecz odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwaną w okresie od 11 lipca 2019 roku tj. od uprawomocnienia się orzeczenia o przysądzeniu na jego rzecz własności nieruchomości do końca sierpnia 2019 roku. Pozwana kwestionowała zasadność roszczenia podnosząc, iż dopiero w grudnia 2019 roku dowiedziała się o tym, że właścicielem zajmowanego przez nią mieszkania jest powód.</p> <p>Jako podstawę swego roszczenia powód wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224)">art. 224 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> Za samoistnego posiadacza w dobrej wierze, w rozumieniu ww. przepisów, uważa się osobę, która włada rzeczą jak właściciel, pozostając w subiektywnym, usprawiedliwionym okolicznościami przekonaniu, że przysługuje jej prawo do posiadania nieruchomości i nawet przy dołożeniu należytej staranności nie mógłby się dowiedzieć o rzeczywistym stanie prawnym.</p> <p>Dla powstania roszczenia o wynagrodzenie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224)">art. 224 k.c.</a> decydujące znaczenie ma utrata dobrej wiary. Utrata przymiotu dobrej wiary może nastąpić z chwilą dowiedzenia się posiadacza o wytoczeniu powództwa o wydanie rzeczy, bądź poprzez wykazanie przez właściciela innych okoliczności, pozwalających na obalenie domniemania wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a> (por. wyr. SN z 8.6.2017 r., V CSK 584/16, <span class="anon-block">L.</span>).</p> <p>Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż pozwana najwcześniej w grudniu 2019 roku dowiedziała się, że właścicielem mieszkania jest powód. Wcześniej nie była w żaden sposób informowana o zmianie właściciela lokalu, nikt nie zakazał jej korzystania z niego, nie wzywał do uiszczania opłat za korzystanie z lokalu. Okoliczności tej powód w żaden sposób nie negował.</p> <p>Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> nie nakładają na posiadacza w dobrej wierze obowiązku ustalania, czy w dalszym ciągu przysługuje mu taki przymiot. Jeżeli właściciel ma zamiar dochodzić od posiadacza wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, jest zobligowany wpierw oznajmić mu okoliczności, które zniweczą jego dobra wiarę. Ciężar udowodnienia złej wiary pozwanej spoczywał zatem na powodzie.</p> <p>Z okoliczności sprawy nie wynika, aby w lipcu i sierpniu 2019 roku pozwana wiedziała do kogo należy zajmowany przez nią lokal i ewentualnie jakie opłaty powinna ponosić. Celem dochodzenia odszkodowania za te miesiące powód powinien wykazać, iż pozwana miała świadomość tego, że jest on właścicielem lokalu mieszkalnego i że poinformował pozwaną jaką kwotę powinna uiszczać za używanie lokalu. Nie jest jasne w jakich okolicznościach pozwana znalazła się w posiadaniu nieruchomości, nie jest to jednak kwestia istotna w niniejszej sprawie. Niewątpliwie zajmuje ona nieruchomość, a istnienie po jej stronie dobrej wiary – aż do grudnia 2019 roku - domniemywa się na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a> </p> <p>Skoro pozwana dopiero w grudniu 2019 roku dowiedziała się, że właścicielem rzeczy jest powód, a w marcu 2020r. dowiedziała się w jakiej wysokości opłat się domaga, należało przyjęć, że wcześniej nie istniał w stosunku do niej obowiązek zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z cudzej rzeczy.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne.</p> <p>O kosztach orzeczono w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powód przegrał proces w całości, a pozwana nie poniosła żadnych kosztów.</p> </div>