I C 493/20

<p>Sygn. akt I C 493/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:<br/>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk<br/>Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2020 r. w <span class="anon-block">G.</span> sprawy z powództwa <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> przeciwko <span class="anon-block">A. P. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">A. P. (1)</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> kwotę 6.417,06 zł (sześć tysięcy czterysta siedemnaście złotych sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 marca 2019 r. do dnia zapłaty;</p> <p>II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;</p> <p>III.  zasądza od powoda <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">A. P. (1)</span> kwotę 1.507,20 zł (jeden tysiąc pięćset siedem złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt I C 493/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Stan faktyczny</strong> </p> <p>Lokal mieszkalny przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> jest własnością <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna</em> </p> <p>Na podstawie umowy najmu z dnia 26 listopada 2001 r. do korzystania z lokalu byli uprawnieni najemcy: <span class="anon-block">U. P. (1)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span>.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna</em> </p> <p>Umowa najmu została rozwiązana przez właściciela z dniem 31 stycznia 2006 r.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna</em> </p> <p>W lokalu tym do daty swojej śmierci (11.11.2011) zamieszkiwała <span class="anon-block">U. P. (1)</span>. Jej syn – <span class="anon-block">A. P. (1)</span> od 2007 r. do września 2010 r. przebywał jako tymczasowo aresztowany w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">W.</span>, w tym czasie nie pozostawił w przedmiotowym lokalu żadnych swoich rzeczy osobistych . Po opuszczeniu aresztu ponownie zamieszkał w przedmiotowym lokalu kierując się poczuciem obowiązku osobistej opieki nad schorowaną i niesamodzielną matką, będącej wówczas osobą niepełnosprawną. Formalnie otrzymał decyzję o świadczeniu pielęgnacyjnym na swoją rzecz (w związku z koniecznością opieki nad matką) w styczniu 2011 r. Po śmierci matki opuścił lokal zabrawszy swoje rzeczy osobiste, bez zamiaru powrotu i wyruszył w podróż do państw Ameryki Południowej. W Ameryce Południowej (Brazylia, Argentyna, Urugwaj, Peru, Boliwia) przebywał do momentu zatrzymania go w dniu 17 marca 2014 r. przez <span class="anon-block">I.</span>. W wyniku ekstradycji trafił później do Polski.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania <span class="anon-block">A. P.</span> z rozprawy</em> </p> <p> <em> <!-- --> legitymacja <span class="anon-block">U. P.</span>, k. 271</em> </p> <p> <em> <!-- --> decyzja, k. 274</em> </p> <p> <em> <!-- --> kserokopia paszportuu, k. 203-226</em> </p> <p> <em> <!-- --> konrakt na rejs, k. 226</em> </p> <p>Koszty eksploatacyji i utrzymania przedmiotowego lokalu w okresie od października 2020 do listopada 2011 wynoszą (wraz z naliczeniem odsetek): <strong> <!-- -->6.417,06 zł.</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="99"/> <col width="100"/> </colgroup> <tr> <td> <p>1.10.2010</p> </td> <td> <p>498,54</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.11.2010</p> </td> <td> <p>493,84</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.12.2010</p> </td> <td> <p>489,34</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.01.2011</p> </td> <td> <p>519,2</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.02.2011</p> </td> <td> <p>630,82</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.03.2011</p> </td> <td> <p>509,7</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.04.2011</p> </td> <td> <p>504,7</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.05.2011</p> </td> <td> <p>299,62</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.06.2011</p> </td> <td> <p>15,05</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.07.2011</p> </td> <td> <p>290,72</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.08.2011</p> </td> <td> <p>287,72</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.09.2011</p> </td> <td> <p>775,35</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.10.2011</p> </td> <td> <p>564,19</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>1.11.2011</p> </td> <td> <p>538,27</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...)</span>,06</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <em> <!-- -->Dowód: tabela zaległości (za w/w okres), k. 15-18</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Ocena dowodów i kwalifikacja prawna</strong> </p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <span class="anon-block">A. P. (1)</span>. Są one logiczne, wewnętrznie niesprzeczne i prawie w całości szczere. Na wstępie należy zaznaczyć, że pochodzą one od osoby najwyraźniej charakteryzującej się nieco odmiennym stylem życia od przeciętnego obywatela. W zeznaniach <span class="anon-block">A. P.</span> uwidacznia się zamiłowanie do nomadycznego trybu funkcjonowania, nie związanego zbyt trwale z konkretnym miejscem pobytu. Być może w jakimś stopniu jest to powiązane z jego stosunkiem do obowiązującego prawa (i problemami na gruncie prawa karnego). Decyzje życiowe <span class="anon-block">A. P.</span> nie mogą więc być traktowane jako niewiarygodne tylko dlatego, że odbiegają od praktyk „osiadłego” trybu życia większości obywateli Polski. Za prawdomówne więc należy uznać zeznania pozwanego, że jego wyjazd do Ameryki Południowej (po śmierci matki 11.11.2011 r.) nie miał charakteru turystycznego (a jedynie <span class="underline"> <!-- -->przy użyciu</span> kontraktu na usługi turystyczne w zakresie samego rejsu to Ameryki Południowej) i zamierzał on tam przebywać przez długi czas. Głównym, choć nie wyrażonym wprost motywem było niewątpliwie uniknięcie odpowiedzialności karnej w Polsce i tylko w tym zakreise sąd dopatruje się drobnej nieszczerości w twierdzeniu pozwanego, że wyjechał do Ameryki Południowej, aby „odpocząć po opiece nad matką”. Zważywszy na wieloletnie terminy przedawnienia przestępstw należy więc przyjąć, że był to wyjazd na wiele lat, a nie wyjazd turystyczny z zmiarem powrotu np. za miesiąc. A więc był to wyjazd manifestujący się ewidentnym zerwaniem związku z zamieszkiwaniem w przedmiotowym lokalu w <span class="anon-block">G.</span>. Mówiąc wprost: <span class="anon-block">A. P. (1)</span> chciał się na tamtym kontynencie ukryć na wiele lat przed wszelkimi instytucjami polskimi, tak aby „słuch o nim zaginął”. Niepodobieństwem byłoby w takiej sytuacji założyć, że miał on dalej <em> <!-- -->animus</em> (wolę) posiadania przedmiotowego lokalu. To, że lokalu nie zdał formalnie (protokolarnie) właścielowi i dalej posiadał do niego klucz, są elementami, którymi pozwany ewidentnie w ogóle nie zaprzątał sobie uwagi i w kontekscie głównego celu wyjazdu na odległy kontynent trudno zarzucać pozwanemu, że nie dokonał z jego punktu widzenia jakichś nieznaczących czynności. Zeznania powoda potwierdzone są dokumentacją zawartą w jego paszporcie, decyzją o przyznaniu zasiłku, kontraktem na rejs do Brazylii (<span class="anon-block">S.</span> w stanie <span class="anon-block">B.</span>).</p> <p>W świetle powyższych spostrzeżeń i ocen co do <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">P.</span> uznano skoro generanie nie był w żaden trwały sposób przywiązany do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, to także nie zajmował go w okresie tymczasowego aresztowania (2007-wrzesień 2010). Jak zeznał – w tym czasie w tym lokalu nie pozostawił także żadnych rzeczy osobistych. Jakkolwiek w przeważającej większości przypadku sam fakt pozbawienia wolności i osadzenia w jednostce penitencjarnej nie zmienia miejsca pobytu (zamieszkania) na gruncie przepisów prawa cywilnego, to jednak w niniejszej sprawie całokształt oceny stylu życia pozwanego (w tym też faktów późniejszych) skłonił sąd do innej interpretacji skutków przebywania pozwanego w areszcie. Nie jest też zresztą niczym wyjątkowym, że osadzeni (tymczasowo aresztowani) nie poczuwają się w żaden sposób związanymi z miejscem pobytu sprzed pozbawienia wolności i niejako „rozpoczynają” życie na nowo po opuszczeniu placówki penitencjarnej. Obowiązek podania administracji więziennej adresu „na wolności” traktują z zupełną obojętnością jako zwykłą, nieistotną formalność. Trudno więc zaprzeczyć, że jest bardzo prawdopodobnym, że <span class="anon-block">A. P.</span> po wyjściu z aresztu nie wróciłby do spornego lokalu, gdyby nie to, że jego matka faktycznie wówczas była w bardzo złej sytuacji zdrowotnej i osobistej – wymagała całodobowej opieki.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił więc, że od 2007 r. do września 2010 oraz od 11.11.2011 <span class="anon-block">A. P.</span> w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał ani nie posiadał go (nie zajmował) w sposób manifestujący uprawnienie do dalszego korzystania.</strong> Pozwany wyjaśnił, że jego pisma dotyczące pozostawienia w lokalu jego mienia, dotyczą tylko mienia spadkowego po matce (bo jest jej spadkobiercą). Nie ma w sprawie żadnego dowodu, że po 11.11.2011 w lokalu pozostały rzeczy osobiste <span class="anon-block">A. P.</span>.</p> <p>Okres od daty opuszczenia aresztu <strong> <!-- -->(październik 2010) do śmierci matki (11.11.2011) został natomiast zakwalifikowany jako okres zamieszkiwania <span class="anon-block">A. P.</span> </strong> w przedmiotowym lokalu, gdyż fakt opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką nie zmienia faktu, że pozwany tam po prostu zamieszkiwał. Pozwany nie udowodnił, że w tym okresie w rzeczywistości mieszkał gdzie indziej.</p> <p>Okres poprzedzający wrzesień 2010 jest pozbawiony konieczności dokonywania ustaleń co do miejsca pobytu z uwagi na skuteczny zarzut przedawnienia.</p> <p>Sama wysokość naliczeń należności za korzystanie z lokalu nie była przez pozwanego kwestionowana.</p> <p>Z analizy tabeli zaległości wynika, że za okres od października 2010 r. do listopada 2011 r. należności zaległe (z odsetkami) wyniosły 6.417,06 zł i w takiej części pozwany <span class="anon-block">A. P.</span> ponosi odpowiedzialność względem Gminy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów</a> […] w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i § 2 k.c.</a> Za datę początkową naliczania odsetek uznano 19 marca 2019 r. (k. 52, dopiero od tej daty można przyjąć, że pozwany miał wiedzę o zadłużeniu, jego wysokości i niniejszym postępowaniu) – <strong> <!-- -->punkt I</strong>. sentencji.</p> <p>Cały okres objęty powództwem obejmował należności od lutego 2006 do końca lutego 2012 r. Pozew został wniesiony w kwietniu 2012 r. Roszczenie uległo więc przedawnieniu z trzyletnim terminem przedawnienia za okres do kwietnia 2009 r.</p> <p>W pozostałym zakresie powództwo oddalono, uznając, że pozwany nie zamieszkiwał i nie zajmował spornego lokalu w okresie kwiecień 2009-wrzesień 2010 (pobyt w areszcie) oraz po 11.11.2011 (wyjazd do Ameryki Południowej).</p> <p>W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118 pkt. 2)"> <strong> <!-- -->punkcie II</strong>.</a> rozstrzygnięcie oddalające odnosi się zarówno się do okresu przedawnionego i jak i okresu, w którym wg ustaleń sądu pozwany lokalu nie zajmował – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1 a)">art. 18 ust. 1 <em> <!-- -->a</em> </a> <em> <!-- --> contrario</em> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 ()">ustawy o ochronie praw lokatorów</a> […].</p> <p> <strong> <!-- -->Koszty procesu</strong> </p> <p>Powód wygrał proces w 21%, pozwany – w 79%. Koszty powoda to: opłata sądowa od pozwu (1528 zł) oraz opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (2.400 zł, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z <strong> <!-- -->dnia 28 września 2002 r</strong>. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]). 21% z sumy tych kosztów to: 824,88 zł. Koszty pozwanego to: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej z tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej z urzędu świadczonej przez adwokata <span class="anon-block">F. P.</span> prowadzącego kancelarię w <span class="anon-block">G.</span> (2.400 zł + 22% VAT, tj. 2.952 zł, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia <strong> <!-- -->28 września 2002 r.</strong> w sprawie opłat za czynności adwokackie […]). 79% z sumy tych kosztów to: 2.332,08 zł. Różnica na korzyść pozwanego została zasądzona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> (stosunkowe rozdzielenie) w punkcie III. sentencji (1507,20 zł). W sprawie miały zastosowanie jednolicie przepisy dotyczące kosztów obowiązujące w dacie wniesienia pozwu.</p> </div>