I SA/Wa 1880/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W.P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmówiono W.P. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego za okres od listopada 1998 r. do marca 2012 r. Odwołanie od tej decyzji złożył W. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wojta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa nie ma możliwości przyznania zasiłku pielęgnacyjnego zgodnie z wnioskiem W. P. tj. od 9 listopada 1998 r. Z akt sprawy wynika, że pomimo wyroku Sądu rejonowego w P., który uznał, że niepełnosprawność datuje się od 9 listopada 1998 r., wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego wpłynął w dniu 16 marca 2013 r. Dlatego świadczenie może być przyznane dopiero od marca 2013 r. Na powyższą decyzję W. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że jest ona błędna i świadczenie powinno zostać od 9 listopada 1998 r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń prawa, które mogłyby spowodować wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 ze zm.), zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Przedmiotowe świadczenie przysługuje więc niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat, a także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia (ust. 2 i ust. 3). W rozpatrywanej sprawie niekwestionowana jest okoliczność, że skarżący kwalifikuje się do przyznania mu zasiłku pielęgnacyjnego w związku z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istota sporu sprowadza się do tego jaką datę początkową przyznania tego prawa należy przyjąć. Stosownie do art. 24 ust. 1 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14-17 tej ustawy. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (art. 16 ust. 2 u.ś.r.). W myśl art. 24 ust. 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z ust. 4 powołanego art. 24 u.ś.r., prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Na tle przywołanych przepisów, w okolicznościach faktycznych sprawy wskazać należy, że skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w dniu 16 marca 2013 r., w związku z uzyskaniem wyroku Sądu Rejonowego w P. sygn. akt [...]. W wyroku tym dokonano zmiany wydanego wcześniej w stosunku do skarżącego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w ten sposób, że uznano za datę powstania niepełnosprawności W. P. datę 9 listopada 1998 r. Słusznie zatem organy przyjęły, iż zasiłek pielęgnacyjny należy się skarżącemu dopiero od marca 2013 r. Wnioskowana przez skarżącego data początkowa świadczenia tj. 9 listopada 1998 r. nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, gdyż odnosi się faktycznie do daty początkowej powstania niepełnosprawności, a żaden przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wiąże z tą datą uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego, w tym czasokresu tego świadczenia. W świetle powyższego zarzuty skargi uznać należało za niezasadne. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.