I OSK 1651/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 176/18 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 października 2017 r., nr 210 w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 4 marca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 176/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 października 2017 r. nr 210 w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: - art. 24 ust. 2a pkt. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nietrafne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie zaszły przesłanki do dokonania zakwestionowanych przez skarżącą zmian w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w rzeczywistości brak było podstaw prawnych do dokonania zmian w przedmiotowej ewidencji; - art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nietrafne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że nie zaszła podstawa do wydania decyzji administracyjnej w celu dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w rzeczywistości podstawa do wydania takiej decyzji była, a następnie odmowa dokonania tej aktualizacji mimo szeroko umotywowanego wniosku skarżącej, przywrócenia w przedmiotowej ewidencji wskazanego przez skarżącą stanu zgodnego z prawem, lecz utrzymywanie zamiast tego w ewidencji gruntów i budynków stanu z prawem niezgodnego. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej "ppsa", w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, co spowodowało, że w obrocie prawnym ostało się rozstrzygnięcie nie tylko sprzeczne z prawem, ale także sprzeczne z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli, oparte na wybiorczo dobranym i przeanalizowanym, mimo dostępności w aktach sprawy, materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. W pismach z 23 maja i 10 października 2022 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi kasacyjnej i szczegółowo przedstawiła dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za nie dające podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego nie spełniają wymogu określonego w art. 174 pkt 1 ppsa. Z przepisu tego wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza rozumienie przepisu prawa w sposób nie znajdujący uzasadnienia w jego treści przy zastosowaniu różnych metod wykładni. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanych w niej przepisów prawa materialnego i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa ich wykładnia. W uzasadnieniu tych zarzutów skupiono się natomiast na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego. Przedmiotem sporu w sprawie uczyniono zatem ocenę ustaleń faktycznych, której nie dano jednak wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. Biorąc więc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa. Przepis art. 3 § 1 ppsa stanowi o kompetencji sądów administracyjnych, dlatego jego naruszenie mogłoby nastąpić tylko w razie wykazania, że Sąd I instancji zaniechał działań określonych w tym przepisie. Tymczasem, w skardze kasacyjnej zarzucono niewłaściwe przeprowadzenie przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji, co nie jest równoznaczne z zaniechaniem działań w tym zakresie. Sama negatywna ocena działań sądu nie podważa jego kompetencji do ich podejmowania. Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 151 ppsa. W skardze kasacyjnej zarzucono natomiast naruszenie, obok innych wymienionych w niej przepisów prawa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd I instancji nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie wskazano również, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.