I OSK 981/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 281/17 w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K.N. na rzecz Rektora Uniwersytetu [...] kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 281/17, oddalił skargę K.N. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] , w przedmiocie odmowy zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu [...] września 2016 r. skarżąca, będąca doktorantką trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego złożyła wniosek o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. Prorektor ds. Nauczania, na podstawie protokołów z prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] , odmówił przyznania skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017 powołując się na unormowania art. 200a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.) oraz § 3 ust. 2-4 Regulaminu przyznawania zwiększania wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] , będącego Załącznikiem do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz pkt 1 Zarządzenia Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17. Uzasadniając wydaną decyzję Prorektor wyjaśnił, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30 % najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Na III roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego studiuje 43 doktorantów, w związku z tym, maksymalnie tylko 13 doktorantom, spełniającym powyższe kryteria można było przyznać zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego, w tym w dyscyplinie językoznawstwo - filologia polska dla 3 doktorantów. Wnioskująca za swoje osiągnięcia w pracy badawczej i dydaktycznej uzyskała 48 punktów, co zapewniło jej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów ubiegających się o zwiększenie wysokości stypendium doktoranckie, tj. pozycję poza grupą 30% najlepszych doktorantów w dyscyplinie językoznawstwo filologia polska. Zajęcie tej pozycji nie daje podstawy do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. W dniu [...] grudnia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: 1) przepisów prawa materialnego, tj. pkt 1 zdanie pierwsze Zarządzenia Dziekana z 2015 r., polegającym na błędnej wykładni przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2-4 Regulaminu poprzez nieprzyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] skarżącej w roku akademickim 2016/2017, tj. w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 września 2017 r., mimo że spełnione zostały kryteria wynikające zarówno z przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym jak i Regulaminu; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, t.j.: pkt 1 zdanie drugie i zdanie trzecie oraz pkt 2 i pkt 3 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. w zw. z § 3 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 2-4 Regulaminu w zw. z art. 200a ust. 1 zdanie drugie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, polegającym na błędnej wykładni tych przepisów, która doprowadziła do przyjęcia w sposób dowolny, bez podstawy prawnej podziału na dyscypliny i kierunki na poszczególnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym - przewidujących, jeżeli chodzi o listy osób rekomendowanych do stypendiów, wyłącznie podział na poszczególne lata studiów doktoranckich i podział taki winien był zostać przewidziany w trybie przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określonym przez Rektora zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 200a ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz w szczegółowych kryteriach ustalonych przez Dziekana Wydziału Filologicznego; 3) przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie obejmującym szczegółowe kryteria przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, a także przez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i nieprzytoczenia wszystkich przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, co zdaniem skarżącej stanowi naruszenie zasady przekonywania, a w konsekwencji zasady pogłębiania zaufania do organów administracyjnych jako publicznych. Jednocześnie, skarżąca zarzuciła organowi nieodniesienie się do złożonych przez nią zastrzeżeń do listy osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w których zwracała uwagę na część problemów opisanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 200 i art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2016 r. Uzasadniając wydaną decyzję Rektor wskazał w pierwszej kolejności, że Regulamin zawiera w § 3 ust. 2 i ust. 3 kryteria i zasady wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Zwiększenie stypendium, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być zatem przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów. Stosownie zaś do § 3 ust. 3 Regulaminu ustalenie szczegółowych, przejrzystych i jednoznacznych kryteriów wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego leży w kompetencji dziekana, po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów i z zachowaniem następujących zasad: 1. liczba doktorantów na poszczególnych latach, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% wszystkich doktorantów na danym roku; 2. liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się pomiędzy dyscypliny naukowe. Wnioski uczestników studiów doktoranckich opiniowane przez powołaną w tym celu przez Rektora Wydziałową Komisję Doktorancką, w skład której wchodzą przedstawiciele doktorantów, przekazywane są do Rektora, jako organu uprawnionego do podejmowania decyzji w sprawie przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Dalej, Rektor wskazał, że obowiązujące przy ubieganiu się o zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/17 szczegółowe kryteria wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie, określone zostały w Zarządzeniu Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. a nie w Zarządzeniu Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2017/18, na którym opiera się argumentacja skarżącej w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołując się na Zarządzenie Dziekana z 2015 r. Rektor wskazał, że liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się na poszczególnych latach studiów doktoranckich pomiędzy doktorantów prowadzących badania w następujących dyscyplinach: językoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo); językoznawstwo (filologie obce); literaturoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo); literaturoznawstwo (filologie obce); bibliologia i informatologia. Zdaniem Rektora nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącą zarzut, że do otrzymania zwiększenia stypendium doktoranckiego rekomendowano osoby, które nie mieszczą się w stworzonym przez władze Wydziału Filologicznego Uniwersytetu podziale na pięć dyscyplin, to znaczy doktorantów realizujących studia w dyscyplinie językoznawstwo - dziennikarstwo, gdyż Zarządzenie Dziekana z 2016 r., na którym opiera swoją argumentację odwołująca, wprawdzie nie uwzględnia w obrębie dwóch dyscyplin - literaturoznawstwa i językoznawstwa dodatkowo, obok filologii polskiej dziennikarstwa, ale zarządzenie to dotyczy przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego dopiero w roku akademickim 2017/2018. W ocenie Rektora określone w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. zasady rozdziału liczby zwiększeń stypendiów doktoranckich na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich na Wydziale Filologicznym na poszczególne latach studiów doktoranckich z uwzględnieniem dyscyplin naukowych: literaturoznawstwo, językoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym rozdzieleniem dyscypliny literaturoznawstwo na literaturoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo i literaturoznawstwo - filologie obce oraz dyscypliny językoznawstwo na językoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo i językoznawstwo - filologie obce, nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, wbrew temu co podnosi odwołująca, bowiem wewnętrzny podział w obrębie tych dwóch dyscyplin (literaturoznawstwa i językoznawstwa) pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów. W przekonaniu Rektora specyfika realizowanych badań naukowych w obrębie tych dwóch dyscyplin daje z tego tytułu większe możliwości i wyrównuje szanse doktorantom ubiegającym się o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Norma prawna wyrażona w art. 200a ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w funkcjonującym w obiegu prawnym w Uniwersytecie Regulaminie i wydanym na jego podstawie Zarządzeniu Dziekana pozwala Rektorowi na podjęcie w sposób odpowiedzialny i właściwy decyzji przyznających zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego doktorantom mogącym wykazać się najlepszymi osiągnięciami, w oparciu o liczbę doktorantów składających wnioski o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego i przeznaczonymi na ten cel środkami finansowymi z budżetu państwa. Służy temu także rozróżnienie doktorantów na poszczególnych latach studiów z uwzględnieniem różnych dyscyplin naukowych realizowanych przez doktorantów, jak i również specyfiki i stopnia trudności prowadzonych badań naukowych w obrębie jednej tylko dyscypliny. W opinii organu wskazane w art. 200a ust. 1 ustawy kryteria decydujące o przyznaniu zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego są nieostre i zbyt ogólne, co przy ich stosowaniu może prowadzić do dużej dowolności w ocenie osiągnięć poszczególnych doktorantów ubiegających się o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego i tym samym wykroczenia poza granice uznania administracyjnego. Jednocześnie Rektor przyznał pewną niekonsekwencję w określeniu dodatkowego rozróżnienia w obrębie dyscyplin: literaturoznawstwo i językoznawstwo, zastosowanego w Informacji o liczbie stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie [...] na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017, w której to powołano się na Uchwałę nr [...] Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego inaczej niż w Uchwale nr [...] Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli się ubiegać uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2015/2016 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego. Nie zmienia to jednak faktu, jak wskazał, że studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym prowadzone są w trzech dyscyplinach przy uwzględnieniu specyfiki w obrębie dyscypliny: literaturoznawstwo i językoznawstwo. Z uwagi na fakt nieuzyskania przez jedyną doktorantkę z dyscypliny bibliologii i informatologii na III roku studiów doktoranckich warunku wstępnego, jakim było uzyskanie co najmniej 8 punktów za osiągnięcia w pracy badawczej (o czym wskazała Wydziałowa Komisja Doktorancka w piśmie z [...] stycznia 2017 r.) za niezasadny Rektor uznał także zarzut niejasności kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich na Wydziale Filologicznym. Również za niezasadny Rektor uznał zarzut nieuwzględnienia przy rekomendowaniu do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego doktorantów III roku studiów doktoranckich z poszczególnych dyscyplin naukowych, inaczej niż to miałoby wynikać z art. 200a ust. 1 ustawy otrzymania przez skarżącą stypendium Rektora dla 15% najlepszych doktorantów. Odnośnie tego zarzutu wskazano, że procedura wyłaniania doktorantów do przyznania stypendium Rektora dla 15% najlepszych doktorantów kieruje się odmiennymi zasadami, jak i również inne jest źródło ich finansowania. Zdaniem Rektora, należy również odmówić zasadności podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia określonej w kodeksie postępowania administracyjnego zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez udział w procedurze oceny wniosków stypendialnych i tworzenia list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego doktorantów, którzy sami ubiegają się o przyznanie stypendium doktoranckiego. W tym zakresie organ uwzględnił stanowisko wyrażone przez Wydziałową Komisję Doktorancką w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., w którym podkreślono, że każdy wniosek oceniany jest przez dwie osoby, a doktoranci biorący udział w pracach WKD są wyłączeni z oceny ich wniosków. Rektor nadmienił również, iż wprowadzane w obieg wewnętrznych aktów prawnych Uniwersytetu [...] Regulaminy przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] (Zarządzenie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Zarządzenie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., Zarządzenie Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.) podlegały konsultacji z Samorządem Doktorantów Uniwersytetu [...], zaś na poziomie wydziału do opiniowania zarządzeń Dziekana włączeni są przedstawiciele wydziałowego samorządu doktorantów o czym świadczy zapis § 3 ust. 3 Regulaminu. W tym kontekście Rektor podniósł, iż wiadomym jest mu, że od czasu wejścia w życie Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] , wprowadzonego Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu [...] Nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2013 r. i nakładającego obowiązek ustalania kryteriów przyznawania stypendium doktoranckiego w odpowiednim terminie, uczestnicy Stacjonarnego Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego nie zgłosili zastrzeżeń do nich ani poprzez swoich przedstawicieli do Rady Wydziału, ani poprzez Radę Doktorantów, ani nawet przez swoich kolegów opracowujących kryteria. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej co do nieodniesienia się do złożonych przez nią zastrzeżeń do list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w których zwracała uwagę na część problemów opisanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rektor stwierdził, że z wiedzy posiadanej w tym zakresie przez organ odwoławczy należy wskazać, że do organu podejmującego decyzję o przyznaniu zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, wraz z wnioskiem skarzącej nie zostały przekazane jej zastrzeżenia wyrażone w piśmie z dnia [...] października 2016 r. Rektor wskazał także, że z urzędu jest mu znany fakt otrzymania przez skarzacą w roku akademickim 2015/2016 decyzji odmawiającej przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, opartej na takich samych podstawach prawnych, procedurze i faktach. Mimo tego, skarżąca ani nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia w tamtym czasie, ani nie zgłaszała zastrzeżeń do procedury wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego (podanej do wiadomości publicznej z dużym wyprzedzeniem czasowym), przed terminem składania wniosków o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017. Na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2017 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2016 r., poz. 558) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych i załączonego do niego wykazu (Dz.U. Nr 179, poz. 1065) w zw. z programem kształcenia na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] dla osób rozpoczynających studia w roku akademickim 2014/2015 i następnych przyjętym przez Radę Wydziału Filologicznego na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r. zgodnie z uchwałą nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wytycznych dla rad jednostek organizacyjnych dotyczących tworzenia planów i programów kształcenia na studiach doktoranckich oraz zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad projektowania, uruchamiania i realizacji programów kształcenia w Uniwersytecie [...] , z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich przez ich błędną wykładnię, co poskutkowało przyjęciem nieprawidłowego podziału na dyscypliny polegającego na dokonaniu ich wewnętrznego zróżnicowania wbrew regulacjom ustawowym, wykonawczym i wewnętrznym Uniwersytetu, a także na włączeniu do dyscypliny językoznawstwo doktorantów reprezentujących jednostkę prowadzącą badania w obszarze nauk społecznych w dyscyplinie nauk o mediach oraz nauk o poznaniu i komunikacji społecznej, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej; 2) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2016 r. w zw. z § 3 ust. 2-4 w zw. z § 2 ust. 1-5 Regulaminu w zw. z pkt 1-2 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. polegające na błędnej wykładni wymienionych przepisów i w konsekwencji zastosowaniu nieprawidłowych zasad i trybu przyznawania zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji projakościowej przez zastosowanie podziału doktorantów danego roku studiów doktoranckich na poszczególne grupy, co doprowadziło do wydania decyzji na niekorzyść skarżącej, gdy tymczasem jedynym kryterium ustawowym przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyróżnianie się przez doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej mierzone osiągnięciem przez słuchacza stosownej liczby punktów w obrębie jednej listy stypendialnej dla określonego (jednego) roku i typu studiów doktoranckich; 3) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2016 r. w zw. z § 3 ust. 2 Regulaminu w zw. z pkt 3-4 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. polegające na ich niezastosowaniu i nieprzyznaniu wnioskodawczyni zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zdań projakościowych, mimo że spełniła ona kryteria ustawowe uzasadniające jego przyznanie. Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP przez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności i w konsekwencji wydania decyzji w oparciu o wewnętrzne akty normatywne organów uczelni naruszające przepisy rangi ustawowej w przedmiocie zasad i trybu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązku w tym zakresie i w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy; 3) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonych decyzji z uwagi na zawarcie w nich ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonych decyzji, w szczególności dlaczego przyjęto dodatkowe rozróżnienie w zakresie dwóch z trzech dyscyplin, w tym: jakimi kryteriami się kierowano, o jakim charakterze, a także na jakiej podstawie prawnej je zastosowano, a także jakimi kryteriami się kierowano przy ustalaniu liczby zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej dla poszczególnych grup, o jakim charakterze były to kryteria, a także na jakiej podstawie prawnej i w jaki sposób kryteria i liczby te ustalono; 4) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 w zw. z art. 87 Konstytucji RP przez brak pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej i wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych i zastosowaniu dodatkowych kryteriów przyznawania stypendiów w zakresie dot. dokonania dodatkowego podziału w obrębie podstawowych dyscyplin, co doprowadziło do naruszenia zasady równości w przydzielaniu stypendiów dla słuchaczy jednego roku studiów doktoranckich przez nieuprawnione premiowanie wyników słuchaczy trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego Uniwersytetu zaklasyfikowanych jako doktoranci dziennikarstwa oraz filologii obcych, względnie, jak wskazał organ, doktoranci przypisani do określonych jednostek administracyjnych Uniwersytetu, 5) art. 107 § 2 i § 3 k.p.a. przez dowolność i brak wyjaśnienia, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny stał się podstawą odmiennych decyzji wobec doktorantów tego samego roku studiów; 6) art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek wydania przez organ II instancji decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji co uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, gdy prawidłowe było jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy polegające na przyznaniu skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności Rektor podkreślił, że zakład administracyjny (publiczny), jakim jest uczelnia, samodzielnie sprawuje funkcje administracji publicznej, korzystając z władztwa zakładowego, którego istotę stanowi upoważnienie dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu - w rozpatrywanym wypadku z doktorantem, natomiast przez wskazanie w art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nakazu odpowiedniego stosowania kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasadach komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ocenie Rektora nie sposób zatem oczekiwać, aby szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Rektor ponadto wskazał i podkreślił, że studia doktoranckie realizowane na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu [...] prowadzone są w dziedzinie nauk humanistycznych w zakresie trzech dyscyplin - literaturoznawstwa (142 doktorantów), językoznawstwa (102 doktorantów) oraz bibliologii i informatologii (12 doktorantów). Wbrew twierdzeniom skarżącej, doktoranci przypisani do Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej realizujący studia III stopnia na Wydziale Filologicznym uzyskują stopnień doktora z dziedziny nauk humanistycznych z dyscypliny językoznawstwo albo literaturoznawstwo, a nie jak przyjmuje skarżąca z dziedziny nauk społecznych z dyscypliny nauki o mediach czy nauki o poznaniu i komunikacji społecznej. Tym samym, nieprawdą jest stwierdzenie skarżącej jakoby w grupie doktorantów specjalizujących się w dyscyplinie językoznawstwo wszystkie miejsca stypendialne przypadły doktorantom prowadzącym badania w obrębie nauk społecznych, gdyż takich na tym wydziale nie ma. Organ podniósł także, iż przed wydaniem zaskarżonych decyzji w sposób dogłębny i wszechstronny przeanalizował akta sprawy, z których jednoznacznie wynika, że skarżąca uzyskała 48 pkt w ramach prowadzonego postępowania, co zapewniło skarżącej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów klasyfikowanych w dziedzinie językoznawstwo (w części dot. doktorantów przypisanych do jednostek związanych z kierunkiem filologia polska i dziennikarstwo). Wynik ten skutkował odmową przyznania skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego, albowiem w tej grupie przewidziano jedynie trzy miejsca stypendialne. Rektor wskazał też, że skarżąca w istocie nie kwestionuje ustalonej przez Wydziałową Komisję Doktorancką oceny osiągnięć naukowo-dydaktycznych, co sprawia, iż liczba uzyskanych przez nią punktów nie jest przedmiotem sporu. Zarzuty skargi podważają natomiast zasady podziału zwiększenia wysokość stypendiów doktoranckich pomiędzy określone grupy doktorantów oraz sposób procedowania w sprawie, w szczególności w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć. W ocenie organu, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. Po pierwsze, zauważono, że zebrany w sprawie materiał jest niezwykle obszerny, tym bardziej, że sama skarżąca wykazywała się dużą aktywnością w toku postępowania. Wielokrotnie podnosiła ona zastrzeżenia co do sposobu podziału zwiększenia wysokości stypendiów przewidzianych do doktorantów Wydziału Filologicznego i przygotowanej na tej podstawie listy osób rekomendowanych do przyznania przedmiotowych środków. Powyższe skutkowało koniecznością ustosunkowania się do zgłaszanych uwag, w wyniku czego następowało wydłużenie postępowania, o czym skarżąca była poinformowana. Niemniej jednak wnioski wyciągnięte na podstawie zgromadzonego materiału w pełni uwzględniają wskazane przez skarżącą okoliczności, będące podstawą oceny jej osiągnięć naukowo-dydaktycznych. Po drugie, uzasadnienie zaskarżonych decyzji zawiera wszystkie elementy niezbędne do uznania tychże za ważne i umożliwiające ich weryfikację w toku postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowo-administracyjnego, co sprawia, iż brak było podstaw do stwierdzenia, że organ uchybił jakimkolwiek przepisom procedury administracyjnej. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nieważność w wyniku rażącego naruszenia przepisów art. 200a ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w sposób wskazany w pkt 1 skargi oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP w sposób wskazany w pkt 2a petitum skargi i w związku z powyższym wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie na podstawie art. 145 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. nieważności w całości obu zaskarżonych decyzji, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia ich nieważności, podtrzymała zawarte w skardze wnioski o ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną przez skarżącą skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji odmawiającej przyznania skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2016/2017, przy czym ogniskuje się on wyłącznie wokół kwestii prawidłowości przyjętego podziału zwiększenia wysokość stypendiów doktoranckich pomiędzy określone grupy doktorantów reprezentujące dyscypliny naukowe, a w konsekwencji również w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć. Sąd wskazał, że przepisy art. 207 ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym obligują organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach doktorantów, w tym także w przedmiocie przyznania stypendium uczestnikom studiów doktoranckich, stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Źródeł normatywnych uprawnienia do skorzystania przez doktoranta uczelni z pomocy stypendialnej należy upatrywać w regulacji art. 200 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, który stanowi, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie, które jest przyznawane, o czym mówi § 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 2016 r., niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta innych świadczeń i środków z funduszu pomocy materialnej oraz rozmaitych stypendiów. Z kolei przepis art. 200a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje jeszcze możliwość zwiększenia stypendium doktoranckiego ze środków pochodzących z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Zwiększenie stypendium doktoranckiego z tego tytułu przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej, zaś tryb jego przyznawania określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich (ust.1). Doktorantowi znajdującemu się w grupie 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, przyznaje się środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium, o którym mowa w ust. 1. Zwiększenie to staje się stypendium doktoranckim (ust. 2). Jak wynika z zestawienia treści ust. 1 i ust 2 art. 200a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym doktorantom spełniającym warunki określone regulaminem, którym przyznano stypendium doktoranckie, zwiększenie stypendium przysługuje, natomiast doktorantom którym stypendium doktoranckiego nie przyznano, zwiększenie stypendium może zostać przyznane. Zatem podstawą przyznania środków z dotacji projakościowej nie jest posiadanie statusu stypendysty, ale znalezienie się w grupie 30% najlepszych doktorantów. Co równie istotne, w przytoczonych powyżej przepisach mówi się, że uprawnienie do tego świadczenia przysługuje "nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich", dlatego też z jednej strony beneficjentami może być grupa doktorantów ilościowo mniejsza niż 30% ogółu doktorantów na konkretnym roku studiów doktoranckich, nawet znacznie mniejsza, zaś z drugiej strony nigdy natomiast nie może ona przekroczyć tej granicznej wielkości 30%. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Rektor Uniwersytetu wprowadził, obowiązujący od dnia podpisania, Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] . W § 2 ust. 4 i ust. 5 Regulaminu wskazano, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich, wyłonionych na podstawie złożonych wniosków, z uwzględnieniem przepisów, o których mowa w § 3 [Regulaminu], a także, iż wynik będący rezultatem wyliczenia 30% najlepszych doktorantów zaokrągla się do liczby naturalnej, według ogólnie przyjętych zasad tj. jeżeli po przecinku znajduje się cyfra równa lub większa od 5 to zaokrąglamy w górę, jeżeli mniejsza od 5, to zaokrąglamy w dół. Natomiast w § 3 ust. 3 Regulaminu przewidziano, że szczegółowe, przejrzyste i jednoznaczne kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich określa Dziekan, po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów, z zachowaniem następujących zasad: 1) liczba doktorantów na poszczególnych latach, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% wszystkich doktorantów na danym roku, z zastrzeżeniem § 2 ust. 5; 2) liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się pomiędzy dyscypliny naukowe. W § 3 ust. 4 Regulaminu unormowano, że wyjątkowo w sytuacji braku możliwości wyłonienia grupy 30% najlepszych doktorantów na danym roku studiów doktoranckich w ramach określonej dyscypliny naukowej, dopuszczalna jest możliwość wyłonienia tej grupy na poszczególnych latach w obrębie wydziału. W myśl § 4 Regulaminu wnioski o zwiększenie stypendium podlegają opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, która opiniuje je, w oparciu o kryteria, o których stanowi § 3 ust. 1-3 i na tej podstawie sporządza listy rankingowe, odrębnie dla każdego roku studiów doktoranckich (§ 4 ust. 4 i ust. 5), zaś doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium, po zapoznaniu się z opinia Komisji, ma prawo wglądu do zgromadzonych w swojej sprawie dokumentów i w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia list rankingowych może złożyć do przewodniczącego Komisji, szczegółowo uzasadnione i udokumentowane, pisemne zastrzeżenia do ogłoszonej listy rankingowej, po czym te zastrzeżenia doktoranta są niezwłocznie rozpatrywane przez Komisję, której stanowisko- ustalone w wyniku rozpatrzenia zastrzeżeń jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu (§ 4 ust. 7 i ust. 8). Decyzję w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego podejmuje Rektor, przy czym wszelkie jego kompetencje wynikające z tego Regulaminu wykonuje Prorektor ds. Nauczania, o ile Rektor nie postanowi inaczej (§ 4 ust. 9 i § 9 ust. 2). Na podstawie cytowanego § 3 ust. 3 Regulaminu Dziekan Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] wydał Zarządzenie z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17. W pkt 2 tegoż zarządzenia przyjęto, że liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego, zgodnie z § 3 ust. 3 Regulaminu, rozdziela się na poszczególnych latach (drugim, trzecim i czwartym roku studiów) pomiędzy grupy doktorantów prowadzących badania w następujących dyscyplinach: - językoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo); - językoznawstwo (filologie obce); - literaturoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo); - literaturoznawstwo (filologie obce); - bibliologia i informatologia. W tej jednostce redakcyjnej dopisano także, iż do czasu wszczęcia przewodu doktorskiego doktoranci reprezentują dyscyplinę zgodną z dyscypliną opiekuna naukowego (osoby, które złożyły pisemne oświadczenie o wyborze innej dyscypliny, wskazują te dyscyplinę); po wszczęciu przewodu- dyscyplinę wskazana we wniosku o wszczęcie. W ostatnim zdaniu tego zarządzenia przyjęto, że sposób wyliczenia 30% doktorantów określa Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Z protokołu z prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej z dnia [...] października 2016 r. w zakresie wniosków złożonych przez doktorantów III roku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego wynika, iż złożono 32 wnioski przy liczbie doktorantów III roku wynoszącej 43 osoby, co przy uwzględnieniu regulaminowej zasady zaokrąglania niepełnych wyników dało liczbę 13 stypendiów. Ponieważ liczba rekomendowanych osób była pierwotnie mniejsza niż liczba osób możliwych do zarekomendowania, Komisja kierując się zasadą równego podziału stypendiów pomiędzy doktorantów z różnych dyscyplin naukowych, postanowiła dodatkowo rekomendować do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego po 1 osobie z każdej dyscypliny, która uzyskała najwyższy wynik punktowy (w dyscyplinach, w których możliwe było rekomendowanie doktoranta, czyli bez bibliologii i informatologii, gdzie wpłynął tylko 1 wniosek, który nie spełniał minimalnych wymogów punktowych). Ostatecznie Komisja dokonała następującego podziału 13 rekomendacji do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego między poszczególne dyscypliny: 1) bibliologia i informatologia: 0, 2) językoznawstwo (filologie obce): 3, 3) językoznawstwo (polonistyczne): 3, 4) literaturoznawstwo (filologie obce): 3, 5) literaturoznawstwo (polonistyczne): 4. Po dokonaniu formalnej i merytorycznej oceny złożonych wniosków skarżąca otrzymała 47 pkt i nie została umieszczona w grupie osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. Po złożeniu zastrzeżeń przez skarżącą Komisja na zebraniu w dniu 14 października 2016 r. przyjęła jej zastrzeżenia w części odnoszącej się do oceny osiągnięć w pracy dydaktycznej i przyznała jej 1 dodatkowy punkt, co spowodowało że ostateczna suma punktów uzyskanych przez doktorantkę wyniosła 53 w ocenie wniosku o stypendium oraz 48 w ocenie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium. Pozostała część zastrzeżeń, kwestionująca przepisy regulujące przydział stypendiów, Komisja pozostawiła bez rozpatrzenia jako pozostające poza jej kompetencją. Skarżąca nie negowała ilości przyznanych jej punktów przez Komisję, ale swoje zastrzeżenia, a następnie zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jak też w przedmiotowej skardze, skoncentrowała na kwestionowaniu zgodności uczelnianych legislacji, tj. Regulaminu i Zarządzenia Dziekana z 2015 r., z przepisami wyższego rzędu w postaci Konstytucji RP, ustawy o szkolnictwie wyższym i rozporządzeń wykonawczych MNiSW. Zdaniem Sądu tak wyartykułowane zarzuty okazały się bezzasadne, gdyż przyjęte zapisy Regulaminu miały swoje umocowanie w delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 zdanie drugie u.p.s.w., i w żadnej mierze nie wykraczały poza jej granice. Podobnie rzecz ma się z przepisami zawartymi w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., które dookreślały w dozwolony sposób kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów po pierwszym roku studiów doktoranckich. Przewidziane bowiem w art. 200a ust. 1 u.p.s.w. uprawnienie rektora do ustanowienia regulaminu określającego tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyrazem omawianej wcześniej samodzielności organizacyjnej przyznanej uczelni, której jednym z przejawów jest m.in. samorządność normodawcza. Oznacza to prawo do skonkretyzowania warunków niezbędnych dla uzyskania uprawnienia do świadczenia w postaci zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. To więc regulamin danej uczelni, a nie przepis rangi ustawowej określa, w jaki sposób postępowanie o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest prowadzone, jakie dokumenty i dowody doktorant ubiegający się o przyznanie zwiększenia stypendium jest zobligowany przedłożyć, jak również jakie kryteria i zasady przyjęto przy wyborze beneficjentów tego w gruncie rzeczy konkursowego postępowania. Ustawodawca w przepisie art. 200a ust. 1 u.p.s.w. określił jedynie minimalne reguły odnoszące się do wskazanego regulaminu, zgodnie z którymi uprawnienie do otrzymania zwiększenia stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów. Nie budzi przeto wątpliwości, że przyjęty przez rektora uczelni regulamin powtórzył progową wielkość 30 % najlepszych doktorantów, liczoną pośród wszystkich doktorantów na danym roku, którą nie można przekroczyć przy wyłanianiu grupy uprawnionych doktorantów, określił sposób wyliczenia 30% najlepszych doktorantów z uwzględnieniem zasady zaokrąglania wyniku do liczby naturalnej, jak też przyjął regułę rozdzielenia liczby zwiększeń stypendium pomiędzy dyscypliny naukowe. Z kolei w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., wydanym na podstawie delegacji z § 3 ust. 3 Regulaminu, uszczegółowiono podział liczby zwiększeń stypendium doktoranckiego pomiędzy trzy dyscypliny naukowe z obszaru nauk humanistycznych, a zarazem w dziedzinie nauk humanistycznych, w zakresie których wyłącznie prowadzone są Stacjonarne Studia Doktoranckie Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...], przy jednoczesnym dodatkowym rozdzieleniu językoznawstwa i literaturoznawstwa na filologie polską z dziennikarstwem i na filologie obce. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania dopuszczalności takiego dodatkowego podziału, gdyż w istocie nie zmieniał on przyjętego rozróżnienia trzech dyscyplin naukowych, a jedynie uwzględniał w większym stopniu specyfikę Wydziału Filologicznego i konieczność zróżnicowania wymogów odnoszących się do poszczególnych specjalizacji w ramach jednej dyscypliny naukowej. W przekonaniu składu orzekającego, to nie subiektywne odczucia doktoranta o skali trudności prowadzonych badań naukowych i związanej z tym niesprawiedliwości, lecz bardziej obiektywna, bo oparta na wyśrodkowanej ocenie przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych zasiadających w radzie wydziału i wydziałowego samorządu doktorantów, ocena wyrażona w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. jest miarodajna w określeniu racjonalności dokonania dodatkowego podziału pośród dwóch czołowych dyscyplin naukowych, tj. językoznawstwa i literaturoznawstwa. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia szeregu przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego. Podobna ocenę co do trafności odnieść należy do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem wbrew stanowisku skarżącej, organ w uzasadnieniu swoje ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. w sposób bardzo wnikliwy i przekonywujący przedstawił argumentację prawną świadczącą o zasadności odmowy skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2016/2017. Powyższe ustalenie dotyczy zwłaszcza wyjaśnienia przyjętej w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. zasady rozdziału liczby zwiększeń stypendiów doktoranckich z uwzględnieniem dyscyplin naukowych: literaturoznawstwo, językoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym rozdzieleniem dwóch pierwszych na filologię polską i dziennikarstwo oraz na filologie obce, a także wyraźnego wyartykułowania, iż tak przyjęty podział nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, gdyż wewnętrzny podział w obrębie literaturoznawstwa i językoznawstwa pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K.N. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie jego uchylenia w całości i przekazania Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postawiono zarzut naruszenia prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. - art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na braku odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny zarzutów skargi podniesionych przez skarżącą, tj. zarzutów naruszenia prawa procesowego, a także zarzutów naruszenia prawa materialnego, a odnoszących się do nieuzasadnionego wprowadzenia podziału na grupy w obrębie doktorantów jednego roku a także dodatkowego podziału na dwie podgrupy w ramach doktorantów językoznawstwa, nieznajdującego oparcia w przywołanych przez skarżącą przepisach prawa materialnego, m.in. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz.U. nr 179, poz. 1065) oraz na przedstawieniu oceny stanu faktycznego sprawy w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organów administracji przeprowadzona przez Sąd I instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego. Jednocześnie, z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu, zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 200a ust. 1 i 2 w zw. z art. 200 ust. 1, 3 i 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym (Dz. U. z 2016, poz. 1842) w zw. z § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie Studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U z 2016 r., poz. 558) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.), w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (Dz. U. nr 179, poz. 1065) w związku z programem kształcenia na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2014/2015 i następnych przyjętym przez Radę Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r. zgodnie z uchwałą nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wytycznych dla rad jednostek organizacyjnych dotyczących tworzenia planów i programów kształcenia na studiach doktoranckich oraz zarządzeniem Rektora Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad projektowania, uruchamiania i realizacji programów kształcenia na Uniwersytecie [...] z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich mogą być dowolnie kształtowane przez organy uczelni, mogące tym samym stosować rozpoznając wniosek o przyznanie stypendium odrębne kryteria od tych, które zostały wskazane w powyższych regulacjach, mimo, że delegacja ustawowa w tym zakresie dotyczy wyłącznie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a także poprzez oparcie zasad przyznawania stypendiów o dodatkowe kryteria i zasady podziału, nie znajdujące oparcia we wskazanych aktach prawnych, co skutkowało przyjęciem nieprawidłowego podziału na dyscypliny naukowe dla potrzeb przyznawania stypendiów i podziałem doktorantów jednego roku na grupy i podgrupy a także włączeniem do grupy studentów językoznawstwa także doktorantów prowadzących badania w zakresie nauk społecznych, czego skutkiem było wydanie negatywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych; - art. 200a ust. 1 i 2 w zw. z art. 200 ust. 1, 3 i 5 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie Wyższym w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] wprowadzonego zarządzeniem Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w zw. z pkt 1 - 2 zarządzenia Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie nieprawidłowych zasad i trybu przyznawania zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji projakościowej stypendiów doktoranckich i podział doktorantów danego roku studiów doktoranckich na grupy nie znajdujący odzwierciedlenia w charakterze dyscyplin naukowych oraz wytycznych ustawowych, zastosowanie którego to kryterium doprowadziło do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącej, pomimo iż jedynym kryterium branym pod uwagę na mocy powyższych przepisów powinno być wyróżnianie się przez doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej mierzone osiągnięciem przez słuchacza stosownej liczby punktów w obrębie jednej listy stypendialnej dla określonego roku oraz typu studiów doktoranckich, - art. 200a ust. 1 i 2 w zw. z art. 200 ust. 1, 3 i 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich w zw. z § 3 ust. 2 regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w Uniwersytecie [...] w zw. z pkt 3 - 4 zarządzenia Dziekana w sprawie szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego poprzez ich niezastosowanie i nie przyznanie skarżącej stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, mimo, że spełnia ona kryteria ustawowe, a także kryteria przewidziane we wskazanym rozporządzeniu i aktach normatywnych wydanych przez Uniwersytet [...], uzasadniające jego przyznanie; W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wskazując, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w stanie faktyczno – prawnym sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela bowiem stanowisko Sądu I, który uznał, że zapisy Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na stacjonarnych studiach doktoranckich w Uniwersytecie [...] , przyjętego zarządzeniem Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] a także zapisy uchwały nr [...] Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym, obowiązujących przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17 oraz szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym, w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] , obowiązujących przy ubieganiu się o zwiększenia wysokości stypendium na rok akademicki 2016/17 – prawidłowo uczyniono podstawą prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji. Zauważyć należy, że stanowiący podstawę prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji art. 200a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5, przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich (ust. 1). Doktorantowi znajdującemu się w grupie liczącej nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, mogą zostać przyznane środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium, o którym mowa w ust. 1. Kwota zwiększenia stypendium staje się stypendium doktoranckim (ust. 2). Jednocześnie, art. 201 ust. 1 pkt 6 tej ustawy wskazuje, że Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich, przyznawania stypendiów doktoranckich oraz minimalną wysokość kwoty zwiększenia stypendium doktoranckiego, uwzględniając tryb i okresy przyznawania stypendiów doktoranckich. Na podstawie delegacji zawartej w art. 200a ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym Rektor Uniwersytetu [...] wydał w dniu [...] maja 2014 r. zarządzenie nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinasowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] . Podstawą prawną tego regulaminu uczyniono również art. 66 ust. 2 i § 14 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2013 r., poz. 1581), które wydane zostało na podstawie powołanego wyżej art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W § 2 pkt 4 załącznika do tego Regulaminu określono, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich, wyłonionych na podstawie złożonych wniosków, z uwzględnieniem przepisów o których mowa w § 3. Z kolei, w § 3 pkt 3 załącznika do tego Regulaminu wskazano zaś, że szczegółowe, przejrzyste i jednoznaczne kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich określa Dziekan, po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów, z zachowaniem następujących zasad: 1) liczba doktorantów na poszczególnych latach, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% wszystkich doktorantów na danym roku, z zastrzeżeniem § 2 ust. 5; 2) liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się pomiędzy dyscypliny naukowe. Na tej też podstawie, Rada Wydziału Filologicznego Uniwersytetu [...] podjęła w dniu [...] czerwca 2015 r., uchwałę nr [...] w sprawie szczegółowych kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania stypendium doktoranckiego na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym, obowiązujących przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17 oraz szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym, w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] , obowiązujących przy ubieganiu się o zwiększenia wysokości stypendium na rok akademicki 2016/17. Przepisy tej uchwały słusznie zastosowano przy tym wobec skarżącej. Skarżąca, będąc doktorantką trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego, wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. zwróciła się bowiem o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017. W konsekwencji, za stanowiące podstawę orzekania w niniejszej sprawie, jak słusznie uznał Sąd I instancji, uznać należało przepisy zawarte w powołanej uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., które stypendia doktoranckie rozdzieliły na poszczególnych latach (drugim, trzecim i czwartym roku studiów) pomiędzy grupy doktorantów prowadzących badania w następujących dyscyplinach: językoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo); językoznawstwo (filologie obce); literaturoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo); literaturoznawstwo (filologie obce); bibliologia i informatologia. Jak również, przepisy zawarte w zarządzeniu Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie [...] . Regulacje te wydane zostały na podstawie upoważnienia wynikającego z ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i stanowią uszczegółowienie jej zapisów, umożliwiające prawidłowe wykonanie zawartej w niej regulacji. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że to wyżej powołany Regulamin i uchwała, a nie wyłącznie przepisy rangi ustawowej, określają w sposób szczegółowy postępowanie w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do dokonanego podziału na dyscypliny, zarzut naruszenia art. 201 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych i załączonego do niego wykazu jest bezzasadny, ponieważ te dwa ostatnie przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Art. 3 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki zawiera delegację ustawową, zgodnie z którą Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zwanej dalej "Centralną Komisją", dziedziny nauki i sztuki oraz dyscypliny naukowe i artystyczne, mając na uwadze istniejące stopnie i tytuły, a także rozwój dziedzin i dyscyplin nauki oraz dziedzin sztuki i dyscyplin artystycznych oraz obszary wiedzy, z uwzględnieniem obszarów kształcenia określonych w przepisach o szkolnictwie wyższym. Jak wynika z treści tego przepisu, określenie dyscyplin naukowych następuje w celu ustalenia, w jakich dyscyplinach naukowych będą nadawane stopnie naukowe i tytuł naukowy profesora. Wniosek ten, uzyskany na gruncie wykładni językowej, znajduje pełne potwierdzenie na gruncie wykładni systemowej – por. np. art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 czy art. 27 ust. 5 u.s.t.n. Inaczej zresztą tego przepisu interpretować nie można, ponieważ prawna reglamentacja dziedzin i dyscyplin naukowych (w znaczeniu: nie ma innych dyscyplin naukowych niż zadekretowane przez władze administracyjne państwa właściwe w sprawach szkolnictwa wyższego) byłaby sprzeczna z zasadą autonomii szkół wyższych, a przede wszystkim z zasadą wolności prowadzenia badań naukowych. Trafnie więc uznał Sąd I Instancji, że przyjęcie kwestionowanego kryterium podziału na dyscypliny naukowe nie było dowolne, albowiem uzasadnione było specyfiką prowadzonych badań naukowych w zakresie szeroko rozumianej polonistyki oraz w zakresie filologii obcych. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznał także zarzut naruszenia art. 200 ust. 1 i 3 w zw. z art. 66 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 13 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie studiów i stypendiów doktoranckich w zw. z § 1 ust. 2 i 3 oraz § 2 ust. 1 i 2 regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich na Uniwersytecie [...] przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uznanie administracyjne, jakie dotyczy podejmowania decyzji w przedmiocie stypendiów doktoranckich jest uznaniem "w czystej formie", w ramach którego rektor uczelni uprawniony jest do zastosowania innych kryteriów, niż przewidziane w źródłach prawa powszechnie obowiązującego, a także, że rektor może samodzielnie ustalać regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich na podstawie delegacji w postaci normy blankietowej, gdy tymczasem regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich podlega ocenie z punktu widzenia zgodności z przepisami zawartymi w aktach prawnych wyższego rzędu. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżąca konsekwentnie i całkowicie pomija przez cały czas podnoszone przez organ twierdzenia, uzasadniające wyszczególnienie 3 dyscyplin naukowych w dziedzinie nauk humanistycznych, w ramach których realizowane są studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu [...], z zastrzeżeniem konieczności zróżnicowania wymogów odnoszących się do poszczególnych specjalizacji w ramach każdej z nich. Nadto, zwrócić należy uwagę, że Rektor w wydanych decyzjach wyjaśnił przyjęte na Wydziale Filologicznym zasady rozdziału liczby stypendiów z uwzględnieniem dyscyplin naukowych i podkreślił, że tak przyjęty podział nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, gdyż wewnętrzny podział w obrębie literaturoznawstwa i językoznawstwa pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych i badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów. W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stwierdzenie organu, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyznania skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego. Z protokołu z prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej z dnia [...] października 2016 r. w zakresie wniosków złożonych przez doktorantów III roku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego wynika bowiem, że złożono 32 wnioski przy liczbie doktorantów III roku wynoszącej 43 osoby, co przy uwzględnieniu regulaminowej zasady zaokrąglania niepełnych wyników dało liczbę 13 stypendiów. Ponieważ liczba rekomendowanych osób była pierwotnie mniejsza niż liczba osób możliwych do zarekomendowania, Komisja, kierując się zasadą równego podziału stypendiów pomiędzy doktorantów z różnych dyscyplin naukowych, postanowiła dodatkowo rekomendować do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego po 1 osobie z każdej dyscypliny, która uzyskała najwyższy wynik punktowy (w dyscyplinach, w których możliwe było rekomendowanie doktoranta, czyli bez bibliologii i informatologii, gdzie wpłynął tylko 1 wniosek, który nie spełniał minimalnych wymogów punktowych). Ostatecznie Komisja dokonała następującego podziału 13 rekomendacji do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego między poszczególne dyscypliny: 1) bibliologia i informatologia: 0, 2) językoznawstwo (filologie obce): 3, 3) językoznawstwo (polonistyczne): 3, 4) literaturoznawstwo (filologie obce): 3, 5) literaturoznawstwo (polonistyczne): 4. Skarżąca otrzymała ostatecznie 48 pkt w ocenie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium, co uniemożliwiło jej przyznanie wnioskowanego stypednium. Mając powyższe na uwadze, Sądowi I instancji nie można również skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, że za pomocą tak sformułowanego zarzutu nie można kwestionować dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również podejmować polemiki ze stanowiskiem zajętym w skarżonym wyroku. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zasadnie tj. z pominięciem zarzutów wartościujących sądowe oceny konkretnych zastosowań procedury, kwestionować poszczególnych ustaleń i ocen, które składają się na stan faktyczny sprawy. Oznacza to, że za pomocą art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stawiać zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 111/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zostało sporządzone z zachowaniem wszelkich wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Formuła tak sporządzonego uzasadnienia z całą pewnością wyjaśnia wyczerpująco i precyzyjnie podstawę zawartego w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia. Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł zaś na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.