II SA/Lu 484/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 9 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu po rozpatrzeniu odwołania R. S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Horodło z 10 listopada 2021 r., nr [...], o odmowie przyznania R. S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką I. S.. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z 29 września 2021 r. R. S. (dalej jako "skarżący") wystąpił o ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką I. S.. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty i oświadczenia, w tym orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 19 lipca 2016 r. stwierdzające trwałą niezdolność I. S. do samodzielnej egzystencji oraz wykaz czynności wykonywanych podczas opieki nad matką. Decyzją z 10 listopada 2021 r., nr [...], Wójt Gminy Horodło (dalej jako "organ I instancji") odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie został spełniony warunek określony w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, dotyczący wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a ponadto wnioskodawca nie sprawuje opieki nad osobą niepełnosprawną. Organ powołał się na ustalenia przeprowadzonych 27 października 2021 r. oraz 4 listopada 2021 r. wywiadów środowiskowych, z których wynika, że wnioskodawca nie mieszka z matką. Ponadto organ ustalił, że matka skarżącego samodzielnie wykonuje czynności życia codziennego (higiena, kąpiel, przygotowywanie posiłków, porządki, przyjmowanie leków, spacery). Pomaga jej partner, z którym mieszka, natomiast skarżący jedynie odwiedza matkę, okresowo wozi ją do lekarza, realizuje recepty i czasami robi zakupy lub załatwia sprawy urzędowe. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 201 Ir. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organ odwoławczy uznał za wiarygodne ustalenia wywiadów środowiskowych przeprowadzonych w ramach postępowania dowodowego organu I instancji, z których wynika, że niepełnosprawna matka skarżącego jest w miarę samodzielna w wykonywaniu czynności życiowych, a w prowadzeniu gospodarstwa domowego pomaga jej partner, z którym mieszka od ponad roku. Natomiast skarżący ani z nią nie mieszka, ani nie wykonuje przy niej czynności opiekuńczych. Jeżeli od czasu do czasu jest obecny, to jedynie wozi ją do lekarza, realizuje recepty oraz czasem zakupy lub sprawy urzędowe. Organ odwoławczy podkreślił, że rodzinny wywiad środowiskowy jest szczególnym środkiem dowodowym, pozwalającym na ustalenie rzeczywistej sytuacji rodziny oraz okoliczności związanych ze sprawowaniem opieki. Organ wskazał następnie, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to jest niepodejmowanie lub rezygnacja z trwającego zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Do świadczenia nie jest zatem uprawniona osoba, która co prawda opiekę sprawuje, ale zakres i wymiar sprawowanej opieki nie uzasadnia rezygnacji z pracy zarobkowej. Świadczenie ma rekompensować stratę finansową, jaką poniesie osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania stałej, osobistej i ciągłej opieki nad członkiem rodziny, która nie byłaby możliwa w warunkach zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu II instancji skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne przyjęcie, że zakres i wymiar opieki jaką sprawuje skarżący nad matką, nie wyczerpuje znamion stałej opieki i umożliwia podjęcie przez niego zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy skarżący pełni stałą opiekę nad matką i z tego względu nie podejmuje zatrudnienia; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego a) poprzez błędne przyjęcie, że zakres i wymiar opieki umożliwia podjęcie przez skarżącego zatrudnienia, a w konsekwencji brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz b) poprzez brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w szczególności pominięciem celu, w jakim ustawodawca przewidział świadczenie pielęgnacyjne. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zarówno on, jak i jego matka kwestionują ustalenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Według ich opinii informacje pozyskane przez pracownika socjalnego zostały przedstawione w sposób nierzetelny i pospieszny. I. S. nie miała możliwości zapoznania się z protokołem, złożyła swój podpis bez przeczytania treści dokumentu, bowiem osoba przeprowadzająca wywiad spieszyła się na następne spotkanie. Skarżący nie zgadza się z ustaleniami organów, ponieważ z uwagi na stan zdrowia matki kilka razy dziennie jest u niej w domu, sprawuje codzienną opiekę i daje wsparcie w podstawowych czynnościach życia codziennego. Skarżący podkreślił ponadto, że partner matki przebywa co jakiś czas w zakładach karnych i na stałe nie mieszka z jego matką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących kwestionowania przez I. S. wywiadu środowiskowego, organ podniósł przede wszystkim, że pełnomocnik skarżącego nie reprezentuje I. S.. Wyjaśnił także, że strona i uczestnicy postępowania mogli wnosić uwagi odnoszące się do wywiadu na każdym etapie postępowania przed organami administracji. W rozpoznawanej sprawie zastrzeżenie dotyczące przeprowadzonych wywiadów środowiskowych nie były wnoszone. W szczególności zastrzeżenia co do wywiadów nie zostały zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W ocenie sądu organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz osoby uprawnione do świadczenia określone zostały w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa" lub w skrócie: "u.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 5 stanowi natomiast, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego; b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu; 3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury. 5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Skarżący ubiegał się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad I. S., legitymującą się orzeczeniem o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, wydanym 19 lipca 2016 r. Skarżący jest synem I. S. (w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano M. S., co jest oczywistą omyłką), należy zatem do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Nie zachodzą także przesłanki negatywne, określone w art. 17 ust. 5 u.ś.r., co jest bezsporne. Sąd podziela jednak stanowisko organów obu instancji, że świadczenie pielęgnacyjne skarżącemu nie przysługuje, ponieważ nie została spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 17 ust. 1 ustawy, to jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. W tym miejscu przypomnieć należy, że organ I instancji jako przyczynę odmowy przyznania świadczenia wskazał także brak przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy, który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Organ odwoławczy prawidłowo nie podzielił stanowiska organu I instancji co do odmowy przyznania świadczenia z uwagi na brak przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy ze względu na to, że zgodność z Konstytucją tego przepisu została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13; OTK-A 2014, z. 9, poz. 104). Trybunał uznał za niekonstytucyjne uzależnienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od okresu powstania niepełnosprawności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się jednolity już pogląd, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. przykładowo wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., I OSK 1600/16). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje niezależnie od momentu kiedy powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. rezygnacja z zatrudnienia musi pozostawać w bezpośrednim związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem nie każda rezygnacja z zatrudnienia stanowi podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a tylko taka, która jest podyktowana opieką. W toku postępowania organ zobowiązany jest do ustalenia, czy osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki. Opieka ta musi stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki. Związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie ma natomiast znaczenia, od kiedy utrzymuje się taki stan rzeczy. Najważniejsze jest, aby oba te elementy pozostawały w związku przyczynowo-skutkowym. Ustawa nie określa charakteru opieki, w szczególności nie wskazuje, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest opieka stała. Jednak cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego nakazują przyjąć, że chodzi tu o ustawiczną opiekę nad osobą niepełnosprawną. Opieka stała, poza tym, że wyklucza możliwość wykonywania pracy zarobkowej, powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego, udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Ustalenie, że skarżący nie sprawuje nad matką opieki, która uniemożliwiałaby podjęcie zatrudnienia, a zatem nie sprawuje opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest prawidłowe, znajduje bowiem potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organu. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, pracownik socjalny przeprowadził dwukrotnie wywiad środowiskowy, mający na celu ustalenie okoliczności dotyczących sprawowania przez skarżącego opieki nad matką. Pierwszy wywiad przeprowadzony został 27 października 2021 r. Z protokołu sporządzonego w czasie wywiadu wynika, że wskazany we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego adres nie jest miejscem zamieszkania matki skarżącego. Pod adresem tym mieszka sam skarżący, natomiast jego matka mieszka na innej nieruchomości, w domu jednorodzinnym, pozbawionym wygód, ogrzewanym piecami kaflowymi. Pracownik socjalny udał się razem ze skarżącym do domu matki skarżącego i tam przeprowadził wywiad w obecności matki skarżącego. Z wywiadu wynika, że matka skarżącego porusza się wprawdzie przy pomocy balkonika, jednak sama dba o własną higienę - samodzielnie wykonuje wszystkie czynności higieniczne, sama przygotowuje sobie ubranie i samodzielnie się ubiera, chodzi na spacery, robi zakupy, przygotowuje posiłki, dba o obejście, wykonuje także prace w ogrodzie. Sama mierzy sobie ciśnienie i przyjmuje regularnie leki, pilnując stałej pory. Natomiast skarżący wozi matkę do lekarza, realizuje recepty, załatwia sprawy urzędowe i czasami robi zakupy. Pracownik socjalny odnotował także w formularzu wywiadu, że z dodatkowych informacji uzyskanych w środowisku lokalnym wynika, że matka skarżącego mieszka z partnerem, z którym jest widywana w środowisku: na spacerach, w sklepie w czasie robienia zakupów, a także w czasie przynoszenia wody z przydrożnej studni. Formularz wywiadu przeprowadzonego 27 października podpisał skarżący. Drugi wywiad przeprowadzony został 4 listopada 2021 r., również w miejscu zamieszkania matki skarżącego. Z wywiadu tego wynika, że od około roku matka skarżącego zamieszkuje z partnerem, który pomaga jej w prowadzeniu gospodarstwa domowego. I. S., mimo schorzeń znacznie ograniczających samodzielną egzystencję, porusza się samodzielnie przy pomocy balkonika i samodzielnie wykonuje wszystkie podstawowe czynności. Nie wymaga pomocy w czynnościach pielęgnacyjno-higienicznych, przyjmowaniu leków, ani ubieraniu. Sama pierze, sprząta, gotuje i robi zakupy. Sama chodzi także do ośrodka zdrowia, który znajduje się w tej samej miejscowości w odległości ok. 500 m od miejsca jej zamieszkania. Skarżący tylko okresowo wozi matkę do lekarza, czasami robi zakupy, realizuje recepty i załatwia sprawy urzędowe lub opłaca rachunki. Formularz wywiadu przeprowadzonego 4 listopada 2021 r. podpisała I. S.. W świetle przedstawionych okoliczności nie budzi wątpliwości, że pomoc świadczona matce przez skarżącego nie ma charakteru stałej i ciągłej opieki, która wymuszałaby rezygnację z zatrudnienia. Trafnie zauważa organ, że jeżeli nawet skarżący pomaga matce w jakimś zakresie, to wykonuje okazjonalne czynności, niemające charakteru opiekuńczego. Wprawdzie sprawowanie stałej opieki nie oznacza, że opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę, jednak zakres opisanych wyżej czynności, które wykonuje skarżący w żadnym wypadku nie może być uznany za sprawowanie opieki uzasadniającej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Czynności te nie uzasadniają deklarowanej rezygnacji z pracy zarobkowej. Należy również zauważyć, że skarżący nie mieszka z matką. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wprowadza co prawda wymogu wspólnego zamieszkiwania, okoliczność ta sama przez się nie przesądza zatem o braku przesłanek z art. 17 ust. 1, jednak z niebudzących wątpliwości ustaleń organu wynika, że matka skarżącego nie mieszka sama, lecz z partnerem, który – jak przyznała w czasie wywiadu środowiskowego – pomaga jej w prowadzeniu gospodarstwa domowego, robi zakupy, a w dniu wywiadu zajmował się porządkami w domu, co naocznie stwierdził pracownik socjalny. Nie zachodzi zatem potrzeba stałej i ciągłej pomocy ze strony skarżącego, zwłaszcza że matka skarżącego jest w miarę samodzielna. W świetle powyższego brak było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Odnosząc się do zarzutu, że przeprowadzone przez pracownika socjalnego wywiady środowiskowe są nierzetelne, stwierdzić należy, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie zakwestionował w żaden sposób treści wywiadu, zawartej w protokole z 27 października 2021 r., podpisując protokół bez zastrzeżeń. Również I. S. nie miała zastrzeżeń do treści protokołu z 4 listopada 2021 r. i podpisała go nie wnosząc żadnych uwag. Twierdzenie skarżącego, że matka podpisała protokół bez czytania, ponieważ pracownik socjalny spieszył się, jest gołosłowne i nie daje podstaw do podważenia ustaleń organu. Należy ponadto zauważyć, że matka skarżącego uczestniczyła w obu wywiadach środowiskowych i każdorazowo podawała pracownikowi socjalnemu te same informacje. Skarżący mógł kwestionować w czasie wywiadu przeprowadzanego 27 października 2021 r. podawane przez matkę informacje, jednak tego nie uczynił. Ustaleń organu nie podważa także zawarte w skardze twierdzenie, że partner matki skarżącego co jakiś czas przebywa w zakładzie karnym. Pomijając już z to, że twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami, zauważyć należy, że skarżący nie podważył ustaleń organu co do zakresu pomocy, jaką świadczy matce, a zakres ten – niezależnie od zakresu pomocy udzielanej matce skarżącego przez partnera – nie daje podstaw do uznania pomocy skarżącego za opiekę w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. W ocenie sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski należało uznać za spójne i logiczne. Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zawiera bowiem wszystkie wskazane w tym przepisie elementy oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z przytoczonych powodów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.).