I OSK 338/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech del.WSA Monika Nowicka Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1128/08 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1128/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania E.K. zasiłku stałego. Odmowa została przez organy uzasadniona przekroczeniem kryterium dochodowego – 477 zł – wobec uzyskania w m-cu lutym 2008 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, co nastąpiło 31 marca 2008 r. – dochodu w wysokości 524,20 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), tj. art. 8 ust. 1, 3 i 4, uznał za prawidłowe ustalenie organów dot. dochodu, stwierdzając, że z akt sprawy wynika, iż składa się on z renty 255,71 zł netto (pomniejszonej o kwotę alimentów), zasiłku pielęgnacyjnego 153 zł i dodatku mieszkaniowego 95,49 zł, co daje kwotę przewyższającą kryterium uprawniające do otrzymania zasiłku. Ustanowiony dla E.K. adwokat z urzędu wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1c tej ustawy, wobec braku przedstawienia w uzasadnieniu wszystkich zarzutów w skardze, nieustosunkowanie się do nich, a nadto nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sytuacji gdy Kolegium stwierdziło, że nawet przyjęcie najniższej z kwot do wypłaty 229,79 zł daje dochód przewyższający kryterium dochodowe, co nie jest zgodne z tym co faktycznie otrzymał skarżący E.K.. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu podał, że jego dochód w lutym 2008 r. wyniósł – renta 229,79, dodatek pielęgnacyjny 153 zł i dodatek mieszkaniowy 91,40 zł, bowiem bez 4,08 zł ryczałtu za opał, czego Sąd nie wziął pod uwagę i nie odniósł się do tych kwestii, a gdyby je rozważył uzasadnione byłoby uchylenie decyzji, gdyż dochód rzeczywisty wyniósł 474,19 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą przyczyny nieważności postępowania, które wskazuje § 2 art. 183, zatem należało rozpoznać je w granicach zakreślonych podstawami skargi kasacyjnej. Postawiono w niej zarzuty naruszenia art. 141 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., jednak zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Naruszenie przepisów postępowania mogłoby stanowić podstawę do uchylenia wyroku tylko, gdyby uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi. Istotnie można zgodzić się ze skargą kasacyjną, że Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, a zwłaszcza do kwot dochodów w niej podanych. Jednak nie miało to żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż Sąd wyraźnie stwierdził, że w świetle akt sprawy ustalony przez organy dochód należy uznać za prawidłowy. Z taką oceną, mając właśnie na uwadze dowody zgromadzone w aktach sprawy, należy się zgodzić. Dochód skarżącego uzyskany w m-cu lutym 2008 r., tj. poprzedzającym złożenie wniosku, przewyższa kryterium dochodowe, a co za tym idzie zasiłek stały nie mógł być przyznany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. O wynagrodzeniu adwokata za pomoc udzieloną z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.