IV SAB/Wr 879/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 maja 2022 r. uzupełnionym pismem z dnia 22 lipca 2022 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu podała, że w sprawie złożyła ponaglenia w dniach 5 kwietnia 2022 r., 20 czerwca 2022 r. oraz 5 lipca 2022 r. W załączeniu do skargi Strona nie nadesłała dowodu wniesienia ponaglenia ani samego ponaglenia W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W nadesłanych aktach administracyjnych brak pism, które wedle relacji Strony stanowiły ponaglenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 15 września 2022 r., wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku skargi poprzez przedłożenie dowodu wniesienia ponaglenia skierowanego do organu. Skarżącą pouczono o obowiązku wykonania wezwania w terminie 7 dni, zastrzegając rygor odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie, wobec braku odebrania w terminie, w wyniku dwukrotnego awizowania w dniach 5 i 13 października 2022 r. pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 19 listopada 2022 r. W zakreślonym terminie Strona nie nadesłała kopii dowodu wniesienia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie przedłożyła ponaglenia ani dowodu jego wniesienia, pomimo prawidłowo doręczonego jej wezwania Sądu. W konsekwencji należało uznać, że przed wniesieniem skargi nie złożyła ponaglenia do właściwego organu, tj. nie wyczerpała trybu przewidzianego przez art. 52 § 1 p.p.s.a. Tymczasem czynność ta stanowi warunek wstępny skutecznego wniesienia skargi na bezczynność złożonej w tej sprawie. Jednocześnie Sąd wskazuje, że znajdujące się w aktach sprawy ponaglenie z dnia 8 lipca 2021 r. warunkowało wniesienie skargi na bezczynność datowanej na 17 sierpnia 2021 r. W tej sprawie, wobec cofnięcia skargi Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi nadał jej bieg, w dalszej zaś kolejności z uwagi na cofnięcie skargi postępowanie w sprawie umorzył, po zbadaniu przesłanek wynikających z wynikających z art. 60 p.p.s.a. W konsekwencji należało uznać, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.